บทที่ 2302 พายุกำลังจะมา

เยี่ยหวู่ซวงพูดขึ้นหลังจากเยี่ยชิวเดินจากไปว่า "ท่านอาจารย์ ข้าจะเข้าสมาธิแล้ว"

"เตรียมตัวพร้อมหรือยัง?" จื่อหยางเทียนจุนถาม

เยี่ยหวู่ซวงพยักหน้าบอก "พร้อมแล้วทั้งหมด"

"ดี ไปเถอะ พักทำสมาธิได้เลย เรื่องในสำนักนั้นมีหยุนซานจัดการให้ เจ้าก็ไม่ต้องกังวล" จื่อหยางเทียนจุนเตือน "การฝึกฝนในทางเซียนต้องทำอย่างมั่นคง อย่าหุนหันพลันแล่น จะต้องระวังอย่าให้ตัวเองตกอยู่ในทางเดินผิด"

"อืม" เยี่ยหวู่ซวงพยักหน้าตอบรับ

หยุนซานกล่าวว่า "ซีเอ๋อร์ นางฟ้าไป๋ฮวา พวกเจ้าก็รีบเข้าสมาธิให้ดีนะ พยายามฝ่าทะลวงขั้นให้เร็ว อย่ารอให้ฉังเซิงกลับมาแล้วช่องว่างระหว่างพวกเจ้าใหญ่เกินไป"

"โดยเฉพาะซีเอ๋อร์ เจ้าต้องพยายามให้มาก พยายามให้ถึงขั้นชำระบริสุทธิ์ให้เร็วที่สุด"

หยุนซีพูดอย่างจริงจัง "ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่"

"พอแล้ว พวกเจ้ากลับไปได้!"

จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไป

หยุนซานกลับไปที่ห้องของเขา และทันทีที่เขาเห็นสิ่งที่อยู่ในห้อง ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง

เดิมทีที่เขาเก็บเหล้าทวยเทพเอาไว้ในห้อง ตอนนี้กลับไม่มีเหลือแม้แต่ขวดเดียว บนโต๊ะยังมีแค่กระดาษแผ่นหนึ่ง

"ท่านพ่อตา ท่านคงจะให้ข้าดื่มเหล้าทวยเทพของท่าน ขอบคุณมากนะขอรับ"

หยุนซานกัดฟันด้วยความโกรธ "ช่างกล้าดีนัก เจ้าเยี่ยฉังเซิง กล้าขโมยเหล้าของข้า! รอดูเถอะ ครั้งหน้าเมื่อเจ้ากลับมา ข้าจะเอาเรื่องเจ้าสักหน่อย!"

หยุนซานไม่เคยคิดเลยว่า เมื่อครั้งหน้าเยี่ยชิวกลับมา เขาคงจะไม่สามารถสู้เยี่ยชิวได้แล้ว

แน่นอน นี่เป็นเรื่องในอนาคต

ดอกไม้บานสองดอก แต่ละดอกมีเรื่องของตัวเอง

กล่าวถึงหลังจากที่เยี่ยชิวและพรรคพวกได้ออกจากสำนักดาบชิงอวิ๋น เยี่ยชิวก็ได้สั่งให้เจ้าวัวต้าลี่ ซึ่งมีความเร็วสูงว่า "ต้าลี่ เจ้าพาพวกเราไปเถอะ"

"ขอรับท่านอาจารย์" เจ้าวัวต้าลี่ได้เปลี่ยนร่างเป็นวัวเทพห้าสีแล้วอุ้มเยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยเดินทางผ่านช่องว่างในอากาศ

การเดินทางนั้นเร็วมากไม่มีหยุดพัก

สองวันต่อมา ทั้งสามคนได้เดินทางออกห่างจากสำนักดาบชิงอวิ๋นไกลมาก เยี่ยชิวจึงพูดว่า "เจ้าวัวต้าลี่ เราหาที่พักสักพักเถอะ"

