บทที่ 2284 ดินแดนลี้ลับที่ปฐมาจารย์ทิ้งไว้

ทุกคนลุกขึ้นยืน และมองไปที่ประตูแสงที่ลอยอยู่ในอากาศ สายตาเต็มไปด้วยความอยากรู้

ประตูแสงนั้นสูงประมาณสิบฟุต กว้างประมาณสามฟุต โดยรอบเต็มไปด้วยยันต์อักขระขนาดเล็กนับไม่ถ้วนที่กำลังเปล่งประกาย คล้ายกับดาวบนท้องฟ้ายามค่ำคืน

หลังประตูนั้น คือทะเลเมฆที่กำลังหมุนวนอย่างไม่หยุดยั้ง

ภายในทะเลเมฆนั้นมีภาพต่างๆปรากฏขึ้นเรื่อยๆ ทั้งภูเขาแม่น้ำ ป่าและทะเลทราย…

ทุกสิ่งดูเหมือนจะมีความลึกลับและอัศจรรย์！

“ผู้อาวุโสสูงสุด นี่คือสถานที่สืบทอดของนิกายดาบชิงอวิ๋นใช่ไหม?” หยุนซานถามด้วยความตกใจ

เขาทำหน้าที่เป็นประมุขมานานหลายปี แต่ไม่เคยรู้เลยว่านิกายดาบชิงอวิ๋นมีสถานที่สืบทอด และยังไม่รู้ว่าที่แห่งนั้นอยู่ที่บนหอคอยดาบ

“ใช่แล้ว” จื่อหยางเทียนจุนชี้ไปที่ประตูแสงในอากาศแล้วกล่าวว่า “สถานที่สืบทอดนี้เป็นสถานที่ลับที่ปฐมาจารย์ได้สร้างขึ้น ใครที่ก้าวผ่านประตูนี้ไป จะสามารถเข้าสู่สถานที่สืบทอดได้”

“ท่านอาจารย์ ในสถานที่สืบทอดนั้นมีอะไรบ้าง?” ชูเจี้ยนเซียนถาม

ตูม!

จื่อหยางเทียนจุนหันหลังแล้วตบหัวชูเจี้ยนเซียนเบาๆ เจ็บจนอีกฝ่ายร้องออกมาและพูดว่า "เมื่อกี้ที่ข้าพูดไป เจ้าไม่ได้ฟังเหรอ?"

"ปฐมาจารย์บอกว่า สถานที่สืบทอดนี้มีแค่เยี่ยชิวและหวู่ซวงเท่านั้นที่สามารถเข้าไปได้"

"ข้าก็ไม่เคยเข้าไป แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าข้างในมีอะไร?"

ฮว่าเจี้ยนเซียนยกมือข้างหนึ่งลูบคางแล้วพูดว่า "สถานที่สืบทอดที่ซ่อนเร้นขนาดนี้ น่าจะต้องมีสมบัติล้ำค่าแน่ๆ และน่าจะเป็นสมบัติที่ท้าทายสวรรค์"

เมื่ออมตะชางเหม่ยได้ยินคำว่า"สมบัติ"ตาก็เปลี่ยนเป็นประกายร้อนแรงทันที และถามจื่อหยางเทียนจุนว่า

"ผู้อาวุโส สถานที่สืบทอดนี้คนอื่นสามารถเข้าไปได้หรือไม่?"

จื่อหยางเทียนจุนเห็นสีหน้าของอมตะชางเหม่ย ก็รู้ทันทีว่าเขาคิดจะทำอะไร จึงตอบว่า "ปฐมาจารย์เคยเตือนแล้วว่า จะมีแค่เยี่ยชิวและหวู่ซวงเท่านั้นที่เข้าไปได้ เจ้าจะเข้าไปเหรอ?"

