ตอนที่ 2400
บทที่ 2402 ชื่นชมทั่วปฐพี
October 21, 2026
“เอ่อ”
ข่งเทียนเซี่ยตกใจชั่วขณะและพูดว่า “พี่เยี่ย ฉันยังไม่ได้พูดถึงคำขอของฉันเลยด้วยซ้ำ?”
เยี่ยชิวถามว่า “คุณกำลังพยายามบอกว่าคุณต้องการให้ฉันมอบบทกวีนี้ให้คุณเหรอ”
ข่งเทียนเซี่ยพยักหน้า “แน่นอน”
“ขอโทษที ฉันมอบบทกวีนี้ให้คุณไม่ได้ เพราะฉันมอบมันให้กับคนอื่นไปแล้ว” เยี่ยชิวตอบ
“ห่ะ?” ข่งเทียนเซี่ยอุทานด้วยความประหลาดใจ “มอบมันให้กับใครเหรอ ฉันสงสัยว่าใครมีโชคดีขนาดนั้นที่ได้รับบทกวีของพี่เยี่ย?”
เยี่ยชิวยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า “อยู่ไกลออกไปบนท้องฟ้า แต่ใกล้แค่เอื้อม”
สายตาของข่งเทียนเซี่ยจับจ้องไปที่ใบหน้าของหนิงอันทันที โดยรู้สึกในใจว่าน่าเสียดาย
ขณะนี้ หนิงอันยังคงมึนงง จิตใจของเธอยังคงนึกถึงบทกวี “บทเพลงทำนองน้ำ” ที่แต่งโดยเยี่ยชิวซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เมื่อใดพระจันทร์สว่างไสว ยกถ้วยขึ้นถามท้องฟ้า……”
“ผู้คนต่างก็มีความสุขและความเศร้า พระจันทร์ก็มีช่วงที่เต็มดวงและว่างเปล่า……”
“หวังว่าจะมีอายุยืนยาว เพื่อที่จะได้แบ่งปันความงดงามของพระจันทร์ แม้ว่าจะอยู่ห่างกันเป็นพันไมล์ก็ตาม”
บทกวีนี้แต่ละบรรทัดช่างน่าดึงดูดใจ
แนวคิดทางศิลปะนั้นงดงามเกินไป!
บรรทัดสุดท้ายที่สำคัญที่สุดคือ หวังว่าจะมีอายุยืนยาว เพื่อที่จะได้แบ่งปันความงดงามของพระจันทร์ แม้ว่าจะอยู่ห่างกันเป็นพันไมล์ก็ตาม” ซึ่งทำให้หัวใจของหนิงอันเต้นแรง
“สองบรรทัดสุดท้ายหมายความว่า เยี่ยฉังเซิงกำลังแสดงความรู้สึกของเขาต่อฉันหรือเปล่า?”
“เยี่ยฉังเซิงกำลังใช้บทกวีเพื่อถ่ายทอดความรู้สึกของเขาต่อฉันหรือเปล่า?”
“ช่างโรแมนติกจริงๆ!”
ข่งเทียนเซี่ยลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ศิษย์น้อง แม้ว่าสุภาพบุรุษจะไม่พรากสิ่งที่คนอื่นหวงแหนไป แต่พี่ชอบบทกวีนี้จริงๆ ศิษย์น้องช่วยมอบมันให้กับพี่ได้ไหม?”
หลังจากที่เขาพูดจบ หนิงอันก็ไม่ได้ตอบสนอง
เยี่ยชิวใช้ข้อศอกจิ้มหนิงอันเบาๆ และเมื่อเห็นการกระทำของเขา ดวงตาของจูเก๋อเฉาหยางก็แดงก่ำ
บ้าเอ้ย ฉันยังไม่ได้แตะศิษย์น้องเลย แล้วทำไมคุณถึงได้แตะเธอ?
