ตอนที่ 2335
บทที่ 2337 ค่ายกลถูกทำลาย
October 21, 2026
สิบวินาทีก่อนที่ร่างของปีศาจโลหิตจะกลายเป็นเถ้าถ่าน
บนยอดเขาหิมะ ในหลุม
ทันใดนั้น อมตะชางเหม่ยซึ่งนั่งขัดสมาธิบนพื้นก็กระโดดขึ้นอย่างตื่นเต้นและอุทานว่า “ฉันพบวิธีที่จะทำลายค่ายกลแล้ว!”
“การหาวิธีทำลายค่ายกลอย่างรวดเร็วเช่นนี้ ฉันเป็นอัจฉริยะจริงๆ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า……”
อมตะชางเหม่ยหัวเราะอย่างมีความสุข พลางผนึกมือเพื่อเตรียมทำลายการก่อตัว แต่ทันใดนั้นก็เกิดการเปลี่ยนแปลงที่ไม่คาดคิดขึ้น
“แคร็ก แคร็ก แคร็ก……”
จู่ๆ รอยแตกก็ปรากฏขึ้นบนค่ายกลขนาดใหญ่ คล้ายกับใยแมงมุม ปกคลุมการก่อตัวทั้งหมดในทันที
“เกิดอะไรขึ้น?”
ขณะที่อมตะชางเหม่ยเต็มไปด้วยความประหลาดใจ ก็มีเสียงดังสนั่น และค่ายกลพุทธก็แตกสลาย
อากาศสดชื่นพัดเข้ามา แต่แทนที่จะรู้สึกพอใจ ใบหน้าของอมตะชางเหม่ยกลับมืดมนด้วยความโกรธ
“บ้าเอ๊ย ใครทำอย่างนี้?”
“ฉันศึกษาเรื่องนี้มานานมาก ในที่สุดก็พบวิธีที่จะทำลายค่ายกลได้ และก่อนที่ฉันจะได้อวดด้วยซ้ำ ค่ายกลอันยิ่งใหญ่นั้นมันแตกสลายไปได้อย่างไร?”
“ใครกันเนี่ย?”
อมตะชางเหม่ยโกรธจัด ความโกรธของเขาถึงขีดสุด
ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านค่ายกล เมื่อเห็นค่ายกลของพุทธพังทลายลงโดยไม่มีเหตุผล เขาก็คิดถึงความเป็นไปได้ทันที ผู้สร้างค่ายกลได้ตายไปแล้ว
“ใครฆ่าผู้สร้างค่ายกล?”
“เจ้าเด็กคนนั้นหรือวัวต้าลี่?”
“พวกคุณทุกคนระวังตัวไว้!”
อมตะชางเหม่ยโกรธจัด ก้าวออกมาจากหลุม เห็นวัวต้าลี่กำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับพระสงฆ์สองรูป
“ปีศาจโลหิตอยู่ที่ไหน?” อมตะชางเหม่ยถาม
“ปีศาจโลหิตหนี อาจารย์ไล่ตามเขาไป” วัวต้าลี่ตอบในขณะที่ต่อสู้กับพระสงฆ์สององค์
“ฮึ่ม ต้องเป็นเด็กคนนั้นแน่ๆ ที่ฆ่าปีศาจโลหิต ดังนั้นค่ายกลพุทธจึงแตกสลายไปเอง” อมตะชางเหม่ยคิดด้วยความโกรธจนไม่มีที่ระบาย “วัวต้าลี่ ปล่อยพระสงฆ์สองรูปนี้ให้จัดการฉัน……”
ก่อนที่จะพูดจบประโยค
“พัฟ!”
“พัฟ!”