อมตะชางเหม่ยพยักหน้าหงึกๆทันที

ไม่เพียงแต่อมตะชางเหม่ยเท่านั้นที่มีท่าทีอยากเข้าไป อีกทั้งสามเซียนกระบี่ก็มีท่าทางอยากลองบ้าง ในสายตาของพวกเขา ถ้าเป็นสถานที่สืบทอดที่ปฐมาจารย์ทิ้งไว้ แน่นอนว่าภายในต้องมีสมบัติที่ท้าทายสวรรค์อย่างแน่นอน

“ชางเม่ย ทุกคนล้วนเป็นคนกันเอง ถ้าเจ้าอยากเข้าไปก็ไม่ใช่เรื่องที่ไม่สามารถทำได้ แต่ว่าหากเจออันตราย..."

จื่อหยางเทียนจุนยังไม่ทันพูดจบ อมตะชางเหม่ยก็รีบพูดขึ้นว่า "ผู้อาวุโส ท่านไม่ต้องห่วง ไม่ว่าจะเจออันตรายอะไร ข้าจะไม่โทษท่านอย่างแน่นอน"

จื่อหยางเทียนจุนพยักหน้าพลางพูดว่า "ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ทำตามที่เจ้าต้องการเถอะ!"

"ขอบคุณผู้อาวุโส" สีหน้าของอมตะชางเหม่ยเต็มไปด้วยความดีใจ และเดินไปยังหอคอยดาบ

"ท่านอาจารย์ พวกเราก็สามารถลองได้ใช่หรือไม่?" ฉีเจี้ยนเซียนเอ่ยถาม

จื่อหยางเทียนจุนพยักหน้า "ได้สิ"

"ขอบคุณท่านอาจารย์" สามเซียนกระบี่รีบตามหลังอมตะชางเหม่ยไปทันที

อมตะชางเหม่ยเดินไปข้างหน้าสองสามก้าว แล้วจู่ๆก็หันกลับมาชี้ไปที่หลังสามเซียนกระบี่ พร้อมกับพูดว่า "พวกเจ้าดูนั่นสิ?"

สามเซียนกระบี่รีบหันไปมอง

ในขณะที่พวกเขาหันไป อมตะชางเหม่ยก็เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ร่างของเขาเหมือนกับนกใหญ่บินขึ้นไปกลางอากาศ ทะยานไปยังประตูแสง

เมื่อสามเซียนกระบี่กลับมาสู่สติ พวกเขาก็พบว่าอมตะชางเหม่ยได้ยืนอยู่หน้าประตูแสงแล้ว

"แย่แล้ว โดนเขาหลอกแล้ว"

สามเซียนกระบี่กำลังจะขยับตัวไป แต่ทันใดนั้น ก็มีแสงทองอันสว่างจ้าส่องออกมาจากประตูแสง ดูเหมือนมันจะสามารถฟาดฟันฟ้าดินได้ เต็มไปด้วยคมดาบที่ท่วมท้นและไม่อาจต้านทานได้

อมตะชางเหม่ยตกใจมาก รีบใช้ความเร็วสุดยอดถอยกลับไปบนพื้น

"แม่งเอ้ย ข้าเกือบตายแล้ว"

"โชคดีที่ถอยกลับเร็ว ไม่งั้นคงโดนพลังดาบนั้นฟันแหลกไปแล้ว"

"เอ๊ะ ทำไมรู้สึกเย็นๆที่หัว?"

อมตะชางเหม่ยยื่นมือไปสัมผัส แล้วจับผมส่วนหนึ่งที่หลุดออกมา พร้อมกับหนังศีรษะที่ติดออกมาด้วย

ทันใดนั้น อมตะชางเหม่ยก็รู้สึกเย็นยะเยือกในใจ

สามเซียนกระบี่ที่เห็นเหตุการณ์นี้ ต่างก็กลัวจนตัวสั่น

"ชางเม่ย หรือว่าเจ้าจะไปลองอีกครั้ง?" จื่อหยางเทียนจุนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

พูดเล่นน่ะ ถ้าลองอีกครั้งคงตายแน่