บทที่ 2313 พลังแห่งจิตรับรู้

หญิงสาวค่อย ๆ ชักมือขวาออกจากแขนเสื้อ ดวงตาของเธอวาวโรจน์ขึ้นในชั่วขณะ แต่แล้วเธอก็ชักมือกลับ เก็บซ่อนมันไว้ในแขนเสื้อดังเดิม แววตาของเธอกลับคืนสู่ความสงบ

ในขณะเดียวกัน หอกยาวในมือของชายชุดดำก็เหลือระยะห่างจากศีรษะของลุงซูเพียงหนึ่งฉื่อ

ปลายหอกคมกริบนั้นได้กรีดผ่านหน้าผากของลุงซู เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมา

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตาย

ลุงซูกำลังจะปลดปล่อยแก่นวิญญาณของตน แต่แล้วในขณะนั้นเอง มือข้างหนึ่งก็ปรากฏขึ้น คว้าจับปลายหอกเอาไว้

"ใคร?"

ชายชุดดำอุทานด้วยความตกใจ

ลุงซูเองก็ตกตะลึงเช่นกัน เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเป็นเยี่ยชิวที่ลงมือช่วยเหลือ

"คุณชายเยี่ย..."

สีหน้าของลุงซูเปลี่ยนไปทันที เขาไม่คาดคิดว่าเยี่ยชิวจะยื่นมือเข้ามาช่วยในเวลาคับขันเช่นนี้

"ลุงซู ท่านเป็นอะไรหรือไม่?" เยี่ยชิวถามด้วยความเป็นห่วง

"ข้าไม่เป็นไร คุณชายเยี่ย ขอบคุณท่านมาก แค่ก ๆ..." ลุงซูพูดได้เพียงครึ่งประโยคก็ไอออกมาเป็นเลือด

เยี่ยชิวใช้มือข้างหนึ่งจับปลายหอกไว้ ส่วนอีกข้างประคองลุงซูให้ลุกขึ้น แล้วกล่าวว่า "ลุงซู ท่านพักผ่อนก่อนเถิด ที่นี่ปล่อยให้ข้าจัดการเอง"

ลุงซูเตือนว่า "คุณชายเยี่ย ท่านระวังตัวด้วย นักฆ่าสองคนนี้มีฝีมือร้ายกาจ"

"อืม" เยี่ยชิวตอบรับเบา ๆ

ลุงซูถอยไปตั้งหลักอยู่ด้านข้าง

"เจ้าหนู เจ้าเป็นใคร?" ชายชุดดำถาม พร้อมกับออกแรงดึงหอกที่ถูกเยี่ยชิวจับไว้

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ มือของเยี่ยชิวราวกับคีมเหล็ก ปลายหอกไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เยี่ยชิวกล่าวด้วยเสียงเรียบ "เห็นคนตกทุกข์ได้ยากก็ต้องยื่นมือเข้าช่วย เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ว่าข้าเป็นใคร"

ชายชุดดำกล่าวเสียงเย็นชา "เจ้าหนู ข้าเตือนเจ้าว่าอย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น ระวังตัวจะหาที่ฝังศพไม่ได้"

"ขออภัย ข้าชอบช่วยเหลือผู้อื่น" เยี่ยชิวกล่าวต่อ "หาที่ฝังศพไม่ได้หมายความว่าอย่างไร? เจ้ากำลังขู่ข้าเหรอ?"

ชายชุดดำแค่นเสียงเย็นชา "หึ คนที่กล้าเป็นศัตรูกับพวกเรา ไม่มีใครมีจุดจบที่ดีสักราย ไม่เว้นแม้แต่ใครหน้าไหน"

อย่างไรก็ตาม เมื่อเผชิญหน้ากับการข่มขู่ของเขา เยี่ยชิวไม่เพียงแต่ไม่หวาดกลัว แต่กลับปรากฏรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า

"มีคนพูดแบบนี้กับข้ามากมาย น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่แล้ว คนที่พูดมักจะไม่มีจุดจบที่ดี"

เมื่อพูดจบ เยี่ยชิวก็ปล่อยปลายหอก จากนั้นก็ดีดนิ้วใส่ปลายหอกอย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า

"เปรี้ยง!"

ในชั่วพริบตา ปลายหอกสั่นสะท้าน ชายชุดดำรู้สึกได้ทันทีว่าพลังมหาศาลไหลผ่านปลายหอกเข้าสู่ฝ่ามือของเขา ทำให้จุดเหอกู่แตกออก หอกยาวแทบจะหลุดออกจากมือ

พลังอะไรกันนี่!

ชายชุดดำตกใจ รีบถอยหลังกลับไปยืนบนหลังคา เคียงบ่าเคียงไหล่กับชายชุดดำอีกคน

"เจ้าเป็นอะไรหรือไม่?" ชายชุดดำอีกคนเห็นว่าเพื่อนร่วมทางของตนได้รับบาดเจ็บ จึงถามด้วยความเป็นห่วง

"ข้าไม่เป็นไร" ชายชุดดำมองมือที่ได้รับบาดเจ็บ แล้วเตือนว่า "เจ้าหนูคนนั้นดูแปลก ๆ เดี๋ยวข้าจะจัดการเขา ส่วนเจ้าคอยจับตาดูผู้หญิงคนนั้น อย่าให้หนีไปได้"

ชายชุดดำอีกคนพยักหน้า "ตกลง"

ในขณะนั้นเอง เสียงของเยี่ยชิวก็ดังขึ้น "ข้าแนะนำให้พวกเจ้ารุมเข้ามาพร้อมกันดีกว่า ข้าจะได้จัดการพวกเจ้าให้เสร็จ แล้วกลับไปนอนสักที"

กำเริบเสิบสาน

โอหัง

ช่างท้าทายเหลือเกิน

ทันใดนั้น ชายชุดดำทั้งสองก็จ้องมองเยี่ยชิวด้วยสายตาอันเย็นเยือก

พวกเขาไม่เคยเห็นใครโอหังเช่นเยี่ยชิวมาก่อน

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยืนนิ่งไม่ขยับ เยี่ยชิวก็อดไม่ได้ที่จะถาม "ทำไมพวกเจ้าไม่ลงมือ? ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ? หรือว่าพวกเจ้าหูหนวก?"

"ไอ้หูหนวก แกต่างหากที่เป็นหูหนวก" ชายชุดดำที่ถือหอกกล่าวอย่างโกรธเกรี้ยว "เจ้าหนู ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก ข้าก็จะส่งเจ้าไปลงนรกเอง"

"บอกให้รู้ไว้ว่า คนหนุ่มที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอย่างเจ้า ข้าฆ่ามาไม่ต่ำกว่าแปดร้อยถึงพันคนแล้ว"

"ข้ากินเกลือมามากกว่าที่เจ้ากินข้าวเสียอีก กล้ามาอวดดีต่อหน้าข้า สมควรตาย"

ชายชุดดำคนนี้ได้รับบาดเจ็บที่จุดเหอกู่จากการโจมตีของเยี่ยชิว เมื่อเห็นว่าเยี่ยชิวโอหังและยโส เขาก็โกรธจัด

แสงสว่างวาบขึ้นบนมือของเขา จุดเหอกู่ที่แตกออกกลับคืนสู่สภาพเดิมในทันที