บทที่ 2242 หนึ่งเท้ากำหนดฟ้าดิน

กลางสังเวียน

คางคกทองคำคิดในใจว่า "ไม่คิดเลยว่าเจ้าหนูเยี่ยฉังเซิงคนนี้ ดูเหมือนจะไร้พิษสง แต่กลับคิดรอบคอบขนาดนี้"

"เขาคงตั้งใจให้ข้าใช้พลังทั้งหมด หากเป็นเช่นนั้น ถึงแม้เขาจะแพ้ ทุกคนก็จะพูดแค่ข้าว่าใช้พลังมากกว่าเขา และในใจคนอื่นจะไม่กระทบภาพลักษณ์ของเขา"

"เยี่ยฉังเซิงนะเยี่ยฉังเซิง เจ้าคิดคำนวณได้ดีจริงๆ"

"หึ! ข้าจะไม่ให้เจ้าทำสำเร็จหรอก!"

คางคกทองคำคิดในใจแล้วพูดว่า "เยี่ยฉังเซิง สำหรับข้าแค่ใช้พลังระดับปราชญ์ขั้นสูงก็พอแล้ว"

"เจ้ามั่นใจหรือ?" เยี่ยชิวตอบกลับ "หากเจ้ากดพลังไว้ ระวังจะเป็นคู่ต่อสู้ข้าไม่ได้นะ"

มั่นใจขนาดนี้เลยหรอ?

คางคกทองคำกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ได้ยินเสียงจากอมตะชางเหม่ยดังขึ้น "พี่คางคก อย่าไปตกหลุมพรางของเด็กน้อยเขานะ เขากลัวว่าท่านจะใช้พลังทั้งหมดจริงๆถึงได้ทำให้ท่านตกหลุมพรางแบบนี้ เขาต้องการให้ท่านต่อสู้ด้วยพลังปราชญ์ขั้นสูงกับเขาน่ะ"

"เจ้าก็อย่าห่วงว่าคนอื่นจะมองเจ้ายังไง ทำตามที่ข้าบอกนะ ใช้พลังทั้งหมดของเจ้าจัดการกับเด็กน้อยไปเลย"

"ไม่งั้นเจ้าจะเสียใจ"

คางคกทองคำตอบกลับอย่างไม่พอใจว่า "จะพูดไปถึงไหนกัน!"

"ข้าทำแบบนี้ก็เพื่อใครกัน?"

"ถ้าเจ้ายังบ่นไปบ่นมาซ้ำอีก ก็ไปจัดการกับเยี่ยฉังเซิงเองเลย"

อมตะชางเหม่ยโมโหจนพูดไม่ออก

บ้าเอ๊ย ถ้าไม่ใช่เพราะตอนนี้ข้าไม่สามารถเอาชนะเจ้าได้ ข้าคงอยากจะเดินไปจัดการเจ้าสักที

พี่คางคก...

อ๊ะ! หยุดพูดเรื่องนั้นเลย!

สมองของเจ้ามันน้ำท่วมหรือถูกเด็กน้อยนั่นตีถอยหลังไปแล้วหรือ? ยังไม่ใช้พลังทั้งหมด นี่มันไม่ใช่การดูหมิ่นตัวเองเหรอ?"

โง่จนเกินไปแล้ว!

......

คางคกทองคำมองไปที่เยี่ยชิวและถามว่า"เจ้าพร้อมหรือยัง? ถ้าพร้อมแล้ว ข้าจะลงมือแล้วนะ"

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "แค่การฝึกฝนเท่านั้น ต้องเตรียมตัวอะไร?"

หมายความว่าอะไร?

ดูถูกข้าหรือ?

เยี่ยฉังเซิง เจ้าช่างอวดดีเกินไปแล้ว!

ทนไม่ได้แล้ว!

"โครม"

คางคกทองคำถูกกระตุ้นจนโกรธสุดๆ หัวใจเต้นแรง หลอดเลือดที่หน้าผากปูดขึ้น จากนั้นเขาก็ยกกำปั้นและฟาดไปที่เยี่ยชิวทันที

กำปั้นนี้เต็มไปด้วยพลังมหาศาลราวกับภูเขาขนาดใหญ่ตกลงจากฟากฟ้า อัดแน่นไปด้วยความกดดันที่น่ากลัว

ลูกศิษย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นต่างตกตะลึงด้วยความตกใจ เพราะพวกเขารู้สึกถึงแรงกดดันอย่างรุนแรง หากกำปั้นนี้ฟาดลงไปที่พวกเขา พวกเขาคงจะถูกทำลายจนแหลกเป็นผุยผง

แต่ที่ไม่คาดคิดคือ เยี่ยชิวกลับกล้าหาญและไม่หวั่นเกรง เขาก็ตอบโต้กลับด้วยกำปั้นเดียวกัน

เช่นเดียวกับคางคกทองคำ กำปั้นของเยี่ยชิวก็เต็มไปด้วยความแข็งแกร่งและดุดัน เพราะเขาใช้หมัดมังกรสังหารที่เยี่ยหวู่ซวงมอบให้เขา

"โครม!"

เมื่อเยี่ยชิวชกออกไป แสงประกายทองคำพุ่งออกจากกำปั้นของเขาราวกับเมฆทองคำที่ส่องประกาย มันระเบิดขึ้นและพุ่งตรงไปยังคางคกทองคำทันที

หมัดนี้กว้างขวางและทรงพลังไม่หยุดยั้ง เต็มไปด้วยความรู้สึกที่ไม่มีใครหยุดยั้งได้ ราวกับว่ามันสามารถทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า

ผู้ชมที่อยู่รอบๆต่างตกตะลึง แม้ว่าพวกเขาจะมีพลังฝึกฝนต่ำ แต่ในหมู่พวกเขาก็มีผู้มีพรสวรรค์ไม่น้อย ซึ่งมองออกทันทีว่าหมัดของเยี่ยชิวนั้นแข็งแกร่งอย่างไร

"ปัง！"

ในขณะที่หมัดของเยี่ยชิวและคางคกทองคำปะทะกัน เสียงระเบิดก็ดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟกระจายออกไป

ครั้งนี้ คางคกทองคำไม่ถูกผลักถอยกลับ

เยี่ยชิวรู้สึกว่ามือของตัวเองชาไปหมด เพราะคางคกทองคำมีพลังฝึกฝนที่สูงกว่าเขา และยังเป็นสัตว์เทพ พลังของมันจึงน่ากลัวมาก

หมัดของคางคกทองคำก็มีความรู้สึกเจ็บปวดเล็กน้อย เขาคิดในใจว่า "เยี่ยฉังเซิง เจ้าหนูนี่มันบ้าไปแล้วจริงๆ"