บทที่ 2233 กับดัก!

ในทันทีอมตะชางเหม่ยมีเส้นดำเต็มหัว

อะไรเนี่ย?

ส่งกระต่ายวิญญาณสองตัวมาให้อุ่นเตียงเหรอ?

เจ้าคิดว่าข้าคืออะไร?

ข้าหิวจนเลือกไม่ได้นักเหรอ?

คางคกทองคำไม่ได้สังเกตสีหน้าของอมตะชางเหม่ย ยิ้มแล้วพูดว่า: "ท่านเต้าจ่าง กระต่ายวิญญาณสองตัวนี้ไม่เพียงแต่สมบูรณ์แบบ แต่ยังอายุยังน้อย ปีนี้มันเพิ่งอายุห้าร้อยปี"

อะไรนะ ห้าร้อยปี?

บ้า มันแก่กว่าปู่ของข้าอีกนะ!

ใบหน้าของอมตะชางเหม่ยดำคล้ำขึ้นไปอีก

คางคกทองคำยิ้มเจ้าเล่ห์: "ท่านเต้าจ่างอาจจะยังไม่เข้าใจนะว่า ถึงพวกมันจะยังไม่เคยผ่านเรื่องนั้น แต่ท่านสามารถสอนพวกมันได้ในภายหลัง คิดว่าพวกมันน่าจะทำให้ท่านพอใจ…"

"พอใจอะไรล่ะ!" อมตะชางเหม่ยด่าด้วยความไม่พอใจ: "รีบเอาพวกมันออกไปซะ"

คางคกทองคำมึนงงเล็กน้อยและถามว่า: "ทำไมล่ะ? ท่านเต้าจ่าง ท่านเพิ่งบอกว่าพวกมันดีไม่ใช่เหรอ?"

อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า: "พวกมันดีทีเดียว สามารถลอกหนังแล้วทำหม้อไฟได้เลย"

ได้ยินดังนั้น กระต่ายวิญญาณสองตัวตัวสั่นกลัวไปทั้งตัว ดวงตากลมๆ ของมันมีน้ำตาคลออยู่เต็มไปหมด

คางคกทองคำรีบพูดว่า: "ท่านเต้าจ่าง พวกมันเป็นสิ่งที่ข้าคัดสรรมาอย่างดีจากอสูรวิญญาณนับพัน การเอามันไปทำหม้อไฟมันน่าเสียดายมาก ท่านน่าจะเก็บไว้ให้อุ่นเตียงดีกว่า!"

อมตะชางเหม่ยพูดอย่างไม่ค่อยพอใจ: "พี่คางคกทอง คิดจะล้อเล่นข้าก็บอกมาตรงๆดีกว่า ไม่ต้องทำอะไรแบบนี้เลย มันสนุกเหรอ?"

"ล้อข้าเล่นหรือ?" คางคกทองคำรีบยกมือปฏิเสธ: "ท่านเต้าจ่าง ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้ล้อเล่นกับท่าน ข้าตั้งใจที่จะขอโทษท่าน"

อมตะชางเหม่ยไม่แยแสเลย: "ขอโทษนะ แต่ความตั้งใจจริงของเจ้าน่ะ ข้าไม่รับ"

คางคกทองคำ งงไปเลย: "ท่านเต้าจ่าง ทำไมท่านไม่เอาพวกมันล่ะ? ต้องรู้ว่า อสูรวิญญาณหลายตัวก็อยากให้พวกมันอุ่นเตียงนะ"

อมตะชางเหม่ยโกรธจนจมูกบิดไป: "เจ้ายังบอกเองเลยว่า อสูรวิญญาณหลายตัวอยากให้พวกมันอุ่นเตียง แต่ว่าข้าเป็นอสูรวิญญาณเหรอ? ข้าเป็นอสูรวิญญาณเหรอ?"

คางคกทองคำกล่าวว่า: "ท่านเต้าจ่าง แน่นอนว่าท่านไม่ใช่อสูรวิญญาณ"

"ยังรู้เหรอ?" อมตะชางเหม่ยตอบด้วยความโกรธ: "ถ้ารู้ว่าข้าไม่ใช่อสูรวิญญาณ ทำไมถึงส่งกระต่ายวิญญาณสองตัวนี้มาให้ข้า?"

คางคกทองคำพยายามเกลี้ยกล่อม:"ท่านเต้าจ่างอย่าโกรธเลย อย่าโกรธเลยนะ ขอให้ท่านฟังข้าอธิบายก่อน"

"ตามที่ข้าเห็น จริงๆ แล้วอสูรวิญญาณก็เหมือนกับมนุษย์นั่นแหละ"

"อสูรวิญญาณที่ฝึกฝนจนสำเร็จสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ และสามารถใช้ชีวิตเหมือนมนุษย์"

"และส่วนใหญ่ของอสูรวิญญาณ มีจิตใจดี มีความรักและความภักดี ถ้าพูดถึงเรื่องนี้ หลายๆ คนในเผ่าพันธุ์มนุษย์ยังสู้อสูรวิญญาณไม่ได้เลย"

อมตะชางเหม่ยยิ่งโกรธเข้าไปอีก: "เจ้าคางคก เจ้าหมายความว่าอะไร? เจ้ากำลังบอกว่าข้ากลายเป็นคนไม่ดี ไร้ความรู้สึกและความภักดีเหรอ?"

"ไม่ๆ ข้าหมายถึงคนอื่น" คางคกทองคำรีบพูด: "ถ้ากระต่ายวิญญาณสองตัวนี้แปลงร่างเป็นมนุษย์ พวกมันต้องสวยงามมากๆแน่ๆ รับรองว่าท่านเต้าจ่างจะชอบแน่นอน"

อมตะชางเหม่ยถามว่า: "สวยงามมากๆเหรอ? เจ้าแน่ใจนะ?"

คางคกทองคำพยักหน้าหนักแน่น: "แน่ใจ"

อมตะชางเหม่ยมองไปที่กระต่ายวิญญาณสองตัวอีกครั้ง พูดตามตรง พวกมันมีรูปร่างหน้าตาที่ดี โดยเฉพาะดวงตาของมัน ที่มีน้ำตาคลอเบ้า ดูน่าสงสารและน่ากลัว ทำให้ใครเห็นก็อดรู้สึกสงสารไม่ได้

"ถึงเป็นอสูรวิญญาณ ก็ยังทำให้คนรู้สึกสงสารได้ ถ้าหากแปลงร่างเป็นมนุษย์แล้วจะเป็นยังไงนะ?"

"สวี่เซียนกล้าจับงู หนิงไคเฉินกล้าจับผี ข้าจับกระต่ายวิญญาณสองตัวก็คงไม่ใช่เรื่องอะไรหรอกใช่ไหม?"

"อีกอย่าง พวกอาสามในโลกมนุษย์ พวกนั้นยังไม่เว้นแม้แต่ไก่หรือจระเข้ ถ้าเทียบกับพวกนั้น รับกระต่ายวิญญาณสองตัวก็ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องใหญ่ใช่ไหม?"