บทที่ 235 มนต์เก้าอักขระ

เยี่ยชิวตกตะลึง

เขาไม่คาดคิดว่าของเชียนซานเสวี่ยจะเล็กขนาดนี้ มันเหมือนกับซาลาเปาอย่างไงอย่างงั้น

เรื่องนี้เธอไม่ได้รับการพัฒนามาก่อนอย่างแน่นอน ไม่อย่างนั้นคงไม่เล็กขนาดนี้

เยี่ยชิวคิดกับตัวเอง

เชียนซานเสวี่ยตกตะลึงเช่นกัน

อายุขนาดนี้แล้ว นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตของเธอ ที่มีผู้ชายมาสัมผัสส เธอรู้สึกละอายใจ และโกรธเป็นอย่างมาก...

สำหรับคนที่ดูอยู่ พวกเขาทั้งหมดมองไปที่เยี่ยชิว และกัดฟันด้วยความเกลียดชัง

เธอเป็นเทพประจำชาติของต้าตง เธอถูกดูหมิ่นแบบนี้อย่างนั้นเหรอ?

ให้ตายซิ

"ไอ้สารเลว!"

ซานเปิ่นคำรามด้วยความโกรธ และดึงดาบออกมาจากเอวของเขา เขาต้องการก้าวไปข้างหน้า และฟันเยี่ยชิวด้วยดาบของเขาเอง

เสียงคำรามนี้ ปลุกเยี่ยชิวให้กลับมามีสติอีกครั้ง

เยี่ยชิวถอยกลับอย่างรวดเร็ว

"จะไปไหน?" เชียนซานเสวี่ยโกรธมาก สะบัดข้อมือ ดาบจิ่งหงบานสะพรั่งด้วยดอกไม้ดาบมากกว่าหนึ่งโหล และล้อมเยี่ยชิวไว้

เยี่ยชิวหลบเลี่ยงอย่างรวดเร็ว หยิบใบเมเปิ้ลจำนวนหนึ่งออกมา หันกลับไป แล้วสกัดดาบเหล่านั้นด้วยใบบเมเปิ้ลทั้งหมด

ทันใดนั้น ใบไม้ก็แตกสลาย

ดาบเหล่านั้นหายไปเช่นกัน

ด้วยการใช้โอกาสนี้ เยี่ยชิวจึงพิงต้นเมเปิล ถือใบไม้ไว้ระหว่างนิ้วของเขา แล้วสะบัดมัน

ฉึ่บ--

ใบไม้มีส่วนโค้งลึกลับ และบินไปทางหิมะในภูเขาราวกับสายฟ้า

ชิ่ง!

เชียนซานเสวี่ยเหวี่ยงดาบของเธอออกมา และใบไม้ที่ไร้เดียงสาถูกแยกออกเป็นสองซีกด้วยแสงดาบอันแหลมคม จากนั้นเธอพุ่งเข้าหาเยี่ยชิวด้วยพลังดาบที่ไม่มีใครเทียบได้ และมันน่าตกใจมาก

รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

เยี่ยชิวเอียงศีรษะของเขาเล็กน้อยเพื่อหลบเลี่ยง แต่คมดาบได้เฉียดแก้มของเขาไป และผ่านแทงเข้าไปในต้นไม้

พวกเขาทั้งสองหันหน้าเข้าหากัน โดยเว้นระยะห่างระหว่างกันเพียงยี่สิบเซนติเมตร และพวกเขาสัมผัสได้ถึงการหายใจของกันและกัน

"สวยเหมือนนางฟ้าเลย!"

เยี่ยชิวพบว่า การสังเกตเชียนซานเสวี่ยอย่างใกล้ชิด ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความสมบูรณ์แบบของเธอมากยิ่งขึ้น

ใบหน้าของเธอไม่มีข้อบกพร่อง และถึงแม้ว่าเธอไม่มีรองพื้นบนผิวขาว ๆ ของเธอ แต่ผิวของเธอก็ดีกว่าผู้หญิงที่ทารองพื้นหลายร้อยเท่า

เธอคู่ควรกับการเป็นเทพีประจำชาติของต้าตง!

"ท่านอาจารย์เชียนซานเสวี่ย ท่านใช้ดาบไปสามเล่มแล้ว" เยี่ยชิวเตือน

เชียนซานเสวี่ยพูดอย่างไร้ความรู้สึก "อย่างที่ฉันพูดไปแล้วเมื่อกี้ ดาบของฉันมีสามรูปแบบในดาบเดียว ตอนนี้ และนี่เป็นรูปแบบแรกของดาบที่เพิ่งจบลง"

"ทำไมเธอทำตัวไร้เหตุผลขนาดนี้?" เยี่ยชิวโกรธเล็กน้อย

มุมปากของเชียนซานเสวี่ยโค้งงอเล็กน้อย "นายเคยเห็นผู้หญิงมีเหตุผลเหรอ?"

ทำไมถึงเพิกเฉยต่อความจริงที่ว่า เธอก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน?

ใบหน้าของเยี่ยชิวดูน่าเกลียดมาก

เชียนซานเสวี่ยพูดอย่างเย็นชา "ยังมีดาบอีกสองรูปแบบ ครั้งต่อไป ฉันจะไม่แสดงความเมตตาแล้ว หากนายตายด้วยดาบของฉัน นายคงโทษตัวเองได้เพียงอย่างเดียวว่า นายไม่เก่งพอ"

"เธอคิดว่าฉันกลัวเธอเหรอ?"

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาจึงริเริ่มเชิญชวนอีกฝ่าย

เขาชกเชียนซานเสวี่ยด้วยหมัดเดียว

ในเวลานี้ ดาบจิ่งหงยังคงติดอยู่บนต้นไม้ และระยะห่างระหว่างทั้งสองอยู่ใกล้มาก จนเยี่ยชิวโจมตีทันที ซึ่งอาจกล่าวได้ว่าเป็นการลงมือที่แม่นยำ

อย่างไรก็ตาม เขายังคงประเมินความแข็งแกร่งของเชียนซานเสวี่ยต่ำไป

เชียนซานเสวี่ยปล่อยด้ามดาบทันที ก้าวถอยหลังเล็กน้อย และในเวลาเดียวกันก็เหวี่ยงแขนเสื้อของเธอออก และพันไว้รอบด้าม

ในไม่ช้า ดาบจิ่งหงก็กลับมาอยู่ในมือของเธอ

ขณะที่เธอถือดาบ เชียนซานเสวี่ยก็เขย่งร่างของเธอ ลอยขึ้นไปในอากาศทันที จากนั้นจึงบินโฉบไป โดยมีดาบชี้ไปที่คอของเยี่ยชิวโดยตรง

"ในเมื่อเธอเป็นคนไร้เหตุผลก่อน อย่างนั้นอย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน"

เยี่ยชิวชี้นิ้วไปที่เชียนซานเสวี่ย และตะโกนด้วยเสียงต่ำ "ตาย!"

ทันใดนั้น ความรู้สึกแปลก ๆ ก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง เชียนซานเสวี่ยรู้สึกตัวแข็งทื่อจนแทบจะล้มลงกับพื้น

เยี่ยชิวก้าวไปข้างหน้า

อั่ก!

ฝ่ามือของเขาปิดหน้าอกของเชียนซานเสวี่ยอย่างแม่นยำ ไม่เพียงเท่านั้น เยี่ยชิวยังบีบมันอย่างไร้ยางอายอีกด้วย

"นาย--"