บทที่ 228 สมบัติเจิ้นซานที่หายไป

เยี่ยชิวได้ฆ่าราชางูไปแล้ว

สิ่งนี้ทำให้ผู้อมตะชางเหม่ยไม่พอใจเล็กน้อย เพราะเขานั้นทำให้ราชางูพิการ แต่ราชางูกลับไม่ได้ตายด้วยน้ำมือของเขา

“คุณต้องการจะคุยอะไรกับฉันกันแน่” ผู้อมตะชางเหม่ยได้ถามเยี่ยชิว

เยี่ยชิวกล่าวว่า: "คุณช่วยฉันฆ่าแม่ย่ากว้ายนั่นและฉันก็ช่วยเจ้าฆ่าราชางูไปแล้ว และฉันก็ไม่ได้ติดหนี้อะไรคุณแล้ว ดังนั้นฉันคงไม่จำเป็นต้องสอนคาถาเหมาซานห้าสายฟ้าให้กับคุณ"

“คุณยังจะไร้ยางอายกว่านี้ได้อีกเหรอ?”

จมูกของผู้อมตะชางเหม่ยบิดเบี้ยวและเขาพูดว่า "ใครใช้ให้คุณลงมือกันล่ะ? ถ้าคุณไม่ลงมือ ยังไงซะฉันก็สามารถฆ่าราชางูได้"

“แต่สุดท้ายฉันก็เป็นคนที่ฆ่าราชางูในที่สุด ยังไงนี่ก็เป็นเรื่องจริง” เยี่ยชิวกล่าว

"เจ้า--"

“คุณคงอยากจะขอบคุณฉันใช่ไหม ฮ่าฮ่าฮ่า มันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย อย่าไปพูดถึงมันเลย ไม่จำเป็นต้องขอบคุณฉันหรอก”

"เจ้าเจ้าเจ้า--"

ผู้อมตะชางเหม่ยชี้ไปที่เยี่ยชิวกล่าวว่า"เจ้า" ถึงสามครั้งติดต่อกัน คำที่เหลือคงติดอยู่ในลำคอของเขาและเขาไม่สามารถพูดออกมาได้

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาโกรธจนพูดไม่ออก

“นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคนไร้ยางอายอย่างเจ้า” ผู้อมตะชางเหม่ยพูดด้วยความโกรธ

เยี่ยชิวพูดไปยิ้มไป: "เหมือนๆกันนั่นแหละ หากต้องการพูดถึงเรื่องไร้ยางอาย เจ้าคงเป็นที่สอง ไม่มีใครกล้าแย่งที่หนึ่งแน่นอน"

“ฉันไม่ได้สนใจมากนักหรอก อย่างไรก็ตาม คุณต้องสอนคาถาเหมาซานห้าสายฟ้าให้ฉัน ไม่เช่นนั้น ฉันจะไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”

“ฉันสามารถสอนคาถาเหมาซานห้าสายฟ้าให้คุณได้ แต่คุณต้องสัญญากับฉันอย่างหนึ่ง”

“สัญญาอะไร?” ผู้อมตะชางเหม่ยถาม

เยี่ยชิวพูดด้วยรอยยิ้ม: "คุณจะต้องเป็นผู้คุ้มกันให้ฉันเป็นเวลาหนึ่งปี"

“แค่นั้นเหรอ?” ผู้อมตะชางเหม่ยถาม

เยี่ยชิวพยักหน้า: "แค่นั้น"

“ตกลง คำไหนคำนั้น หากคุณกล้ากลับคำละก็ ถึงตอนนั้นฉันได้ฆ่าคุณแน่” ผู้อมตะชางเหม่ยออกปากตอบรับ

เยี่ยชิวตกตะลึงแทน

เดิมทีเขาคิดว่าผู้อมตะชางเหม่ยจะไม่ตอบตกลง แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่าชายชราคนนี้ไม่เพียงแต่ตอบตกลงด้วยเท่านั้น แต่ยังตอบอย่างรวดเร็วอีกด้วย

มันต้องมีอะไรแปลกๆ เกิดขึ้นแน่ๆ

ชายชราคนนี้ต้องอะไรบ่างอย่างปิดบังฉันอยู่แน่

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เยี่ยชิวจึงถามว่า: "เจ้าน่ะ อยากเรียนคาถาเหมาซานห้าสายฟ้าไปทำไมกันแน่?"

“จะเอาไปทำอะไรน่ะเหรอ ก็เพื่อจัดการกับเซียนจิ่วไงล่ะ” ผู้อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า: “ในการต่อสู้ครั้งที่แล้วในการจัดอันดับมังกร ฉันได้ประลองกับคนของสำนักอู่ตานซาน เราสองคนได้อยู่ภายใต้การเคลื่อนไหวซานจาวของเซียวจิ่ว สุดท้ายก็เสียชีวิตเนื่องจากทนอาการบาดเจ็บไม่ไหว ดังนั้นในการต่อสู้ครั้งต่อไป ฉันจะต้องเอาชนะ เซียวจิ่วและยึดตำแหน่งของฉันคืนมาให้ได้ "

“คุณคิดว่าคาถาเหมาซานห้าสายฟ้าจะ สามารถเอาชนะเซียวจิ่วได้อย่างงั้นเหรอ?”

“ใช่” ผู้อมตะชางเหม่ยมั่นใจมาก

"ได้กับผีน่ะสิ!" เยี่ยชิวพูดด้วยความโกรธ: "ฉันใช้มันมาสามครั้งแล้วและล้มเหลวในการฆ่าแม่ย่ากว้ายนั่น คุณยังคาดหวังที่จะพึ่งพามันเพื่อเอาชนะเซียวจิ่วอย่างนั้นเหรอ?"

“เยี่ยชิว สิ่งที่คุณไม่รู้ก็คือพลังของยันต์นั่นไม่ได้อยู่ที่ตัวยันต์ แต่อยู่ที่ตัวคนที่ใช้” ผู้อมตะชางเหม่ยกล่าว: "ยิ่งระดับการฝึกฝนของผู้ที่ใช้มันสูงเท่าไร พลังของยันต์ก็ยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น หากระดับพลังยุทธ์ของบุคคลนั้นต่ำพลังของเวทย์มนตร์ก็จะอ่อนแอมาก”

พอได้ฟัง คำพูดของผู้อมตะชางเหม่ยก็ดูสมเหตุสมผลอยู่เหมือนกัน เช่นเดียวกับดาบเซียนที่ใช้จะมีพลังที่แตกต่างกันเมื่ออยู่ในมือของผู้ใช้ที่แตกต่างกัน

เยี่ยชิวครุ่นคิดอยู่พักนึง

เมื่อเห็นเขาแบบนี้ แววตาเจ้าเล่ห์ก็แวบขึ้นมาในดวงตาของผู้อมตะชางเหม่ย

เกิดขึ้นที่เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นในขณะนี้และมองเห็นสายตาแปลก ๆ ในสายตาของผู้อมตะชางเหม่ย เขาเข้าใจทันทีว่าชายชราคนนี้กำลังหลอกลวงเขา

“ฉันเกือบจะโดนหลอกซะแล้ว ให้ตายเถอะ ผู้เฒ่า เจ้าคงชินกับการหลอกลวงคนอื่นไปแล้วสินะ?” เยี่ยชิวพูดด้วยความโกรธ: "เจ้าอยากเรียนคาถาเหมาซานห้าสายฟ้าเพื่ออะไรกันแน่?"