บทที่ 2314 ไร้เทียมทาน!

"โครม!"

ชายชุดดำกระแทกพื้นอย่างแรง แม้จะไม่ตาย แต่เลือดไหลออกจากทวารทั้งเจ็ด ดูเหมือนว่าจะบาดเจ็บสาหัส

"อะไรกัน?"

ลูกตาของลุงซูแทบจะหลุดออกมาจากเบ้า

เพราะเยี่ยชิวไม่ได้ทำอะไรเลย แค่พูดออกมาประโยคเดียว ชายชุดดำที่กำลังหนีก็ร่วงลงมาจากอากาศ

มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว

"คุณชายเยี่ยเป็นใครกันแน่ ทำไมถึงได้น่ากลัวขนาดนี้?"

ลุงซูตกใจจนพูดไม่ออก

ส่วนองครักษ์สองคนที่อยู่หน้าประตูห้อง ก็ตกตะลึงเช่นกัน มองเยี่ยชิวราวกับมองเทพเจ้า เต็มไปด้วยความเคารพยำเกรง

วิธีการของเยี่ยชิวทำให้พวกเขาตกใจกลัว

ส่วนหญิงสาวคนนั้นดูเหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง แววตาของเธอวูบไหว เธอคิดในใจว่า "โจมตีด้วยจิตรับรู้งั้นเหรอ? น่าสนใจดี"

ถูกต้อง เยี่ยชิวใช้การโจมตีด้วยจิตรับรู้

หลังจากที่วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงของเขา ทะลวงผ่านชั้นที่ห้า ขั้นรวมจิตได้แล้ว ไม่เพียงแต่สามารถใช้จิตรับรู้โจมตีคนได้เท่านั้น แต่ยังสามารถกลืนกินแก่นวิญญาณของผู้อื่นได้อีกด้วย

"ใช้จิตรับรู้โจมตีคนครั้งแรก ไม่เลวเลยแฮะ" เยี่ยชิวคิดในใจ

ในห้อง

อมตะชางเหม่ยเห็นฉากนี้ ก็เบ้ปาก "ทำเท่!"

บนพื้น

ชายชุดดำคลานลุกขึ้นจากพื้นอย่างรวดเร็ว ถอยหลังไปสองสามก้าว จ้องมองเยี่ยชิวด้วยสายตาที่เคร่งขรึมอย่างยิ่ง

เมื่อครู่เขาตั้งใจจะหนี แต่หลังจากได้ยินเสียงของเยี่ยชิว ก็รู้สึกว่าแก่นวิญญาณของเขาถูกทุบด้วยค้อนหนัก จากนั้นร่างของเขาก็ร่วงลงมาจากอากาศ

"แกเป็นใครกันแน่?"

ชายชุดดำตั้งสติได้แล้วถามด้วยเสียงทุ้ม

เจ้าหนูนี่มันแปลกประหลาดเกินไปแล้ว

แล้วทำไมถึงบอกว่ามีองครักษ์แค่สี่คนกับคนแซ่ซูคุ้มกันหญิงสาวคนนั้น แล้วทำไมถึงมีคนหนุ่มที่ลึกลับขนาดนี้เพิ่มมาอีกคน?

คนหนุ่มคนนี้โผล่มาจากไหนกัน?

ข้อมูลผิดพลาด ถ้ามีโอกาสหนีกลับไปได้ จะต้องรายงานเรื่องนี้ให้ข้างบนรู้

"พูดไปเจ้าก็อาจจะไม่เชื่อ ข้าก็แค่คนดีที่ชอบช่วยเหลือผู้อื่น" เยี่ยชิวหัวเราะ

ช่วยเหลือผู้อื่น?

หลอกผีไปเถอะ ข้าไม่เชื่อเจ้าหรอก

ชายชุดดำกล่าว "ข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับเจ้ามาก่อน วันนี้ข้าอาจจะล่วงเกินเจ้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจ ข้าขอโทษเจ้าด้วย ขอให้เจ้าโปรดเมตตา"

เยี่ยชิวขมวดคิ้ว "โปรดเมตตา? หมายความว่าไง?"

ชายชุดดำกล่าว "หมายความว่าขอให้ท่านไว้ชีวิตข้า"

เยี่ยชิวด่า "ไอ้บ้า อยากให้ข้าปล่อยตัวเจ้าก็พูดมาตรงๆ ไปพูดอะไรโปรดเมตตา เจ้าอยากทำอะไร? อยากจะอวดว่าเจ้ามีการศึกษาหรือไง?"

พรูด—

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา หญิงสาวก็เอามือปิดปากหัวเราะเบาๆ ราวกับดอกท้อที่กำลังเบ่งบาน สวยงามน่าหลงใหล

ใบหน้าที่ถูกปิดด้วยผ้าดำของชายชุดดำเปลี่ยนเป็นสีเขียวสีขาว หากเขาไม่กลัวฝีมือของเยี่ยชิว เขาคงพุ่งเข้าไปต่อยเยี่ยชิวไปแล้ว

กล้าดียังไงมาดูถูกข้า มันจะเกินไปแล้ว

แต่ตอนนี้ วิธีที่ดีที่สุดคือหาทางออกจากที่นี่

ชายชุดดำพูดกับเยี่ยชิว "สุภาษิตกล่าวไว้ว่า ทำอะไรเผื่อทางไว้บ้าง เผื่อวันหน้าได้พบกันอีก ขอให้ท่านปล่อยข้าไป เผื่อวันหน้ามีโอกาส ข้าจะตอบแทนท่านอย่างแน่นอน"

"ฮึฮึ..." เยี่ยชิวหัวเราะเยาะ "ข้าฆ่าพวกพ้องของเจ้า เจ้ายังจะพูดว่าจะตอบแทนข้าอีก เจ้ามันคนดีจริงๆ"

"ไอ้บ้า เจ้าคิดว่าข้าเป็นเด็กสามขวบหรือไง?"

เยี่ยชิวสบถออกมา ชี้ไปที่ชายชุดดำ "อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอะไรอยู่ เจ้าอยากให้ข้าปล่อยตัวเจ้าไป แล้วเจ้าจะไปหาพวกพ้องมาจัดการข้า ใช่ไหม?"

ชายชุดดำคิดแบบนั้นจริงๆ แต่ตอนนี้เขาจะกล้ายอมรับได้อย่างไร เขาโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็ว "ข้าไม่ได้คิดแบบนั้น ข้า..."