ฮึ่ม คุณรอฉันก่อน ระหว่างการดวล ฉันจะเผาแขนคุณด้วยไฟพิเศษของฉัน
หนิงอันกลับมามีสติ มองเยี่ยชิวด้วยความสับสน
“พี่ข่งกำลังคุยกับคุณ” เยี่ยชิวกล่าว
หนิงอันมองข่งเทียนเซี่ยแล้วถามว่า “ศิษย์พี่ ขอโทษที ฉันเผลอไผลไป พี่พูดอะไรนะ?”
ข่งเทียนเซี่ยตอบว่า “ศิษย์น้อง พี่ชอบบทกวีที่พี่เยี่ยเขียนมาก น้องช่วยมอบมันให้กับพี่ได้ไหม?”
หนิงอันรู้สึกสับสนและพูดว่า “ศิษย์พี่ บทกวีนี้เขียนโดยท่านชายเยี่ย พี่ควรขอจากเขา!”
ต่อหน้าทุกคน เธอไม่ได้เรียกเขาอย่างใกล้ชิดเกินไป
ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือสถานที่แข่งขัน
จักรพรรดิต้าโจวได้กล่าวไว้ว่ามันต้องยุติธรรมและเป็นธรรม ถ้าเธอเรียกเขาอย่างใกล้ชิดเกินไป ทุกคนก็จะเข้าใจความสัมพันธ์ของเธอกับเยี่ยชิว และอาจสงสัยในความลำเอียงในการแข่งขัน
ข่งเทียนเซี่ยกล่าวว่า “พี่เยี่ยบอกว่าเขาให้บทกวีนี้กับน้อง”
“จริงเหรอ?” หนิงอันมองเยี่ยชิวด้วยความยินดี
เยี่ยชิวยิ้มและพยักหน้า
ข่งเทียนเซี่ยกล่าวต่อ “ศิษย์น้อง น้องช่วย……”
“ไม่ได้!” หนิงอันขัดจังหวะข่งเทียนเซี่ยอย่างรวดเร็ว คว้ากระดาษบนโต๊ะแล้วพูดว่า “ศิษย์พี่ ขอโทษนะ แต่ฉันก็ชอบบทกวีนี้เหมือนกัน”
“โอ้!” ใบหน้าของข่งเทียนเซี่ยผิดหวัง
เขาชอบ “บทเพลงทำนองน้ำ” นี้จริงๆ แต่เนื่องจากหนิงอันไม่เต็มใจที่จะให้มันกับเขา เขาจึงไม่มีทางเลี่ยงได้
เยี่ยชิวปลอบใจเขา “พี่ข่ง ไม่ต้องเสียใจหรอก เมื่อมีโอกาส ฉันจะมอบบทกวีให้คุณ”
ดวงตาของข่งเทียนเซี่ยเป็นประกาย “พี่เยี่ย คุณพูดจริงเหรอ?”
“แน่นอน ไม่เพียงแต่ฉันจะมอบบทกวีให้คุณเท่านั้น แต่ฉันรับประกันว่าคุณจะต้องพอใจ” เยี่ยชิวคิดกับตัวเอง ฉันมีผลงานยอดเยี่ยมมากมายจากรุ่นพี่ในใจ แน่นอนว่าฉันต้องหาผลงานที่ทำให้คุณพอใจได้
ข่งเทียนเซี่ยรู้สึกยินดี ประสานมือเข้าด้วยกันแล้วพูดว่า “ขอบคุณ พี่เยี่ย”
“ไม่จำเป็นต้องสุภาพ” เยี่ยชิวยิ้ม
ในขณะนี้ หนิงอันหันไปหาเยี่ยชิวและพูดว่า “ท่านชายเยี่ย ขอบคุณที่มอบบทกวีนี้ให้กับฉัน ฉันจะรักษามันไว้อย่างดี”
ไม่ไกลนัก เว่ยอู่ซินก็ดูถูก
“ฮึ่ม คุณคิดว่าการมอบบทกวีให้หนิงอันจะชนะใจเธอได้ไหม ฝันไปเถอะ!”