บทที่ 2320 ปีศาจโลหิต!

ทันใดนั้น หญิงสาวและลุงซูหันมามองเจ้าวัวต้าลี่ด้วยสีหน้าสงสัย

ตลอดทางนี้ เจ้าวัวต้าลี่เหมือนกับคนเงียบๆ ไม่ค่อยพูดมาก แต่ไม่คาดคิดว่าเมื่อพ่อบ้านเหยา พูดถึงเผ่าปีศาจ เขากลับมีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้

เยี่ยชิวรีบพูดขึ้นว่า "ต้าลี่พูดถูก ปีศาจเลือดไม่น่าเป็นเผ่าปีศาจได้"

"จากที่ข้ารู้ เผ่าปีศาจไม่ได้ออกจากหนานหลิ่งมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว"

“ถอยไปพูดถึงอีกทาง ถ้าเผ่าปีศาจมาถึงจงโจวก็ยังจะต้องระวังตัว ไม่อาจทำอะไรเกินไป ไม่อย่างนั้นมันก็เหมือนกับการเข้าหาศัตรูตัวเอง” เยี่ยชิวกล่าว

พ่อบ้านเหยากล่าวว่า "แต่ว่าปีศาจเลือดนั้นมันโหดร้ายเกินไป วิธีการที่มันใช้ก็ไม่ต่างจากปีศาจ"

เจ้าวัวต้าลี่ตอบกลับว่า "เจ้าจะรู้ได้ยังไงว่า ปีศาจต้องโหดร้ายเสมอไป?"

พ่อบ้านเหยากล่าวว่า "ในใต้หล้าใครบ้างไม่รู้ว่าเหล่าอสูรร้ายโหดเหี้ยม?"

เจ้าวัวต้าลี่กำลังจะพูดขึ้นอีกครั้ง แต่กลับถูกเยี่ยชิวส่งสายตาห้ามไว้ เยี่ยชิวจึงกล่าวว่า "เป็นอสูรรึไม่ เพียงจับตัวปีศาจโลหิตได้ ทุกอย่างก็จะกระจ่างเอง"

หญิงสาวพยักหน้าเล็กน้อย "นายน้อยเยี่ยกล่าวถูกต้องแล้ว ตราบใดที่จับตัวปีศาจโลหิตได้ ทุกอย่างก็จะชัดเจน"

"พ่อบ้านเหยา ศพในโลงพวกเราขอดูได้ไหม?" เยี่ยชิวเอ่ยถาม

"แน่นอน" พ่อบ้านเหยาตอบ แต่ก็เตือนว่า "แต่อย่างไรก็ดี ท่านทั้งหลายควรทำใจไว้ล่วงหน้า มันนองเลือดมาก"

"ไม่เป็นไร" เยี่ยชิวกล่าวก่อนจะหันไปมอง อมตะชางเหม่ย

อมตะชางเหม่ย เห็นสายตาของเยี่ยชิวก็เข้าใจทันที แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้แล้วถามว่า "ไอ้เด็กเปรต มองข้าทำไม?"

"ไอ้แก่ ถึงตาเจ้าลงแรงแล้ว" เยี่ยชิวพูด

อมตะชางเหม่ยทำหน้าตาไม่พอใจแล้วบ่นว่า "คนตั้งเยอะตั้งแยะ ทำไมต้องเป็นข้าด้วย?"

เยี่ยชิวยิ้มแล้วพูดว่า "เพราะท่านหล่อไง"

อมตะชางเหม่ยสวนกลับทันที "โกหกหน้าตาย เจ้าช่างไร้ยางอาย! ยังไงข้าก็ไม่ลงมือ"

"ท่านอาจารย์ งั้นให้ข้าจัดการเองเถอะ!" เจ้าวัวต้าลี่กล่าว ก่อนก้าวไปข้างหน้า โบกมือขวาเบาๆ ทันใดนั้น ฝาโลงทั้งหมดก็ลอยขึ้น ก่อนจะค่อยๆ ร่อนลงสู่พื้นอย่างแผ่วเบา โดยไม่เกิดเสียงแม้แต่น้อย

ลุงซูถึงกับประหลาดใจ ไม่นึกเลยว่าเจ้าวัวต้าลี่จะควบคุมพลังได้ละเอียดถึงเพียงนี้

ในขณะเดียวกัน แววตาของหญิงสาวก็ฉายแววประหลาดใจขึ้นมาชั่วขณะ เธอไม่ได้ตกตะลึงกับวิธีการของเจ้าวัวต้าลี่ แต่กลับแปลกใจเพราะคำที่เขาใช้เรียกเยี่ยชิว

"ท่านอาจารย์? นายน้อยเยี่ยเป็นอาจารย์ของเจ้าวัวต้าลี่อย่างนั้นหรือ?"

"เยี่ยชิวคนนี้... เขายังซ่อนความลับอะไรไว้อีก?"

"ยิ่งมองก็ยิ่งคาดเดาไม่ออกเสียแล้ว..."

เมื่อฝาโลงถูกเปิดออก กลิ่นคาวเลือดที่รุนแร ก็พุ่งเข้าสู่จมูก ทำให้ทุกคนรู้สึกไม่สบายอย่างยิ่ง

อมตะชางเหม่ย เป็นคนแรกที่พุ่งไปดูโลงใบหนึ่ง แล้วก้มลงมองข้างใน ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็แข็งค้าง

"ไอ้แก่ สถานการณ์เป็นไงบ้าง?" เยี่ยชิวเอ่ยถาม

แต่อมตะชางเหม่ย ไม่สนใจเยี่ยชิวเลย เขารีบพุ่งไปที่มุมลานบ้านก่อนจะอาเจียนออกมาอย่างหนัก

"ขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ภายในโลงศพใบนี้ ไม่ได้มีศพที่สมบูรณ์ แต่กลับเป็น ชิ้นส่วนศพที่แหลกเละ มีมากกว่าสิบชิ้น ราวกับลูกพลับที่ถูกเหยียบจนแหลก กลายเป็นกองเลือดเนื้อเลอะเทอะไปหมด

จากนั้น เยี่ยชิวเดินไปยังโลงศพใบที่สาม

ภายในนั้นคือ ศพของหญิงสาวคนหนึ่ง

ดูจากรูปร่างหน้าตาแล้ว นางน่าจะอายุเพียงยี่สิบต้นๆ แต่ร่างกายกลับถูก ฉีกออกเป็นเจ็ดแปดชิ้น น่าสะพรึงจนแทบไม่อาจทนมองได้

แม้ว่า เยี่ยชิวจะเคยฆ่าคนมามาก เคยเห็นศพมานับไม่ถ้วน แต่เขาก็ยังรู้สึกว่า วิธีสังหารของปีศาจโหดเหี้ยมผิดมนุษย์โดยแท้

เขาจึงเดินดูโลงถัดไป…

เมื่อเดินมาถึงโลงสุดท้าย ใบหน้าของเยี่ยชิวก็เต็มไปด้วยโทสะ