บทที่ 2285 สระดาบ！

เยี่ยชิวมองไปตามทิศทางที่เยี่ยหวู่ซวงชี้ไป ก็เห็นว่ามีเส้นทางเล็กๆสองสายอยู่ข้างหน้า หนึ่งเส้นทางนำไปทางซ้าย อีกเส้นทางนำไปทางขวา

เส้นทางเล็กๆทางซ้าย มีศิลาจารึกตั้งอยู่ ด้านบนสลักอักษรสามตัว"เยี่ยหวู่ซวง"

เส้นทางเล็กๆทางขวา ก็มีศิลาจารึกเช่นกัน ด้านบนสลักอักษรสองตัว"เยี่ยชิว"

เห็นได้ชัดว่า พวกเขาสองพ่อลูกต้องแยกกันเดินไปตามเส้นทางของตัวเอง

เยี่ยชิวหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "ดูเหมือนว่าปฐมาจารย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นจะเตรียมสิ่งนี้ไว้ให้เรานานแล้ว"

เยี่ยหวู่ซวงสีหน้าจริงจังและกล่าวว่า "แปลกนัก ทำไมปฐมาจารย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นต้องทิ้งสถานที่สืบทอดนี้ไว้? และทำไมต้องกำหนดเป็นชื่อพวกเรา? ยิ่งไปกว่านั้น ยังสลักชื่อของเราทั้งสองไว้บนสองเส้นทางนี้อีกด้วย?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า "จากสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดที่ผ่านมา ข้าคิดว่าปฐมาจารย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋นอาจมีความเกี่ยวข้องลึกซึ้งกับพวกเรา"

"โอ๋?" เยี่ยหวู่ซวงขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วถามว่า "ชิวเอ๋อร์ เจ้าพบอะไรบ้างหรือยัง?"

เยี่ยชิวกล่าวว่า "ท่านอาจารย์เคยบอกท่านหรือไม่ว่า ผู้อาวุโสสูงสุดในแต่ละยุคของนิกายดาบชิงอวิ๋น จะต้องส่งร่างเต๋าลงไปยังโลกมนุษย์เพื่อปกป้องเทือกเขาคุนหลุน และจุดประสงค์ของพวกเขาในการปกป้องเทือกเขาคุนหลุน ก็เพื่อตามหาท่าน และรับท่านเป็นศิษย์"

"ข้าได้ยินจากท่านอาจารย์ว่า เรื่องนี้เป็นคำสั่งพิเศษจากปฐมาจารย์ของนิกายดาบชิงอวิ๋น ซึ่งก็คือผู้อาวุโสชิงอวิ๋น "

"นอกจากนี้ ข้ายังพบเรื่องราวบางอย่างที่ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกับผู้อาวุโสชิงอวิ๋น เช่น การที่ข้าหล่อหลอมร่างอมตะ ได้รับหม้อเฉียนคุนดาบเซวียนหยวน ดูเหมือนว่าทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับผู้อาวุโสชิงอวิ๋น"

"ท่านอาจารย์บอกว่า ถุงเฉียนคุนถูกสร้างขึ้นด้วยมือของผู้อาวุโสชิงอวิ๋น เขายังได้ถ่ายทอดวิชาดาบสังหารเซียนให้กับศิษย์ พร้อมทั้งกำชับว่า ในภายหลังศิษย์ของเขาต้องสืบทอดกระบวนท่าดาบนี้ให้แก่ข้า"

"ข้าเดาว่า ผู้อาวุโสชิงอวิ๋นอาจกำลังวางหมากกระดานใหญ่ ที่เริ่มวางแผนมาตั้งแต่เมื่อหลายล้านปีก่อน และข้ากับท่าน ก็คือหมากตัวสำคัญในกระดานนั้น"

"ท่านพ่อ ข้ามีข้อสันนิษฐานที่บ้าบิ่นกว่านั้นอีก ผู้อาวุโสชิงอวิ๋นอาจเป็นต้นบรรพบุรุษของตระกูลเยี่ยของเราก็เป็นได้"

"อะไรนะ?" เยี่ยหวู่ซวงถึงกับตกตะลึง

เยี่ยชิวกล่าวต่อ "ไม่เพียงเท่านั้น ข้ายังคิดว่าผู้อาวุโสชิงอวิ๋นอาจจะมาจากเผ่าเทพด้วย"

เยี่ยหวู่ซวงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า "ชิวเอ๋อร์ เจ้าหมายความว่าอย่างไร? เจ้ากำลังบอกว่าพวกเราอาจเป็นทายาทของเผ่าเทพอย่างนั้นหรือ?"

