บทที่ 2311 มดปลวกสมควรตายอยู่แล้ว

ชายชุดดำสามคนเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่วและว่องไว ราวกับวิญญาณแห่งความมืด พวกเขาปรากฏตัวขึ้นบนหลังคาของอาคารฝั่งตรงข้ามโดยไม่มีเสียงใดๆ

พวกเขาปกปิดใบหน้า มีเพียงดวงตาที่เย็นชาเผยออกมาให้เห็น

ในขณะนั้นเอง—

“โครม!”

จู่ ๆ เสียงฟ้าร้องก็ดังสนั่น ฝนเริ่มตกหนักขึ้น ท้องฟ้ามืดมิดไร้ทั้งพระจันทร์และดวงดาว มีเพียงสายฟ้าที่ฉีกผ่านความมืดเป็นครั้งคราว ทำให้บรรยากาศยิ่งชวนขนลุก

เจ้าวัวต้าลี่ยกมือขึ้นสร้างม่านพลังป้องกันเสียง

แม้ว่าพวกเขาจะนั่งอยู่ในห้อง แต่ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรที่แข็งแกร่ง ทุกการเคลื่อนไหวภายนอกก็ไม่อาจหลุดพ้นจากการรับรู้ของพวกเขาได้

“ให้ตายเถอะ เป้าหมายของนักฆ่าพวกนี้คือผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ”

อมตะชางเหม่ยเอ่ยขึ้นอย่างประหลาดใจ “หญิงผู้นั้นมีที่มาอย่างไรกันแน่? ทำไมถึงมีคนต้องการสังหารนางมากมายขนาดนี้?”

เจ้าวัวต้าลี่พูดขึ้นว่า “พวกนักฆ่าทั้งสามล้วนเป็นยอดฝีมือระดับสุดยอดขั้นทงเสิน เหล่าทหารองครักษ์ของหญิงผู้นั้นไม่มีทางสู้พวกมันได้แน่ อาจารย์ ท่านจะออกไปช่วยหรือไม่?”

เยี่ยชิวยังไม่ทันตอบ อมตะชางเหม่ยก็พูดแทรกขึ้นก่อน “เจ้าต้าลี่เอ๋ย! เจ้าเดินตามเจ้าเด็กเวรนี่มานานขนาดนี้แล้ว ยังไม่เข้าใจนิสัยอาจารย์ของเจ้าอีกหรือ?”

“ข้าจะบอกอะไรให้นะ ไอ้หมอนี่ไม่อาจทนเห็นหญิงสาวถูกทำร้ายได้ โดยเฉพาะหญิงสาวที่หน้าตางดงาม”

“ดูเถอะ มันต้องออกมือแน่นอน!”

เจ้าวัวต้าลี่กล่าวว่า “แค่พวกนักฆ่ากระจอกพวกนี้เอง ไม่จำเป็นต้องให้อาจารย์ลงมือ ข้าจัดการเอง!”

พูดจบเขาก็ลุกขึ้น เตรียมตัวออกไปสังหารนักฆ่าทั้งสาม

“อย่ามายุ่งเรื่องนี้! นั่งลงซะ!” อมตะชางเหม่ยกดไหล่เจ้าวัวต้าลี่ให้กลับไปนั่ง แล้วพูดว่า “เจ้าจงนั่งอยู่ตรงนี้ ห้ามไปไหนเด็ดขาด!”

“ถึงเวลาที่ต้องลงมือ ไอ้เด็กเวรนั่นก็จะลงมือเอง”

“เจ้ารู้จักคำว่าวีรบุรุษช่วยสาวงามหรือไม่? ถ้าเจ้าเข้าไปขัดขวางแล้ว เจ้าหมอนั่นจะสร้างความประทับใจให้สาวงามได้ยังไงกัน? โง่จริง ๆ”

เยี่ยชิวเหลือบมองอมตะชางเหม่ย อย่างไม่สบอารมณ์ “พูดมากจริง ๆ”

อมตะชางเหม่ยหัวเราะ “หรือข้าพูดผิด? ถ้าข้าไม่ได้เป็นนักพรต ข้าคงเป็นไส้เดือนอยู่ในท้องของเจ้าล่ะมั้ง แค่เห็นหน้าก็รู้แล้วว่าเจ้าคิดอะไรอยู่”

เจ้าวัวต้าลี่เกาหัวแล้วถามว่า “อาจารย์ แล้วท่านจะออกมือเมื่อไร?”

เยี่ยชิวตอบว่า “ไม่ต้องรีบ ดูไปก่อน”

เขาก็สงสัยเช่นกันว่าทำไมถึงมีนักฆ่ามาเรื่อยๆ และทุกคนล้วนมุ่งเป้าหญิงผู้นั้น

นี่เป็นเพราะหญิงผู้นั้นมีความลับบางอย่างอยู่ในตัว หรือว่าเกี่ยวข้องกับฐานะของนางกันแน่?

ก่อนจะเข้าใจสถานการณ์ชัดเจน เยี่ยชิวตัดสินใจยังไม่ลงมือ รอดูสถานการณ์ต่อไป

เขาหันไปมองที่ห้องของหญิงสาว พบว่าเหล่าทหารองครักษ์ทั้งสี่ของนางยืนเฝ้าประตู มือถือหอกแนบแน่น ร่างตั้งตรงราวกับรูปปั้นทวารบาล ไม่มีใครขยับแม้แต่น้อย

เห็นได้ชัดว่าพวกเขาไม่รู้เลยว่ามีนักฆ่าอยู่บนหลังคา

“ระดับพลังบำเพ็ญเพียรอ่อนแอเกินไป พวกนักฆ่ามาถึงที่แล้วยังไม่รู้ตัว ถ้าปล่อยไว้แบบนี้ พวกเจ้าได้ตายแน่!”

เยี่ยชิวคิดได้เช่นนี้ จึงตัดสินใจเตือนเหล่าทหารองครักษ์ ริมฝีปากของเขาขยับเล็กน้อย

วินาทีต่อมา

เหล่าทหารองครักษ์ทั้งสี่ได้ยินเสียงกระซิบที่ข้างหูพร้อมกัน

"บนหลังคามีมือสังหารสามคน!"

ในทันที ทหารองครักษ์ทั้งสี่สบตากันโดยแทบไม่ต้องคิดให้มาก สองในนั้นรีบกระโจนขึ้นไปบนหลังคา

แต่ใครจะรู้ว่า… ทันทีที่พวกเขาขึ้นไปถึง ก็ถูกพลังมหาศาลซัดกระเด็นออกไป กระแทกลงกลางลานของโรงเตี๊ยม เสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ

"มีมือสังหาร!"

องครักษ์ที่เหลืออีกสองคนรีบตะโกนสุดเสียง

เกือบจะในเวลาเดียวกัน ประตูห้องที่อยู่ติดกับห้องของหญิงสาวก็เปิดออก ลุงซูวิ่งออกมาด้วยความเร่งรีบ และยืนขวางอยู่ที่หน้าประตูห้องของหญิงสาว

แอ๊ด…!

ประตูห้องเปิดออก หญิงสาวปรากฏตัวขึ้นด้วยเครื่องแต่งกายที่เรียบร้อย สอบถามว่า

"ลุงซู เกิดอะไรขึ้น?"

"คุณหนู มีมือสังหาร!"

ลุงซูพูดยังไม่ทันจบ ร่างของมือสังหารทั้งสามที่สวมชุดดำก็ดิ่งลงมาจากฟ้า ลอยตัวอยู่กลางอากาศ เผชิญหน้ากับลุงซูและพรรคพวกของเขาพอดี