บทที่ 229 ความลับของไท้เจี่ยน

ป่าเมเปิลหันหน้าไปทางทะเลด้านหนึ่ง และหันไปทางภูเขาอีกด้านหนึ่ง เป็นจุดชมวิวที่มีชื่อเสียงมากในเมืองหยางเฉิง

ที่นี่มีต้นเมเปิลปลูกไว้หลายพันเอเคอร์

ทุกฤดูใบไม้ร่วง โดยจะมีฉาก “ภูเขาแดงไปหมด”ปรากฏขึ้น

เยี่ยชิวและผู้อมตะชางเหม่ยเดินอยู่ในป่าเมเปิ้ลสักพักหนึ่ง จู่ๆก็หยุดลง เพียงแค่เห็นพื้นที่ว่างหนึ่งร้อยเมตรตรงหน้า เฉายวนและคนอื่นๆ กำลังเผชิญหน้ากับศัตรู

โดยอาศัยไฟถนน เยี่ยชิวมองเห็นรูปลักษณ์ของศัตรูอย่างชัดเจน

ทั้งหมดมีแปดคน

ชายเจ็ดหญิงหนึ่ง

“ทำไมถึงมีคนมากขนาดนี้” เยี่ยชิวตะลึง จากการคาดเดาของชิงหลงก่อนหน้านี้ ศัตรูน่าจะมีเพียงแค่ห้าหกคนเท่านั้น

ผู้อมตะชางเหม่ยทำปากมุ่ย พูด : “การคาดการณ์ของชิงหลงผิดพลาดแล้ว”

“คนเหล่านั้นคุณรู้จักทั้งหมดเหรอ” เยี่ยชิวถาม

“ส่วนใหญ่รู้จัก” ผู้อมตะชางเหม่ยแนะนำ : “คนหัวล้านทางซ้ายสุด ชื่อว่าหวู่จิง เชี่ยวชาญวิชาหมัดวัชระ เดิมทีเป็นลูกศิษย์ของภูเขาหวู่ไท่ ต่อมาได้ฝ่าฝืนพระบัญญัติ เลยถูกขับออกจากสำนัก”

“กระโปรงแดงที่อยู่ด้านข้างเขาคนนั้น ผู้หญิงที่แต่งตัวสวยอย่างมาก ชื่อว่าแม่นางหง เชี่ยวชาญด้านยาพิษ”

ผู้อมตะชางเหม่ยถามอย่ากะทันหัน : “เยี่ยชิว นายมองเห็นคนแคระคู่นั้นไหม”

“มองเห็นแล้ว”

เยี่ยชิวสังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้ว ท่ามกลางศัตรเหล่านั้น มีผู้ชายสองคนที่ร่างกายเตี้ยอย่างมาก สูงประมาณหนึ่งเมตรเท่านั้น มีหน้าตาที่ขี้เหร่อย่างมาก นอกจากนี้ดูเหมือนว่าหน้าตาจะเหมือนกันแปะๆ

“พวกเขาเป็นฝาแฝดเหรอ” เยี่ยชิวถาม

“ใช่แล้ว” ผู้อมตะชางเหม่ยพูด : “พวกเขาก็คือพี่น้องตระกูลถันจากตระกูลถันของเมืองเซียงซี พี่คนโตชื่อถันเหมียนฮวา คนรองชื่อถันจี๋ทา”

พุฟ——

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ พูดด้วยรอยยิ้ม : “ชื่อของสองคนนี้ตั้งได้ดีอย่างมาก สามารถจำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้ยิน”

“ได้ยินมาว่า พ่อแม่ของตระกูลถันอยากให้ลูกชายของพวกเขาหลังจากที่เติบโตแล้วอาศัยด้วยมือกินข้าว แต่คิดไม่ถึงเลยว่า ผู้ชายสองคนนี้ ตอนนี้ล้วนแล้วอาศัยขากินข้าว”

“คำพูดนี้หมายความว่ายังไง”

ผู้อมตะชางเหม่ยอธิบาย : “พี่พี่น้องตระกูลถันฝึกฝนศิลปะการต่อสู้มาตั้งแต่เด็ก ต่อมาได้เป็นลูกศิษย์ผู้เฒ่าในตระกูลคนหนึ่ง เรียนรู้วิชาขาตระกูลถันที่แท้จริง”

“นายอย่ามองว่าพวกเขาร่างกายไม่สูง อันที่จริงอายุเข้าใกล้ห้าสิบปีแล้ว พวกเขาฝึกฝนวิชาขาตระกูลถันมานานหลายทศวรรษ สองพี่น้องร่วมมือกันอย่างไม่มีที่ติ”

“หลายปีมานี้ พวกเขาสองพี่น้องร่วมมือกัน จัดการคนโดดเด่นไปไม่น้อย”

“ถ้าหากนายต่อสู้กับพวกเขา อย่างนั้นก็ต้องคิดหาวิธีจัดการคนใดคนหนึ่งก่อน ทำลายความร่วมมือของพี่น้องพวกเขา แบบนี้ถึงจะสามารถชนะได้ ไม่อย่างนั้นอันตรายอย่างมาก”

เยี่ยชิวพยักหน้าเบาๆ : “ผมเข้าใจแล้ว”

“ชายชราผอมแห้งที่ยืนอยู่ข้างพี่น้องตระกูลถันคนนั้น เป็นผู้อาวุโสใหญ่ของลัทธิแม่มด ชื่อเว่ยเล่อหรัน”

น้ำเสียงของผู้อมตะชางเหม่ยกลายเป็นเคร่งขรึมเล็กน้อย พูด : “ทักษะของชายชราคนนี้ไม่อ่อนแอ น่าจะได้รับการจัดอันดับให้เป็นหนึ่งในสามอันดับแรกของลัทธิแม่มด”

“เทียบกับคุณล่ะ” เยี่ยชิวถาม

ผู้อมตะชางเหม่ยเงยคางขึ้น พูดอย่างดูถูก : “คนไร้ค่าคนหนึ่งมีคุณสมบัติอะไรมาเทียบกับฉัน”

แสร้งทำเป็นเก่ง

“ใช่แล้ว มีอีกอย่างที่ผมสงสัย” เยี่ยชิวพูด : “เหตุใดลัทธิแม่มดจึงยืนกรานที่จะต่อต้านหลงเหมิน”

“นายเป็นสมาชิกคนหนึ่งของหลงเหมิน แม้แต่เรื่องนี้นายก็ไม่รู้เหรอ” ผู้อมตะชางเหม่ยตะลึงอย่างมาก

เยี่ยชิวพูด : “ผมไม่รู้จริงๆ”