บทที่ 2338 แผนล้มเหลว

รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏที่มุมปากของอมตะชางเหม่ยขณะที่เขากำลังคิด “ปีศาจโลหิตตายแล้ว ดังนั้นเจ้าหนูน้อยนั่นคงอยู่กับคุณหนูโหรวเอ๋อร์ตอนนี้”

“พวกคุณหญิงชายอยู่กันตามลำพัง ต้องมีเรื่องเกิดขึ้นแน่ๆ?”

“เจ้าหนูน้อย เจ้าทำลายโชคดีของฉันไปแล้ว อย่าโทษฉันที่ทำลายโชคดีของเจ้า”

ด้วยความคิดนี้ในใจ อมตะชางเหม่ยจึงพูดกับวัวต้าลี่ทันที “พี่ต้าหลี่ ฉันมีลางสังหรณ์ไม่ดี เจ้าหนูน้อยนั่นตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน เราต้องช่วยเขาโดยเร็ว”

วัวต้าลี่ปัดเรื่องนี้โดยกล่าวว่า “ปีศาจโลหิตตายแล้ว อาจารย์จะตกอยู่ในอันตรายได้อย่างไร?”

“นอกจากนี้ อาจารย์มีโชคลาภมหาศาลมาก แม้ว่าเขาจะเผชิญกับอันตราย เขาก็จะไม่กลัว”

บ้าเอ้ย ไอ้นี่มันรู้จักเจ้าหนูน้อยนั่นดีทีเดียว

“พี่ต้าหลี่ รีบไปดูสิว่าเจ้าหนูนั่นอยู่ที่ไหน!” อมตะชางเหม่ยเร่งเร้า

วัวต้าลี่ขยายจิตสำนึกของเขาให้ครอบคลุมภูเขาทางทิศตะวันออกทั้งหมด แต่สักครู่ต่อมา ท่าทางของเขาก็เปลี่ยนไป

“อืม ฉันหาอาจารย์ไม่เจอ”

“เจ้าหนูนั่นต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ” อมตะชางเหม่ยกล่าว

วัวต้าลี่ตื่นตระหนกและถามว่า “ตอนนี้เราจะทำอย่างไรดี?”

“อย่ากังวล ฉันจะทำนายให้” อมตะชางเหม่ยตอบ หลังจากหยิบเหรียญทองแดงออกมาสามเหรียญ เขาก็เริ่มร่ายมนต์ จากนั้นก็โยนเหรียญขึ้นไปในอากาศ ซึ่งเหรียญก็หมุนอยู่เหนือหัวของเขา

หลังจากนั้นครู่หนึ่ง เหรียญทั้งสามก็ตกลงบนฝ่ามือของเขา เรียงเป็นแนวตรง

ท่าทางของวัวต้าลี่กลายเป็นจริงจัง

“ผลลัพธ์เป็นอย่างไรบ้าง อมตะชางเหม่ย?” วัวต้าลี่ถามด้วยความกังวล

อมตะชางเหม่ยกล่าวอย่างจริงจังว่า “มันเป็นลางร้าย เจ้าหนูน้อยตกอยู่ในอันตรายอย่างแน่นอน”

“เราจะทำอย่างไรดี?” วัวต้าลี่เริ่มวิตกกังวลมากขึ้น

“เราจะทำอะไรได้อีก นอกจากตามหาเจ้าหนูน้อย” อมตะชางเหม่ยถาม “เจ้าหนูไปทางไหน?”

วัวต้าลี่ชี้ “ตรงนั้น”

“ไป เราตามหาเขากันเถอะ” อมตะชางเหม่ยกล่าวขณะที่เขาเดิน

วัวต้าลี่รีบเดินตามไป

หลังจากค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง พวกเขาก็มาถึงปากถ้ำในป่าทึบ

“เจ้าหนูน้อยอยู่ข้างใน” อมตะชางเหม่ยมองไปที่ถ้ำ

วัวต้าลี่ถามด้วยความสับสน “อมตะชางเหม่ย คุณคิดเรื่องนี้ได้ยังไง?”

“คุณดู” อมตะชางเหม่ยชี้ไปที่พื้น

วัวต้าลี่มองลงไปและพบรอยเท้าหลายรอย

“รอยเท้าที่ใหญ่กว่านั้นเป็นของปีศาจโลหิต ส่วนรอยเท้าที่เล็กกว่านั้นเป็นของเจ้าหนู เข้าไปข้างในกันเถอะ”

หลังจากที่อมตะชางเหม่ยพูดจบ เขาก็เดินเข้าไปในถ้ำอย่างกล้าหาญพร้อมกับหัวเราะกับตัวเอง

“เจ้าหนู คุณรู้จักเลือกจุดได้ดีจริงๆ นะ มาซ่อนตัวกับคุณหนูโหรวเอ๋อร์ที่นี่เหรอ ไม่ต้องคิดหรอก คุณคงกำลังทำอะไรน่าละอายอยู่แน่ๆ”

“ฮึ่ม เนื่องจากคุณทำลายโชคลาภของฉัน ฉันก็จะทำลายโชคลาภของคุณด้วย”

อมตะชางเหม่ยและวัวต้าลี่เดินลึกเข้าไปในถ้ำต่อไป หลังจากนั้นไม่นาน พวกเขาก็พบกับระฆังเหล็กขนาดใหญ่

“ฮึม ระฆังเหล็กนี้มาทำอะไรที่นี่?” อมตะชางเหม่ยรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

วัวต้าลี่กล่าวว่า “นี่อาจเป็นระฆังที่ถูกขโมยจากห้องบูชายัญหรือเปล่า?”

อมตะชางเหม่ยตอบว่า “ดูไม่เหมือนเลย ถึงแม้ว่าฉันจะไม่เคยเห็นระฆังจากห้องบูชายัญเลยก็ตาม แต่ตามหลักเหตุผลแล้ว มันควรจะแวววาวและดูแลรักษาอย่างดีหลังจากถูกประดิษฐานไว้เป็นเวลานาน ไม่เป็นสนิมแบบนี้?”

วัวต้าลี่แย้ง “อย่ากังวลเรื่องระฆังตอนนี้เลย อาจารย์ของฉันอยู่ที่ไหน?”

อมตะชางเหม่ยเงยหน้าขึ้นมองและเห็นว่าถ้ำสิ้นสุดไปข้างหน้าโดยไม่มีสัญญาณของเยี่ยชิวอยู่ตรงไหนเลย

“แปลกจัง มีรอยเท้าของเด็กน้อยที่ทางเข้า ซึ่งหมายความว่าเขาเข้ามาในถ้ำ แต่ทำไมเขาถึงไม่อยู่ที่นี่”

“เป็นไปได้ไหมว่าเขาออกไปแล้ว?”

สายตาของอมตะชางเหม่ยจ้องไปที่ระฆังเหล็กอย่างกะทันหัน คิดในใจ “หรือบางทีเจ้าหนูและคุณหนูโหรวเอ๋อร์อาจอยู่ในระฆังก็ได้?”