บทที่ 2301 บุตรเทพคนแรก

เยี่ยชิวรีบร้อนกว่าจะมาถึง

"ไอ้เด็กเปรต แกไปทำอะไรมา? ทำไมเพิ่งมา?" อมตะชางเหม่ยถาม

เยี่ยชิวตอบ "จัดเก็บข้าวของ"

จัดเก็บข้าวของ?

คุณมีอะไรให้จัดเก็บด้วยหรือ?

นางฟ้าไป๋ฮวาและหยุนซีแอบสบตากันเงียบๆ ข้าวของของเยี่ยชิว พวกนางช่วยจัดเก็บเรียบร้อยไปนานแล้ว

อมตะชางเหม่ยซักถามต่อ "ไอ้เด็กเปรต พูดความจริงมา แกไปทำอะไรกันแน่?"

เยี่ยชิวยิ้มกว้าง "ไปถ่ายอุจจาระมา"

"น่าขยะแขยง!" อมตะชางเหม่ยจ้องเยี่ยชิวอย่างดุดัน พูดว่า "ท่านผู้อาวุโสหวู่ซวง พวกท่านมีอะไรจะสั่งเสียอีกไหม? ถ้าไม่มี พวกเราก็จะไปแล้ว"

จื่อหยางเทียนจุนพูด "การเดินทางไปจงโจวครั้งนี้ ระยะทางไกลมาก ไม่เช่นนั้นให้ผมใช้วิชาหายตัวส่งพวกคุณไปยังชายแดนตงฮวงเลยดีไหม?"

อมตะชางเหม่ยนึกถึงประสบการณ์การหายตัวรั้งก่อน ก็รู้สึกหวาดกลัว จึงพูดว่า "ท่านผู้อาวุโส ขอบคุณในความปรารถนาดีของท่าน ไอ้เด็กเปรตอยากชื่นชมทิวทัศน์ระหว่างทาง"

จื่อหยางเทียนจุนลูบคางพูดว่า "อย่างนั้นหรือ... งั้นไม่ให้เยี่ยชิวชมทิวทัศน์ระหว่างทาง แล้วฉันจะส่งแกหายตัวไปก่อนดีไหม?"

ท่านช่างใจดีจริงๆ

"ท่านผู้อาวุโส ไม่ต้องหรอก ผมจะไปกับไอ้เด็กเปรตด้วย" อมตะชางเหม่ยปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

ล้อเล่นหรือ ระยะทางไกลขนาดนั้น วิชาของผมก็ต่ำต้อยเหลือเกิน การหายตัวจะทำให้ตายได้

สายตาของจื่อหยางเทียนจุนจ้องไปที่ใบหน้าของเยี่ยชิว กำชับว่า "เยี่ยชิว จงโจวไม่เหมือนตงฮวง ที่นั่นคุณไม่คุ้นเคยกับผู้คนและสถานที่ อย่าวางท่าโอหัง"

"ความขัดแย้งระหว่างสามประเทศในจงโจวมีอยู่ตลอด พยายามอย่าเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับความขัดแย้งของพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้น คุณยังเคยสังหารทายาทตระกูลเทพสงครามและองค์ชายแห่งต้าเว่ย จงระมัดระวังในการกระทำ อย่าก่อเรื่องโดยไม่จำเป็น"

"แน่นอน หากมีปัญหากับคุณ คุณก็ไม่ต้องกลัว สู้ได้ก็สู้ สู้ไม่ได้ก็หนี หนีกลับมาบอกผม ผมจะช่วยจัดการพวกเขาให้"

เยี่ยชิวพูดด้วยความซาบซึ้ง "ขอบคุณท่านอาจารย์!"

อมตะชางเหม่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ ได้ยินแล้วได้แต่ส่ายปาก ยายเอ๊ย มีที่พึ่งก็เจ๋งมากๆ เลย น่าอิจฉาจัง!

