บทที่ 2198 ข้ามาเพื่อให้อภัยพวกท่าน

"เมตตาเหรอ?"

ไป๋ซิ่วฉายและเหลยกางมองดูอีกครั้ง แล้วก็เห็นจริงๆด้วย

ในขณะนั้น จื่อหยางเทียนจุนมีสายตาที่คล้ายคลึงกับดวงตาของพระพุทธเจ้า เต็มไปด้วยความเมตตา

"แปลก คนแก่คนนั้นมาบนพื้นที่ของเรา แล้วยังมีสายตาเมตตา เขานี่กำลังคิดจะทำอะไรกันแน่?" ไป๋ซิ่วฉายแสดงสีหน้าสงสัยเต็มใบหน้า

เหลยกางกล่าวว่า: "ไม่ต้องหรอก ข้าจะลงไปเรียกคนแก่คนนั้นมาสอบถามเอง"

"ไม่ต้อง" ชายใส่หน้ากากกล่าว: "พวกเขากำลังปีนเขาอยู่ คงจะขึ้นมาในไม่ช้า"

"แต่พวกเขาขึ้นมาช้ามาก" เหลยกางเป็นคนใจร้อน เมื่อเห็นจื่อหยางเทียนจุนและคนอื่นๆ ค่อยๆปีนเขาขึ้นมา ก็อดไม่ได้ที่จะโมโห

ชายใส่หน้ากากหัวเราะ: "ไม่เป็นไร ดูพวกเขาปีนเขาให้สนุกเถอะ ถือเป็นความบันเทิงเล็กน้อย"

ไป๋ซิ่วฉายสะบัดพัดขนนกอย่างเบาๆอีกครั้ง พร้อมรอยยิ้มและกล่าวว่า: "หัวหน้าพิธีกรรมพูดถูก ถ้าพวกนั้นจะปีนเขา ก็ปล่อยให้พวกเขาปีนไปเถอะ ผลลัพธ์ก็เหมือนกันหมดอยู่ดี"

สามคนสบตากันและยิ้มเย็นชา

เวลาค่อยๆ ผ่านไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงยอดเขาแล้ว

จื่อหยางเทียนจุนเพิ่งก้าวลงขั้นบันไดสุดท้าย เสียงของชายใส่หน้ากากก็ดังขึ้นว่า "ท่านทั้งสาม ท่านเหนื่อยไหม? อยากให้ข้าหาคนมานวดขาให้หรือไม่?"

"ฮ่าๆๆ" ไป๋ซิ่วฉายและเหลยกางหัวเราะเสียงดัง

พวกเขาอยู่ใกล้ชิดกับชายใส่หน้ากากมานานพอจะรู้ว่า หัวหน้าพิธีกรรมกำลังล้อเลียน

จื่อหยางเทียนจุนมองหน้าชายใส่หน้ากากและกล่าวว่า: "พบกันครั้งแรก ท่านควรพูดว่า มีมิตรสหายจากแดนไกลมา ยินดีเยี่ยมเยียนใช่หรือไม่?"

"ท่านไม่แม้แต่จะทักทายสักคำ เข้าใจมารยาทไหม?"

"พูดตรงๆ ท่าทางของท่านทำให้ข้าผิดหวังมาก"

ชายใส่หน้ากากย้อนถามว่า:"เราคือเพื่อนกันหรือ?"

จื่อหยางเทียนจุนยกมือขึ้นตบที่หัวของตัวเอง แล้วกล่าวว่า: "เจ้ากระตุ้นให้ข้าจำได้ ว่าเรานั้นไม่ได้เป็นเพื่อนกัน"

เหลยกางกล่าว:"ข้าคิดว่าเจ้าคือคนโง่ เข้าขั้นสมองไม่ดี"

ทันทีที่คำพูดของเขาหยุดลง เหลยกางก็รู้สึกถึงความเย็นยะเยือกที่แผ่ลงมาที่ตัวเขา ทำให้เขาหนาวเหน็บไปทั้งตัว หันไปมอง ก็เห็นเยี่ยหวู่ซวงจ้องเขาอย่างเย็นชา

"เยี่ยหวู่ซวง ข้ากำลังคิดหาคนแบบเจ้าพอดี ไม่คิดว่าเจ้าจะมาหาเองถึงที่นี่" เหลยกางกล่าว "เจ้ากล้าฆ่าพวกเราในยมโลกด้วย เราเห็นว่าเจ้าคงอยากตายแล้ว"

เยี่ยหวู่ซวงมีท่าทีเย็นชาและพูดว่า: "เชื่อหรือไม่ว่าข้ากล้าฆ่าเจ้าอีกคนหนึ่งด้วย?"

"โอหังจริงๆ! ฮ่าๆ ข้าชอบคนโอหังแบบนี้" เหลยกางกล่าวขณะหยิบค้อนเหล็กขึ้นมาอย่างน่ากลัว "แต่คนโอหังมักจะชีวิตสั้น"

เยี่ยหวู่ซวงตอบว่า: "ดูเหมือนเจ้าเองก็เป็นคนที่ชีวิตสั้นเหมือนกัน"

"เชอะ！" เหลยกางโกรธจัด ชูค้อนเหล็กขึ้นและตะโกนว่า "เจ้ากล้าพูดอีกครั้งไหม? เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะทุบเจ้าจนแหลกละเอียด?"

"ไม่เชื่อ" เยี่ยหวู่ซวงพูดอย่างสั้นๆแต่แข็งแกร่งมาก

เหลยกางโกรธมาก หันไปถามชายใส่หน้ากากว่า: "หัวหน้าพิธีกรรม ท่านดูสิ เยี่ยหวู่ซวง ช่างโอหังจนไม่มีที่สิ้นสุด ข้าจะไปกำจัดเขาเดี๋ยวนี้"

"ยังไม่รีบร้อน" ชายใส่หน้ากากกล่าว "เป็นครั้งแรกที่มีคนแปลกหน้าเข้ามาที่นี่ ถ้ากำจัดเลยคงไม่สนุกนัก"

เหลยกางอึ้งไปชั่วขณะ "หัวหน้าพิธีกรรม ท่านหมายความว่าอย่างไร?"

"คุยกับพวกเขาก่อน" ชายใส่หน้ากากตอบ

เหลยกางกล่าว:"คุยกับพวกเขาทำไม ข้ายังคิดว่า…"

ยังไม่ทันพูดจบ

"เจ้าเป็นหัวหน้าพิธีกรรมหรือข้าคือหัวหน้าพิธีกรรม?" ชายใส่หน้ากากเพ่งสายตาที่เฉียบขาดมา เหลยกางเลยรีบปิดปากทันที

ในขณะนั้น จื่อหยางเทียนจุนกล่าวว่า: "ข้ามาที่นี่ก็เพื่อพูดคุยกับพวกท่าน"

"เจ้าต้องการพูดคุยเรื่องอะไร?" ชายใส่หน้ากากถาม