บทที่ 2312 ท่ามกลางทางตัน

แม้ลุงซูอายุจะมากแล้ว แต่ร่างกายยังคงว่องไว ดวงตาของเขาคมกริบ ราวกับสามารถมองทะลุความมืดได้

เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีของมือสังหารชุดดำทั้งสาม เขาไม่ได้แสดงความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม กลับยังคงสงบนิ่ง หาจังหวะเหมาะ แล้วพุ่งตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าด้วยความเร็วสูงราวสายลม

มือสังหารทั้งสามรีบไล่ตามขึ้นไปบนท้องฟ้า

ภายในห้อง อมตะชางเหม่ยมองออกถึงเจตนาของลุงซูได้ในทันที

"ลุงซูพยายามล่อมือสังหารขึ้นไปบนท้องฟ้า เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ผู้บริสุทธิ์ต้องได้รับผลกระทบจากการต่อสู้ เขาเป็นคนที่มีคุณธรรมจริง ๆ"

เจ้าวัวต้าลี่กล่าวขึ้นว่า "น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกมือสังหารเหล่านั้น"

อมตะชางเหม่ย พยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว ลุงซูอ่อนแอเกินไป"

เยี่ยชิวแย้งขึ้นว่า "เขาอยู่ในระดับสูงสุดของทงเสินแล้วนะ เจ้ายังจะบอกว่าเขาอ่อนแออีกเหรอ? อย่าลืมสิ ว่าเมื่อก่อนแค่เจอผู้ฝึกตนระดับต้งเทียนคนเดียว เจ้าก็แทบเอาตัวไม่รอดแล้ว"

"ไอ้เด็กเปรต! เจ้าจะพูดแทงใจดำข้าตลอดหรือไง? พูดเรื่องอื่นไม่ได้เลยรึ?" อมตะชางเหม่ย ถลึงตาใส่เยี่ยชิว ก่อนจะกล่าวต่อ "ลุงซูมีระดับเท่ากับมือสังหารทั้งสามคน แต่เขาอายุมากแล้ว ขณะที่อีกฝ่ายอยู่ในวัยหนุ่มที่แข็งแกร่งที่สุด การต่อสู้นี้เขาแพ้แน่นอน"

เยี่ยชิว พูดขึ้นอย่างใจเย็น "แต่คนเรายามตกอยู่ในทางตัน มักจะสามารถปลดปล่อยพลังแฝงออกมาได้อย่างเหลือเชื่อ แม้ว่าลุงซูจะไม่สามารถเอาชนะมือสังหารทั้งสามได้ แต่การดึงเอาใครสักคนลงไปเป็นเพื่อนเขานั้น ยังพอมีโอกาสอยู่"

อมตะชางเหม่ยหรี่ตาแล้วถามด้วยความสงสัย "ไอ้เด็กเปรต! นี่เจ้าคิดจะรอให้ลุงซูตายก่อน แล้วค่อยเข้าไปช่วยเพื่อให้ดูเหมือนเป็นฮีโร่ช่วยสาวงั้นเหรอ?"

"ถึงตอนนั้น หญิงสาวคนนั้นคงจะซาบซึ้งในความกล้าหาญของเจ้าจนหัวปักหัวปำ บางทีอาจจะหลงรักเจ้าโดยไม่รู้ตัว"

"ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อไม่มีผู้แข็งแกร่งอยู่เคียงข้างนางแล้ว นางก็ต้องหันมาขอให้เจ้าปกป้องนาง ซึ่งนั่นจะทำให้เจ้ามีโอกาสครอบครองทั้งหัวใจและร่างกายของนาง"

"ไอ้เด็กเปรต! เจ้ามันเจ้าเล่ห์จริง ๆ!"

เยี่ยชิวตวาดกลับ "พูดบ้าอะไรของเจ้า! ข้าเป็นคนแบบนั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่เหรอ?" อมตะชางเหม่ย แค่นเสียงเยาะ "ข้าว่าเจ้าก็น้ำลายไหลอยากได้ตัวนางเหมือนกัน ไอ้ผู้ชายชั่ว!"

