บทที่ 2241 แสดงพลังเทพเจ้าอย่างยิ่งใหญ่

ทุกคนตกตะลึง

"นี่... เป็นไปได้ยังไง?"

"คุณชายเยี่ยสามารถรับมือกับคางคกทองคำได้ตรงๆ จากนั้นก็ผลักมันถอยไป?"

"ข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?"

ทุกคนต่างตกตะลึง ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่เห็น

บางคนถึงกับคิดว่าตัวเองตาฝาด ขยี้ตาแรงๆ แล้วมองอีกครั้ง แต่เยี่ยชิวยังคงยืนอยู่ที่เดิม ขณะที่คางคกทองคำกลับถอยหลังไปสิบก้าว

"สวรรค์! คางคกทองคำแข็งแกร่งขนาดนั้น แต่กลับถูกคุณชายเยี่ยผลักให้ถอยไปได้อย่างง่ายดาย มันเหลือเชื่อจริงๆ"

"คุณชายเยี่ยแข็งแกร่งเกินไปแล้ว!"

"แม้ว่าคางคกทองคำจะกดพลังตัวเองไว้ แต่สุดท้ายมันก็ยังอยู่ในขอบเขตจุดสูงสุดของปราชญ์อยู่ดี ทำไมถึงต้านทานคุณชายเยี่ยไม่ได้?"

"......"

ไม่ไกลจากตรงนั้น

หยุนซีเหมือนเด็กสาวตัวน้อยที่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น เธอพูดอย่างดีใจว่า "พี่เย่ว์เอ้อร์! ท่านเห็นไหม? ฉังเซิงสามารถผลักคางคกทองคำถอยไปได้! เขาเก่งมากเลยใช่ไหม?"

นางฟ้าไป๋ฮวายิ้มก่อนกล่าวว่า "เขาเก่งหรือไม่นั้น เจ้าเองก็น่าจะรู้อยู่แล้วไม่ใช่หรือ?"

ได้ยินเช่นนี้ หยุนซีหน้าแดงด้วยความเขินอาย

......

ที่หน้าตำหนักประชุม

เซียนกระบี่ทั้งสี่คนต่างทำสีหน้าราวกับเห็นผี พวกเขาจ้องไปยังสนามรบตรงกลางด้วยดวงตาเบิกกว้าง

จากนั้น ทุกคนก็อุทานออกมาด้วยความตกตะลึง

"คาดไม่ถึง... คาดไม่ถึงจริงๆ!"

"คุณชายเยี่ยสามารถรับมือกับคางคกทองคำได้ตรงๆ แล้วผลักมันถอยไปได้ด้วย ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ต่อให้มีใครบอกข้าก็ไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด!"

"คุณชายเยี่ยนี่มันเกินไปแล้ว! แค่ขอบเขตทงเสินขั้นสูงสุด ยังสามารถรับมือกับปราชญ์ขั้นสูงสุดได้ตรงๆ ถ้าหากเขาชำระบริสุทธิ์จนกลายเป็นปราชญ์ได้ล่ะก็ เขาคงจะสามารถต่อกรกับนักบุญใหญ่ได้เลยสินะ?"

"คุณชายเยี่ยเป็นอัจฉริยะเหนือกาลเวลา เราคงเทียบไม่ติดจริงๆ..."

หยุนซานกล่าวด้วยความภาคภูมิใจ "พวกเจ้าก็ยังมีสำนึกดีอยู่บ้าง รู้ว่าตัวเองเทียบเยี่ยฉังเซิงไม่ได้ แต่พวกเจ้ารู้ไหมว่าเยี่ยฉังเซิงเป็นใคร? เขาคือบุตรเขยของข้า!"

เซียนกระบี่ทั้งสี่คนรู้สึกอัดอั้นอยู่ในใจ

"ก็แค่ลูกเขยของท่านเอง ต้องอวดขนาดนี้เลยเหรอ?"