เยี่ยชิวพยักหน้าเล็กน้อย "มีความเป็นไปได้"

สีหน้าของเยี่ยหวู่ซวงเปลี่ยนไปทันที เขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับเผ่าเทพมาบ้าง และหากเป็นจริงอย่างที่เยี่ยชิวพูด นี่อาจเป็นเรื่องใหญ่ที่เกินกว่าจะจินตนาการ

จริงๆแล้วเยี่ยชิวต้องการบอกเยี่ยหวู่ซวงว่า เขาคาดเดาว่า ตระกูลของพวกเขาอาจเป็นกบฏของเผ่าเทพ มิฉะนั้น คำสาปแห่งพระเจ้าคงไม่ปรากฏในร่างของเขา แต่เขากลัวว่าหากพูดออกไปจะเป็นการสร้างแรงกดดันให้กับเยี่ยหวู่ซวง จึงเลือกที่จะเงียบไว้ก่อน

เยี่ยหวู่ซวงพึมพำกับตัวเอง "หากผู้อาวุโสชิงอวิ๋นคือบรรพบุรุษของตระกูลเยี่ย แล้วสิ่งที่เขาทำทั้งหมดนี้ เป้าหมายเพื่ออะไรกันแน่?"

หรือว่า…ล้มล้างเผ่าเทพ?

หรือไม่ก็…

ทำลายเผ่าเทพจนสิ้นซาก?

สองความคิดนั้นแล่นผ่านสมองของเยี่ยชิวอย่างรวดเร็ว ก่อนที่เขาจะกล่าวขึ้นว่า "เรื่องนี้ยังไม่แน่ชัด แต่ท่านอาจารย์เคยพูดไว้ว่า ผู้อาวุโสชิงอวิ๋นไม่น่าจะมีเจตนาร้ายต่อพวกเรา ไม่เช่นนั้น พวกเราคงไม่ได้รับโอกาสมากมายเช่นนี้"

"ข้าเชื่อว่า วันหนึ่งพวกเราจะได้รับคำตอบเกี่ยวกับปริศนานี้"

เยี่ยหวู่ซวงพยักหน้าก่อนถามต่อ "แล้วผู้อาวุโสชิงอวิ๋นยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?"

เยี่ยชิวตอบว่า "คำถามนี้ ท่านอาจารย์เคยกล่าวไว้เช่นกัน เขาบอกว่า หลังจากที่ผู้อาวุโสชิงอวิ๋นสร้างนิกายดาบชิงอวิ๋นผ่านไปหลายหมื่นปี ท่านก็ถ่ายทอดตำแหน่งประมุขให้แก่ศิษย์ของตน จากนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย ราวกับหายสาบสูญไปจากโลก ยังคงเป็นปริศนา ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเขาตายหรือยัง"

"แต่ข้าคิดว่า… เขาน่าจะตายไปแล้วล่ะ!"

"ท้ายที่สุดแล้ว บุคคลที่มีชีวิตอยู่เมื่อหลายล้านปีก่อน ต่อให้บรรลุพลังอันยิ่งใหญ่ ก็จะสามารถเป็นอมตะได้จริงหรือ?"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ เยี่ยชิวก็รู้สึกขนลุกขึ้นมาทันที

เขานึกขึ้นได้ว่า ตนเองมีร่างอมตะ หากฝึกฝนจนถึงขีดสุด ก็จะสามารถเป็นอมตะได้

นอกจากนี้ เหล่าจิ่วเคยบอกว่า ราชาแห่งเผ่าเทพก็สามารถเป็นอมตะได้เช่นกัน

ถ้าเป็นเช่นนั้น เป็นไปได้ไหมที่ผู้อาวุโสชิงอวิ๋นจะเป็นอมตะด้วย?

"หรือว่าผู้อาวุโสชิงอวิ๋นจะยังไม่ตายจริงๆ?"

"ถ้าหากเขายังไม่ตาย แล้วเขาอยู่ที่ไหน?"