บทที่ 2303 พบเจอสาวงามโดยบังเอิญ (ตอนต้น)

หลังจากที่เยี่ยชิวและพวกทั้งสามคนออกจากเมืองตะวันออกแล้ว พวกเขาเดินทางไปทางตะวันตก เป็นเวลาสองวันติดต่อกัน ผ่านไปในเทือกเขาที่สูงชันมากมาย

ต้องบอกว่าจงโจวนั้นใหญ่มากจริงๆ

วันที่สาม

ทั้งสามคนหยุดอยู่ที่เชิงเขาแห่งหนึ่ง

"แม่ง ฉันเหนื่อยจะตายแล้ว ถ้ารู้ว่าเส้นทางไกลขนาดนี้ ควรจะให้ผู้อาวุโสจื่อหยางพาเราไปด้วยการหายตัว" อมตะชางเหม่ยพูดอย่างหงุดหงิด

ตลอดเส้นทางนี้ เจ้าวัวต้าลี่แบกพวกเขาเคลื่อนผ่านอากาศว่างเปล่า จากนั้นเยี่ยชิวและอมตะชางเหม่ยก็ใช้วิชาหนึ่งก้าวทะลุฟ้าอย่างต่อเนื่อง แต่ก็ยังคงอยู่ที่ชายแดนของต้าโจว

เยี่ยชิวพูดว่า "ท่านอาจารย์เสนอที่จะใช้การหายตัวพาเราไป ทำไมท่านถึงปฏิเสธล่ะ?"

"ทำไมผมถึงปฏิเสธ ในใจเธอไม่รู้เลยหรือไง?" อมตะชางเหม่ยพูด "ก็เพราะครั้งที่แล้ว ผู้อาวุโสพาผมหายตัว ทำให้ผมเกิดอาการหวาดกลัว"

"เออ ไอ้เด็กเปรต พวกเราห่างจากเมืองหลวงของต้าโจวอีกไกลแค่ไหน?"

เยี่ยชิวหยิบแผนที่ที่เซียนกระบี่ให้เขามา มองดูแล้วพูดว่า "ด้วยความเร็วของเราตอนนี้ อาจจะต้องใช้เวลาอีกห้าหกวันถึงจะถึงเมืองหลวงของต้าโจว"

"ไกลขนาดนั้นเลย? ชิบหาย!" อมตะชางเหม่ยสบถด้วยความโกรธ พูดว่า "ถ้ารู้แต่แรก ผมคงไม่ควรออกมากับคุณ ถ้าผมไม่ออกมากับคุณ ตอนนี้ผมคงจะอยู่ที่นิกายดาบชิงอวิ๋นกินดื่มอย่างสบาย"

เยี่ยชิวพูด "ตอนนี้ท่านยังกลับไปทันนะ"

อมตะชางเหม่ยจ้องเยี่ยชิวอย่างเกรี้ยวกราด พูดอย่างไม่พอใจว่า "เดินมาไกลขนาดนี้แล้ว จะกลับไปเหรอ? คุณอยากให้ผมเหนื่อยตายหรือไง!"

"คุณยังมีเบียร์อยู่ไหม?"

"เร็วๆ หยิบเบียร์มาให้ผมดับกระหายหน่อย"

เยี่ยชิวหยิบเบียร์สามขวดออกมาจากถุงเฉียนคุน คนละขวด

หลังจากดื่มเสร็จ

เยี่ยชิวพูดว่า "ไอ้แก่ ทำนายดวงให้หน่อย ดูซิว่าการเดินทางครั้งนี้จะโชคร้ายหรือโชคดี?"

"โอ้ ทำไมคุณถึงขอให้ผมทำนายล่ะ?" อมตะชางเหม่ยถาม "คุณไม่เชื่อผมไม่ใช่หรือ?"

เยี่ยชิวพูดอย่างหงุดหงิด "อย่ามาพูดเหลวไหล ท่านจะทำนายหรือไม่ทำนาย?"

"มาขอให้ผมทำนาย แต่ยังดุกว่าผมอีก ไม่เคยเห็นคนแบบคุณมาก่อน ฮึ!" อมตะชางเหม่ยทำเสียงฮึด แล้วล้วงเหรียญทองแดงสามเหรียญออกมาจากแขนเสื้อชุดนักพรต

จากนั้นก็ประคองเหรียญทองแดงไว้ในมือทั้งสอง พร้อมกับเขย่าไปมาอย่างไม่หยุด และพึมพำอะไรบางอย่าง

สิบวินาทีต่อมา

อมตะชางเหม่ยใช้มือทั้งสองข้างโยนขึ้นไปในอากาศ ทันใดนั้น เหรียญทองแดงสามเหรียญก็ปรากฏหมุนอยู่เหนือศีรษะของเขา

"หยุด!"

อมตะชางเหม่ยตะโกนเบาๆ ทันใดนั้น เหรียญทองแดงสามเหรียญก็ตกลงบนฝ่ามือของเขา เรียงตัวเป็นรูปสามเหลี่ยม

"เป็นอย่างไร?" เยี่ยชิวถาม

อมตะชางเหม่ยมีสีหน้าเคร่งเครียด พูดว่า "จากลักษณะของการทำนาย เป็นลางร้ายใหญ่"

เรียบร้อย!

เยี่ยชิวโล่งอก

อมตะชางเหม่ยเห็นปฏิกิริยาของเยี่ยชิว จึงพูดว่า "ไอ้เด็กเปรต อย่าโทษฉันว่าไม่เตือนนะ การทำนายบอกว่าเป็นลางร้ายใหญ่ นั่นหมายความว่าการเดินทางครั้งนี้จะมีอันตรายมากมาย เราต้องระมัดระวังให้มาก"

"รู้แล้ว" เยี่ยชิวไม่ใส่ใจ

เขารู้ดีว่าไอ้แก่คนนี้ทำนาย บางครั้งอาจจะแม่นหนึ่งครั้ง แต่ส่วนใหญ่แล้วต้องฟังแบบตรงกันข้าม

อมตะชางเหม่ยเห็นเยี่ยชิวไม่สนใจ จึงพูดว่า "ไอ้เด็กเปรต แกหมายความว่าอะไร?"

"แกไม่ได้เอาคำพูดของฉันไปใส่ใจใช่ไหม?"

"ฉันจะบอกแกนะ เมื่อเจออันตราย อย่ามาโทษฉันว่าไม่เตือนล่ะ?"

เยี่ยชิวพูดว่า "พอเถอะ ผมรู้แล้ว"

"ฮึ ฉันเห็นชัดเลยว่าแกไม่เชื่อฉัน ถ้าไม่เชื่อฉัน แล้วจะให้ฉันทำนายทำไม?" อมตะชางเหม่ยพูด "ฉันทำนายไม่เคยผิดพลาด ไอ้เด็กเปรต รอดูเถอะ ระหว่างทางเราจะต้องเจออันตรายแน่..."