เจ้าวัวต้าลี่พูดว่า "ท่านผู้อาวุโส ท่านวางใจได้ ใครกล้าไม่เคารพอาจารย์ของผม วัวเฒ่าจะใช้หมัดเดียวฆ่าให้ตาย"

จื่อหยางเทียนจุนหัวเราะพูดว่า "มีคุณอยู่เคียงข้างเยี่ยชิว ผมก็วางใจกว่าเดิม"

"แต่ว่าต้าลี่ เมื่อเจอเรื่องอย่าใจร้อน ให้ฟังคำพูดของเยี่ยชิวให้มาก"

"ความไม่ประมาททำให้ชีวิตอยู่รอดปลอดภัย"

"ครับ!" เจ้าวัวต้าลี่พยักหน้ารับคำ

หยุนซานแทรกขึ้นมา "ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ท่านไม่จำเป็นต้องกังวลมากเกินไป ต้าลี่ตอนนี้ได้ทะลวงถึงระดับนักบุญใหญ่แล้ว บวกกับวิชาร่างทองจื่อฮวงที่ท่านผู้อาวุโสสูงสุดถ่ายทอดให้เขา และหมัดเทวะต้าลี่ของเขาเอง ตราบใดที่ไม่เจอศัตรูอย่างหวู่ซวง ในระดับต่ำกว่าราชาปราชญ์ แทบไม่มีใครเป็นคู่ต่อสู้ของเขา"

จื่อหยางเทียนจุนพูด "แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ต้าลี่ก็เป็นเผ่าปีศาจ ความเกลียดชังระหว่างมนุษย์และปีศาจไม่ใช่เรื่องวันสองวัน เมื่อพวกเขาเห็นต้าลี่ อาจเกิดความขัดแย้งได้"

กล่าวมาถึงตรงนี้ จื่อหยางเทียนจุนดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงหยิบยาเม็ดหนึ่งส่งให้เจ้าวัวต้าลี่ พูดว่า "ต้าลี่ เมื่อถึงจงโจว ให้กินยาเม็ดนี้"

"ยาเม็ดนี้สามารถซ่อนกลิ่นอายปีศาจบนตัวคุณได้ ต่ำกว่าระดับเตรียมจักรพรรดิ ยากที่จะมีใครค้นพบตัวตนที่แท้จริงของคุณ"

"เช่นนี้ก็จะไม่มีใครรู้ว่าคุณเป็นปีศาจแล้ว"

"ขอบพระคุณท่านผู้อาวุโส" เจ้าวัวต้าลี่รับยาไว้ พูดอย่างสะท้อนใจ "ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ พวกเราปีศาจจะได้ออกจากหนานหลิ่ง เดินทางไปทั่วใต้หล้าอย่างเปิดเผย?"

จื่อหยางเทียนจุนพูด "เพียงแค่มนุษย์ในจงโจววางใจปีศาจ ฝั่งตงฮวงนี้ผมสามารถออกคำสั่งให้ปีศาจเข้าออกได้อย่างอิสระทันที"

เจ้าวัวต้าลี่ได้ยินดังนั้น ก็ดีใจเหลือเกิน พูดว่า "ขอบคุณท่านผู้อาวุโส"

"ไม่ต้องขอบคุณผม ผมเชื่อว่า มีเพียงเผ่าพันธุ์ทั้งหลายในโลกนี้อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข โลกนี้จึงจะงดงามยิ่งขึ้น" จื่อหยางเทียนจุนกล่าวถึงตรงนี้ ก็กำชับเยี่ยชิวอีก พูดว่า "เยี่ยชิว การเดินทางไปจงโจวครั้งนี้ หากมีโอกาส ช่วยเหลือปีศาจด้วย"

เยี่ยชิวพยักหน้าพูด "ปีศาจมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผม การช่วยเหลือพวกเขาเป็นหน้าที่ที่ผมอย่างไม่อาจปฏิเสธ"

ในตอนนี้ หยุนซานก้าวออกมา หยิบป้ายคำสั่งอันหนึ่งมอบให้เยี่ยชิว

"ท่านพ่อตา นี่คืออะไรหรือ?" เยี่ยชิวทำหน้างุนงง

หยุนซานพูด "ผมได้ปรึกษากับท่านผู้อาวุโสสูงสุดแล้ว แต่งตั้งคุณเป็นบุตรเทพแรกของนิกายดาบชิงอวิ๋น มีตำแหน่งนี้ คุณจะเดินทางในตงฮวงได้สะดวกขึ้น"