วัวต้าลี่ปลดปล่อยพลังทั้งหมดของเขา ทุบพระสงฆ์ทั้งสองแหลกเป็นชิ้นๆ
เมื่ออมตะชางเหม่ยเห็นเช่นนี้ เขาก็ระเบิดความโกรธอีกครั้ง ตะโกนว่า “ไอ้เวรเอ๊ย……”
หลังจากที่วัวต้าลี่จัดการกับพระสงฆ์สองรูปแล้ว เขาก็เข้าหาอมตะชางเหม่ยด้วยรอยยิ้มกว้างและพูดว่า “อมตะชางเหม่ย ฉันน่าประทับใจนะ ใช่ไหม?”
“ประทับใจก้นของฉันสิ! คุณฆ่าพวกเขาได้ยังไง?” อมตะชางเหม่ยถามอย่างโกรธเคือง
วัวต้าลี่สับสน ไม่แน่ใจว่าทำไมอมตะชางเหม่ยถึงโกรธจัดนัก เขาตอบว่า “พวกดขาเป็นพวกพ้องของปีศาจโลหิต ถ้าฉันไม่ฆ่าพวกเขา เราจะเก็บพวกมันไว้สำหรับปีใหม่หรือไง?”
อมตะชางเหม่ยอุทาน “ฉันเพิ่งบอกให้คุณทิ้งพวกเขาไว้กับฉัน! คุณไม่ได้ยินเหรอ?”
“ฉันไม่ได้ยิน” วัวต้าลี่ส่ายหัวและพูดว่า “อมตะชางเหม่ย แม้ว่าฉันจะทิ้งพวกเขาไว้กับคุณ คุณก็ไม่สามารถกำจัดพวกเขาได้”
“คุณไม่เข้าใจหรอก พระสงฆ์สองรูปนั้นอยู่ในระดับสูงสุดของความแข็งแกร่งระดับนักบุญ”
“นอกจากนี้ พวกเขายังไม่มีจิตวิญญาณดั้งเดิมอยู่ในหัว ทำให้ร่างกายแข็งแกร่งเป็นพิเศษ คุณไม่สามารถทำร้ายพวกเขาหรือฆ่าพวกเขาได้……”
อมตะชางเหม่ยขัดจังหวะ “ไม่สามารถทำร้ายพวกเขาหรือฆ่าพวกเขาได้หรือ? คุณกำลังพยายามหลอกเด็กอายุสามขวบอยู่หรือเปล่า? ถ้าพวกเขาผิดปกติขนาดนั้นจริง ๆ แล้วคุณฆ่าพวกเขาได้ยังไง?”
วัวต้าลี่ตบหน้าอกของเขาและยิ้มกว้าง “เพราะว่าฉันแข็งแกร่ง!”
บ้าเอ้ย เขากล้าดีอย่างไรถึงมาอวดฉัน
ใบหน้าของอมตะชางเหม่ยเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำราวกับก้นหม้อจากความโกรธ
วัวต้าลี่ถามด้วยความกังวล “อมตะชางเหม่ย ทำไมใบหน้าของคุณถึงดำขนาดนั้น? คุณจะไม่ถูกวางยาพิษใช่ไหม?”
อมตะชางเหม่ยพูดอย่างหงุดหงิด “วางยาพิษที่ก้นฉันสิ พิษทุกชนิดไม่สามารถทำอะไรฉันได้”
“แล้วทำไมคุณถึงดูแย่จัง?”
“ไม่ใช่เพราะพวกคุณทุกคนเหรอ”
วัวต้าลี่ปลอบใจเขา “อมตะชางเหม่ยอย่าโกรธ ชีวิตก็เหมือนละคร ถ้าคุณป่วยเพราะความโกรธ ไม่มีใครมาแทนที่คุณได้ ความโกรธทำร้ายตับและม้าม และอาจนำไปสู่ความแก่และความเจ็บป่วย”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ท่าทีของอมตะชางเหม่ยก็ยิ่งมืดมนมากขึ้น
บ้าเอ้ย เขียนบทกวีต่อหน้าฉันและสั่งสอนฉัน ใครให้ความกล้าหาญกับคุณ