บทที่ 2232 ได้ของขวัญพิเศษอีกครั้ง

ทุกคนต่างตกตะลึงไปหมด

เดิมทีพวกเขาตั้งตารอการต่อสู้ครั้งนี้อย่างเต็มที่ เพื่อที่จะได้ชมการเผชิญหน้าระหว่างอัจฉริยะระดับโลก แต่ไม่คิดเลยว่าในช่วงเวลาสำคัญอมตะชางเหม่ยกลับวิ่งหนีไป

ยังไม่พอ เขากลับพูดว่าไปถ่ายอุจจาระ

ไอ้บ้า! หาข้ออ้างดีๆ หน่อยไม่ได้หรือไง?

ฟังแล้วก็น่าขยะแขยง!

เยี่ยชิวไม่ใส่ใจเลย เขารู้ดีว่าไอ้แก่คนนั้นเป็นยังไง

ทันทีที่เขาหยุดพลัง

เขาก็ถูกเหล่าสาวกจากนิกายดาบชิงอวิ๋นล้อมรอบทันที

"คุณชายเยี่ย ท่านเก่งมากเลย ท่านช่วยสอนท่าไม้ตายสองท่าให้ข้าหน่อยได้ไหม?"

"คุณชายเยี่ย ท่านฝึกฝนจนมีแก่นวิญญาณสิบดวงได้ยังไง?"

"คุณชายเยี่ย ข้าสามารถขอเป็นศิษย์ของท่านได้ไหม?"

"คุณชายเยี่ย ท่านชอบผู้หญิงไหม? ข้าสามารถเป็นนางสนมของท่านได้ไหม?"

"คุณชายเยี่ย ข้าต้องการแต่งงานกับท่าน ข้าไม่มีอะไรเก่ง แต่ข้าเก่งในเรื่องนี้!"

"......"

สาวกจากนิกายดาบชิงอวิ๋นต่างพากันพูดรัวไปหมด และล้อมรอบเยี่ยชิวทันที

เยี่ยชิวรู้สึกปวดหัวขึ้นมา

เขเข้าใจแล้วว่า ทำไมดาราดังในโลกมนุษย์ถึงต้องห่อหุ้มตัวเองจนแน่นเมื่อออกจากบ้าน

ความรู้สึกที่ถูกแฟนคลับตามใจนั้น...

มันน่ากลัวจริงๆ!

บางสาวกหญิงยังแอบจับตัวเยี่ยชิวโดยไม่รีรอ บางคนลูบหน้าของเขา ลูบอกทรวง ลูบเอว ลูบ...

เหมือนกับฝูงหมาป่ากระหาย

......

ในสวนหลังบ้าน

อมตะชางเหม่ยวิ่งเข้ามาในห้อง รีบปิดประตูแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ จากนั้นก็เทเหล้าให้ตัวเอง และเริ่มดื่มอย่างช้าๆ

เขาดื่มเหล้าพร้อมกับพึมพำกับตัวเองว่า

"ฮึ! จริงจังเลยนะ ข้าไม่โง่หรอก!"

"รู้ตัวว่าแพ้แล้วยังจะไปต่อสู้ นั่นสิถึงจะโง่จริงๆ"

"การสู้จะเสียหน้า แต่ไม่สู้ก็เสียหน้าเหมือนกัน แต่ถ้าสู้ ข้าจะโดนตีแน่ๆ ถ้าไม่สู้ ข้าก็ไม่โดนตี งั้นทำไมต้องไปหาความพ่ายแพ้เอง?"

"ข้าไม่ได้บ้า สุดท้ายก็ไม่เดินไปหาความพ่ายแพ้หรอก"

"เฮอะๆ วิธีนี้เรียกว่ากลยุทธ์สามสิบหกที่หนีไปก็ยังดีกว่า หรืออาจจะเรียกว่าผู้ที่รู้จักสถานการณ์คือตัวจริง!"

"แล้วก็เหล่าสาวกจากนิกายดาบชิงอวิ๋น พวกเจ้าบูชาไอ้เด็กเปรตไม่ใช่เหรอ? ก็เลยพูดว่าจะไปถ่ายอุจจาระ เพื่อทำให้พวกเจ้ารู้สึกขยะแขยง"

"ข้าช่างเป็นปีศาจสมองฉลาดจริงๆ ฮ่าฮ่าฮ่า..."

อมตะชางเหม่ย ดื่มเหล้าพร้อมกับหัวเราะออกมา

ทันใดนั้น เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างๆ

"เต้าจ่าง ท่านมีเรื่องอะไรที่ทำให้ท่านดีใจขนาดนี้?"

อมตะชางเหม่ยตกใจจนสะดุ้ง เหล้ากระเด็นเข้าคอจนเขาต้องไออย่างแรง จากนั้นเขาหันไปมอง ก็พบว่าคางคกทองคำโผล่มาข้างๆตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

"หึ! เจ้าคือผีรึไง เดินไม่มีเสียงเลย?"

อมตะชางเหม่ยหายตกใจแล้ว แต่ก็ด่าทันที

"เต้าจ่าง ท่านไม่เป็นไรใช่ไหม? ข้าไม่ใช่ผีหรอก ข้าคือคางคกทองคำ!" คางคกทองคำกล่าว

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อมตะชางเหม่ยก็รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

"เห้ย ด่าไปแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"เจ้าคางคกตัวนี้จะมาหวดข้ารึเปล่า?"