บทที่ 2319 เป็นไปไม่ได้ว่าจะเป็นเผ่าปีศาจ!

บินมาสู่เมือง

บนถนนไม่มีใครสักคน เงียบจนน่าขนลุก ราวกับว่าชีวิตทั้งหมดได้หายไป เหลือเพียงเมืองร้าง

อาคารโดยรอบดูเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความลึกลับ หน้าต่างปิดสนิท ราวกับกำลังซ่อนบางสิ่งไว้

ในอากาศมีบรรยากาศแปลกประหลาด ทำให้รู้สึกไม่สบายใจ

ทันใดนั้น ลมพัดมา พัดใบไม้บนพื้นให้ปลิว แต่ไม่มีเสียงใดๆ ทั้งเมืองเหมือนถูกปกคลุมด้วยความเงียบ

บรรยากาศแปลกประหลาดนี้ ทำให้คนรู้สึกหวาดกลัว ราวกับมีอันตรายที่ไม่รู้จักซ่อนอยู่ในความมืด

"ตึกตัก ตึกตัก..."

เสียงเกือกม้าในขณะนี้ดังชัดเจนเป็นพิเศษ เหมือนเป็นประกาศิตแห่งความตาย

"แปลกจัง เมืองใหญ่ขนาดนี้ ทำไมไม่เห็นแม้แต่เงาคนสักคน" เจ้าวัวต้าลี่เอ่ยข้อสงสัย

อมตะชางเหม่ยพูดว่า: "ดูเหมือนผมไม่ได้พูดผิด ที่นี่ไม่เป็นมงคล"

เยี่ยชิวไม่ได้พูดอะไร เขามองไปรอบๆ ตลอดเวลา และพบว่าแม้แต่นกบินสักตัวก็ไม่เห็น มันแปลกประหลาดเกินไป

"คุณหนู สถานการณ์ไม่ชอบมาพากลนะ!" ลุงซูพูดด้วยสีหน้าหนักอึ้ง

หญิงสาวเปิดม่านมองออกไปแวบหนึ่ง แล้วพูดว่า: "ตอนที่ผมผ่านเมืองนี้ครั้งก่อน ที่นี่ชาวบ้านอยู่กันอย่างผาสุก มีความสุขร่วมกัน บนถนนมีคนเดินไปมา คึกคักมาก แล้วตอนนี้ทำไมกลายเป็นสภาพแบบนี้?"

"ดูเหมือนว่าเมืองนี้จะเกิดเรื่องจริงๆ"

"ลุงซู เราไปที่จวนเจ้าเมืองกันตรงๆ เลย"

"ครับ!" ลุงซูรับคำ แล้วขับรถม้าไปตามถนนหลัก

ไม่กี่นาทีต่อมา

รถม้าหยุดที่หน้าประตูจวนเจ้าเมือง

สิ่งที่เหนือความคาดหมายคือ จวนเจ้าเมืองอันใหญ่โต ด้านนอกกลับไม่เห็นบอดี้การ์ดคุ้มกันแม้แต่คนเดียว

สถานการณ์นี้ผิดปกติมาก

ประตูใหญ่ของจวนเจ้าเมืองปิดอยู่ หญิงสาวส่งสัญญาณทางสายตา ลุงจูจึงรีบสั่งทหารองครักษ์ไปเคาะประตู

"ตึก ตึก ตึก!"

ทหารองครักษ์เคาะประตูพลางตะโกนเข้าไปข้างใน: "เปิดประตู!"

ผ่านไปพักใหญ่

ประตูเปิดออกเป็นช่องเล็กๆ ชายชราตัวเล็กโผล่หัวออกมาจากช่องประตู มองทหารองครักษ์ด้วยความระแวดระวังแล้วถามว่า: "ท่านเป็นใคร?"

ทหารองครักษ์หยิบเครื่องหมายประจำตัวออกมา

"องครักษ์วังหลวง!"

ชายชราตัวเล็กตกใจ รีบเปิดประตูครึ่งบาน เดินออกมาจากข้างใน คำนับทหารองครักษ์ แล้วพูดว่า: "ไม่ทราบว่าองครักษ์วังหลวงจะมา ข้าน้อยขอประทานโทษที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับ"

"พอเถอะ อย่ามาเยอะกับผม" ทหารองครักษ์พูด: "ไปบอกเจ้าเมืองหน่อย มีใต้เท้ามาเยือน ให้เขาออกมาต้อนรับ เร็วเข้า"

ชายชราตัวเล็กยืนอยู่กับที่ไม่ขยับ ใบหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ พูดว่า: "เรื่องนี้..."

"เกิดอะไรขึ้น เจ้าเมืองไม่อยู่ในจวนหรือ?" ทหารองครักษ์ถาม

ชายชราตัวเล็กพยักหน้า

ทหารองครักษ์ขมวดคิ้ว ถามอีกว่า: "เจ้าเมืองไปไหน?"

"ท่านเจ้าเมือง ท่าน..." ชายชราตัวเล็กพูดอึกอักไม่กล้าพูด

"พูดเร็ว" ทหารองครักษ์ตวาดอย่างหมดความอดทน

ชายชราตัวเล็กจึงฝืนใจพูดว่า: "เจ้าเมืองท่าน...ตายแล้ว!"

"อะไรนะ?" ทหารองครักษ์อึ้งไปชั่วขณะ แล้วถามอีกว่า: "แล้วครอบครัวของเจ้าเมืองล่ะ?"

ชายชราตัวเล็กตอบว่า: "ก็ตายแล้วเช่นกัน"

"แล้วในจวนนี้ ยังมีใครรอดชีวิตอยู่บ้าง?" ทหารองครักษ์ถาม

ชายชราตัวเล็กตอบ: "เหลือแค่ข้าน้อยเท่านั้น"

ทหารองครักษ์: "..."

ทหารองครักษ์หันกลับไปหาลุงซู รายงานสถานการณ์คร่าวๆ ลุงซูก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ เดินไปหาชายชราตัวเล็ก หยิบเหรียญทองคำออกมาแล้วแกว่งให้ดู