ท่านประมุขหยุนซาน ถ้าท่านทำให้พวกเรารำคาญมากไปล่ะก็ ระวังไว้เถอะ... เราอาจจะหาลูกเขยมาอวดบ้าง... เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน! พวกเรายังไม่มีภรรยาเลย!

คิดถึงตรงนี้ เซียนกระบี่ทั้งสี่ยิ่งรู้สึกอัดอั้นในใจหนักกว่าเดิม

แต่พวกเขาไม่รู้เลยว่า คำพูดต่อมาของหยุนซานแทบจะทำให้พวกเขากระอักเลือด

"อย่าลืมเรื่องพนันล่ะ พวกเจ้าแพ้แล้ว จะต้องไปทำความสะอาดส้วมของนิกายเป็นเวลาหนึ่งเดือน และต้องลงมือทำเองด้วย"

เมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของเซียนกระบี่ทั้งสี่คนก็ยิ่งบิดเบี้ยว ราวกับกินมะระขมๆ เข้าไป

พวกเขาเป็นถึงผู้อาวุโสของ นิกายดาบชิงอวิ๋น อำนาจยิ่งใหญ่แห่งตงฮวง หากต้องไปกวาดล้างห้องส้วมด้วยตัวเอง ไม่ถูกคนทั้งนิกายหัวเราะเยาะจนไม่มีที่ยืนหรือยังไง?

"ท่านประมุขหยุนซาน ท่านพูดเรื่องนี้เร็วเกินไปแล้ว การต่อสู้ยังไม่ตัดสินชัดเจนเลย" เซียนกระบี่ชูเจี้ยนเซียนกล่าวขึ้น

หยุนซานตอบกลับด้วยน้ำเสียงมั่นใจ "คางคกทองคำแพ้ไปแล้ว ถ้ามันฉลาดพอ ก็ควรจะหยุดไว้แค่นี้ มิฉะนั้น... จุดจบของมันจะน่าเวทนา"

"ข้าไม่เชื่อ!" เซียนกระบี่ฮว่าเจี้ยนเซียนกล่าว "เมื่อครู่มันชัดเจนว่าคางคกทองคำยังไม่ทันได้เตรียมตัวให้ดี จึงเสียเปรียบไป รอบหน้าหากได้ต่อสู้กันอีก มันไม่มีทางเปิดโอกาสให้คุณชายเยี่ยได้เปรียบอีกแน่!"

"งั้นหรือ?" หยุนซานแค่นเสียงเยาะ "ก็ให้พวกเรารอดูกันเถอะ"

......

อมตะชางเหม่ยที่เฝ้ามองเหตุการณ์อยู่แทบจะระเบิดด้วยความโกรธ เขาด่าคางคกทองคำในใจอย่างเหลืออด

"เจ้าโง่!"

"ข้าบอกแล้วว่าอย่าประมาทศัตรู แต่เจ้ากลับไม่ฟัง! ดูสิ คราวนี้เป็นยังไง? อับอายขายขี้หน้าไปแล้วใช่ไหม?"

"อับอายก็ช่างเถอะ แต่เจ้าดันปล่อยให้เจ้าเด็กเปรตนั่นกลายเป็นจุดสนใจไปหมด ข้าจะเป็นบ้าตายอยู่แล้ว!"

......

คางคกทองคำเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน มันมองไปที่เยี่ยชิวด้วยความเหลือเชื่อ

มันไม่คาดคิดเลยว่า พลังการต่อสู้ของเยี่ยชิวจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ถึงขนาดสามารถรับมือกับมันได้ตรงๆ และผลักมันถอยหลังไปได้ นี่เป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายจริงๆ

"สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะไร้เทียมทาน! เพียงแค่ระดับทงเสินขั้นสูงสุดก็มีพลังถึงขนาดนี้ หากเขาชำระบริสุทธิ์จนเป็นปราชญ์ เกรงว่าข้าคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอีกแล้ว"