เยี่ยชิวหัวเราะเย็นชา "เหอะ เจ้าก็แค่อิจฉาข้าเท่านั้นแหละ"

"ห๊ะ? เจ้าว่าอะไรนะ? ข้าอิจฉาเจ้างั้นเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า! ขำจะตายแล้ว! เจ้ามีอะไรให้ข้าต้องอิจฉาด้วย?"

"เจ้าอิจฉาที่ข้ามีพลังบำเพ็ญสูงกว่าเจ้า เจ้าอิจฉาที่ข้าโชคดีกว่าเจ้า เจ้าอิจฉาที่ข้ามีสหายหญิงที่งดงาม และเจ้าก็ยังอิจฉาที่ข้าหล่อกว่าเจ้า"

ทุกคำพูดของเยี่ยชิวคมกริบราวกับกริชที่ปักลงกลางใจของอมตะชางเหม่ย

มันเจ็บแสบเกินไป!

"เจ้า!" อมตะชางเหม่ย โกรธจนแทบระเบิด จมูกแทบเบี้ยวด้วยความโมโห

เยี่ยชิวยิ้มเยาะ "ทำไม? เถียงไม่ออกแล้วเหรอ?"

"หึ! ข้าไม่ลดตัวไปเถียงกับเจ้าหรอก!" อมตะชางเหม่ยแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะเมินหน้า ไม่อยากเสียเวลาเถียงกับ เยี่ยชิวอีก

ด้านนอก

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง สายฝนโปรยปรายไม่ขาดสาย

สามนักฆ่าในชุดดำเคลื่อนไหวรวดเร็ว พวกเขาเหมือนเสือดำในยามราตรี ล้อมรอบลุงซู และโจมตีอย่างต่อเนื่อง

ลุงซูป้องกันตัวพลางใช้ฝีเท้าลึกลับหลบหลีก ทุกครั้งเขาสามารถหลบการโจมตีที่อันตรายถึงชีวิตได้อย่างฉิวเฉียด

บนท้องฟ้า

ร่างของทั้งสี่เคลื่อนไหวไขว้กันกลางสายฝน บรรยากาศเต็มไปด้วยจิตสังหาร การต่อสู้รุนแรงจนฟ้าดินสั่นสะเทือน

ไม่นาน ลุงซูก็เริ่มตกเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

สามนักฆ่าชุดดำปล่อยหมัดเด็ดทุกกระบวนท่า การโจมตีดั่งพายุโหมกระหน่ำ ไม่นานนักร่างของลุงซู ก็เริ่มมีบาดแผล

"ไอ้แก่จู! สวรรค์มีทางให้เดินแต่ไม่ไป นรกไม่มีประตูกลับเสือกพุ่งเข้าไปเอง อย่าโทษพวกเราเลย!"

"ข้าให้โอกาสเจ้าแล้ว แต่เจ้าไม่รับเอง ดื้อด้านจะหาที่ตายให้ได้!"

"การได้ตายด้วยน้ำมือของพวกเรา นับว่าเป็นเกียรติของเจ้าแล้ว!"

สามนักฆ่าชุดดำพูดขณะระดมการโจมตีที่ดุดันยิ่งขึ้น

ลุงซูยังคงต้านทานสุดกำลัง แม้ร่างกายของเขาจะสั่นไหวกลางสายฝน ดั่งเปลวเทียนไหวเอนกลางสายลม แต่กลับไม่ยอมดับลงง่าย ๆ

สามนักฆ่าชุดดำยิ่งสู้ยิ่งฮึกเหิม การโจมตีของพวกเขากลายเป็นเหี้ยมโหดขึ้นเรื่อย ๆ ขณะที่ลุงซู ยังคงกัดฟันรับมือ

"ปัง!"

ทันใดนั้น นักฆ่าชุดดำคนหนึ่งฉวยโอกาสลอบอ้อมไปด้านหลังของลุงซู ก่อนจะฟาดฝ่ามือหนักหน่วงเข้าที่กลางหลังของเขา

"พรวด!"