บทที่ 2315 หรือจะ...เอาตัวเข้าแลก?

เยี่ยชิวเหยียบชายชุดดำไว้ใต้เท้า หลังของเขาตั้งตรง เสื้อคลุมสีขาวปลิวไสวไปตามลมเล็กน้อย มุมปากมีรอยยิ้มบางๆ ด้วยรูปลักษณ์ของเขา ใช้เพียงแค่คำ ๆ บรรยายออกมาก็เพียงพอแล้ว

หล่อ!

ในห้อง อมตะชางเหม่ยเห็นฉากนี้ก็พูดออกมาด้วยความอิจฉาว่า "เรื่องทำเท่ ข้าไม่ยอมใครทั้งนั้น ยกเว้นไอ้เด็กเปรตนี่"

เจ้าวัวต้าลี่พูด "ท่านเต้าจ่าง บนหน้าของท่านมีคำว่า 'อิจฉา' ตัวใหญ่ๆ เขียนอยู่ชัดเจนเลย"

"ข้าอิจฉาแล้วจะทำไม? บ้าเอ๊ย คราวหน้าข้าจะทำแบบไอ้เด็กเปรตนี่บ้าง เหยียบศัตรูไว้ใต้เท้า ทำเท่ให้เต็มที่"

พูดจบ ก็เดินออกไปนอกประตู

"ท่านเต้าจ่าง ท่านจะไปไหน?" เจ้าวัวต้าลี่ถาม

อมตะชางเหม่ยพูดโดยไม่หันกลับมา "ไปเก็บกวาดสนามรบ"

บนพื้น

ชายชุดดำถูกเยี่ยชิวเหยียบหน้าไว้ กลัวจนไม่กล้าขยับ

"ไว้...ไว้ชีวิตข้าด้วย!"

ชายชุดดำพูดอย่างยากลำบาก

ในขณะนี้ หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

แม้ว่าเยี่ยชิวจะไม่ได้ปล่อยแรงกดดันใดๆ ออกมา แต่สิ่งนี้กลับบ่งบอกว่าเยี่ยชิวลึกลับเกินหยั่งถึง หากเยี่ยชิวรู้สึกไม่พอใจเพียงน้อยนิด เขาก็จะตายอย่างอนาถทันที

สิ่งนี้ทำให้เขานึกถึงคำพูดของเพื่อนร่วมทางของเขาที่เคยบอกเยี่ยชิวว่าอย่ามายุ่งเรื่องของคนอื่น ไม่งั้นจะตายอย่างอนาถ

บ้าเอ๊ย คนที่จะตายอย่างอนาถคือพวกเราต่างหาก พี่ชาย เจ้ารู้ไหม?

"ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย" ชายชุดดำขอร้องอีกครั้ง

เยี่ยชิวกล่าว "ข้าเป็นคนใจดี ชอบช่วยเหลือผู้อื่น แถมยังใจอ่อนเป็นพิเศษ ข้าจะปล่อยเจ้าไปก็ได้ แต่เจ้าต้องตอบคำถามข้าสองสามข้อ"

"ท่านถามมาได้เลย" ชายชุดดำพูดด้วยความเคารพ

เยี่ยชิวถาม "เจ้าชื่ออะไร?"

ชายชุดดำตอบ "หวงเฮ่อ"

เยี่ยชิวหัวเราะ "หวงเฮ่อ ไม่เลว เมื่อก่อนข้าตบมันอยู่บ่อยๆ"

ชายชุดดำตกใจในใจ เจ้าหนูนี่หมายความว่าไง? ตบมันอยู่บ่อยๆ นี่มันโหดร้ายไปไหม?

เยี่ยชิวถามต่อ "เจ้ามาจากไหน?"

ชายชุดดำตอบ "หมู่บ้านจินโตว"

เยี่ยชิวพบว่าตัวเองถามคำถามโง่ๆ ไป โลกฝึกเซียนกว้างใหญ่ขนาดนี้ ใครจะรู้ว่าหมู่บ้านจินโตวอยู่ที่ไหน?

เยี่ยชิวถามชายชุดดำต่อ "เจ้าอายุเท่าไหร่?"

"สี่ร้อยแปดสิบปี"

"ที่บ้านมีใครอีกบ้าง?"

"มีแม่อายุแปดสิบปี และลูกสองวัยขวบที่กำลังหิวโหย โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย..."

กร๊อบ!

เยี่ยชิวออกแรงเหยียบเล็กน้อย จมูกของชายชุดดำก็หัก เลือดเปรอะผ้าดำที่ปิดหน้า

"อ๊าก..."

ชายชุดดำร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

เยี่ยชิวด่า "เจ้าบ้าเอ๊ย เจ้ากำลังหลอกข้าเหมือนข้าเป็นคนโง่ใช่ไหม? เจ้าอายุสี่ร้อยกว่าปีแล้ว แม่ของเจ้าอายุแค่แปดสิบปี? ต่อให้เจ้าเรียนคณิตศาสตร์กับครูพละ เจ้าก็ไม่กล้าพูดเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอก"

ชายชุดดำกัดฟันทนความเจ็บปวดพูด "แม่แท้ๆ ของข้าตายไปนานแล้ว ข้าหมายถึงแม่เลี้ยง"

แบบนี้ก็ได้เหรอ?

เยี่ยชิวชะงักไปครู่หนึ่ง ถามต่อ "พ่อของเจ้าอายุเท่าไหร่?"

"พ่อของข้าตายแล้ว"

"เจ้าเป็นคนต้าเฉียนใช่ไหม?"

"ไม่ใช่"

"งั้นข้ารู้แล้ว เจ้ามาจากต้าเว่ยแน่นอน"

ลูกตาของชายชุดดำหดเล็กลง เต็มไปด้วยความตกใจ "เจ้ารู้ได้อย่างไร?"

เยี่ยชิวหัวเราะ "ข้าเดาเอา"

บ้าเอ๊ย เจ้าหลอกข้า!

ชายชุดดำโกรธจนแทบกระอักเลือด