จากนั้น

ทั้งสามคนก็ลงจอดที่ข้างลำธาร

เจ้าวัวต้าลี่ได้จับปลาจากลำธารหลายสิบตัว แล้วก็เก็บฟืนมาทำการย่างปลา

“ไอ้เด็กเปรตเรากำลังไปที่จงโจว ไม่ใช่รีบไปเกิดใหม่ เจ้าจะวิ่งเร็วอย่างนี้ไปทำไม？”

อมตะชางเหม่ยพูดจบแล้วจู่ๆ นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงถามว่า：“ไอ้เด็กเปรตเจ้าวิ่งเร็วไปแบบนี้ คงไม่ทำเรื่องผิดกฎใช่ไหม？”

เยี่ยชิวหัวเราะออกมา：“ไอ้แก่ เข้าใจข้าเสียจริง”

“โอ้โห ทายถูกแล้วเหรอ？”อมตะชางเหม่ยถามด้วยความสงสัย“เจ้าทำอะไรกันแน่? คงไม่ใช่ไปนอนกับน้องสาวของนิกายดาบชิงอวิ๋หรอกใช่ไหม?”

เยี่ยชิวด่าว่าอย่างไม่พอใจ "ข้าเป็นคนแบบนั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่เหรอ?" อมตะชางเหม่ยกล่าว "ไม่มีผู้หญิงคนไหนที่สวยพอจะหลบหนีจากมือของเจ้าได้"

"ไปให้พ้น!" เยี่ยชิวด่ากลับ

อมตะชางเหม่ยหัวเราะเบาๆ "ไอ้เด็กเปรต รีบบอกข้ามาเถอะ ว่าเจ้าทำอะไรไป?"

เยี่ยชิว หัวเราะ "ก็ไม่อะไรหรอก แค่ตอนจะไป ข้าก็แอบขโมยเหล้าเทพจากพ่อตาของข้าไปหมดน่ะ"

“ไอ้บ้า เจ้ากล้าขโมยแม้กระทั่งของของพ่อตาข้า เจ้าหนู ช่างกล้าหาญยิ่งนัก” อมตะชางเหม่ยถามว่า "เหล้าทวยเทพรสชาติดีไหม?"

“ถ้าไม่อร่อยข้าจะขโมยทำไม？” เยี่ยชิวพูดจบก็หยิบขวดเหล้าจากในแหวนมิติออกมา เปิดฝาออก ทันทีที่เปิด กลิ่นเหล้าหอมกรุ่นก็ลอยฟุ้งออกมา

อมตะชางเหม่ยเป็นคนที่ชอบดื่มเหล้ามาก เมื่อได้กลิ่นเหล้าเขาก็รู้ว่าเหล้าของเซียนดีกว่าเหล้าที่เขามีอยู่มาก

ทันใดนั้นเขาก็ทำท่าทางอยากได้เหล้าจนเหมือนคนขี้เมา แล้วพูดว่า：“ไอ้เด็กเปรตเร็วๆ เอาขวดเหล้าให้ข้า!”

เยี่ยชิวจึงยื่นขวดเหล้าให้กับอมตะชางเหม่ย

อมตะชางเหม่ยยกถังเหล้าแล้วดื่มมันไปหนึ่งคำ แล้วก็พูดว่า "เหล้าดี! เหล้าที่ไม่มีใครเทียบ! ข้าดื่มเหล้ามาหลายปีแล้ว ยังไม่เคยได้ดื่มเหล้าที่ดีขนาดนี้มาก่อน!"

เยี่ยชิวเตือนว่า "เจ้าดื่มน้อยหน่อยเถอะ เหล้าทำจากยาศักสิทธิ์ต่างจากเหล้าปกติ มีการใส่ยาเทพลงไป ถึงแม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับนักบุญใหญ่ก็ยังดื่มไปทั้งถังแล้วก็จะเมาหมด"

"ถังนี้เราสามคนแบ่งกันดีกว่า"