ตอนที่ 2401
บทที่ 2403 ดิ้นรนในความสิ้นหวัง
October 21, 2026
หลังจากจักรพรรดิต้าโจวออกคำสั่ง เขาก็กล่าวว่า “บทกวีทั้งสี่บทเสร็จเรียบร้อยแล้ว และฉันเชื่อว่าทุกคนคงทราบผลแล้ว”
“ฉันขอประกาศว่า ผู้ชนะการประกวดวรรณกรรมครั้งนี้คือ……”
ขณะที่จักรพรรดิต้าโจวกำลังจะประกาศว่าเยี่ยชิวเป็นผู้ชนะ เสียงที่ไม่ลงรอยกันก็ขัดจังหวะขึ้น
“ฝ่าบาท โปรดรอสักครู่!”
ทันใดนั้น ทุกคนก็หันไปมองผู้พูด
ขันทีวัง!
สีหน้าของจักรพรรดิเปลี่ยนไปเป็นความรำคาญ ขณะที่เขาถามอย่างจริงจัง “ขันทีวัง ทำไมถึงขัดขวางไม่ให้ฉันประกาศผล?”
แม้แต่เว่ยอู่ซินก็ยังมีท่าทีสับสน
ขันทีวังก้าวไปข้างหน้าและโค้งคำนับพร้อมกล่าวว่า “ฝ่าบาท ฉันไม่ได้พยายามห้ามท่านจากการประกาศผล ฉันสังเกตเห็นพรสวรรค์อันโดดเด่นของเยี่ยฉังเซิงในบทกวี และในช่วงเวลาแห่งความตื่นเต้น ฉันอยากท้าเขาให้ดวลบทกวี”
ดวลบทกวี?
เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ ดวงตาของเว่ยอู่ซินก็สว่างขึ้น
แท้จริงแล้ว พวกเขาลืมเรื่องนี้ไปได้อย่างไร ขันทีวังเป็นนักวิชาการชั้นนำในสมัยของเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเชี่ยวชาญในบทกวี
หากขันทีวังสามารถปราบปรามเยี่ยฉังเซิงในเรื่องนี้ บางทีผลลัพธ์ของการแข่งขันวรรณกรรมอาจยังพลิกกลับมาเป็นใจกับพวกเขาได้
แม้แต่ชินเจียงและจูเก๋อเฉาหยางก็รู้สึกถึงจิตวิญญาณนักสู้ที่ฟื้นคืนมาในหัวใจของพวกเขา
จักรพรรดิต้าโจวทรงทราบเจตนาของขันทีวังเป็นอย่างดีและขมวดคิ้วเล็กน้อยขณะพูดว่า “บทกวีทั้งสี่บทเขียนเสร็จแล้ว และฉันไม่เห็นความจำเป็นในการดวลบทกวีมากนัก……”
“ฝ่าบาท!” เว่ยอู่ซินยืนขึ้นและตรัสว่า “เมื่อฝ่าบาทประกาศเนื้อหาของการแข่งขัน ก็มีการระบุว่านอกจากบทกวีแล้ว เรายังเปรียบเทียบบทกวีกับภาพวาดได้อีกด้วย”
“เรื่องนี้……” จักรพรรดิต้าโจวรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย ตระหนักว่าควรระบุให้ชัดเจนว่า การแข่งขันจะเกี่ยวข้องกับบทกวีเท่านั้นเมื่อวานนี้
แต่เขาคือจักรพรรดิ คำพูดมีความสำคัญมาก และสิ่งที่พูดไว้ไม่สามารถย้อนกลับคืนได้
ความกังวลหลักของเขาคือเยี่ยชิว
ท้ายที่สุดแล้ว บทกวีสองบทก็แตกต่างจากบทกวี บทกวีเน้นที่รากฐานทางวรรณกรรม ในขณะที่บทกวีสองบทไม่เพียงแต่ทดสอบทักษะทางวรรณกรรมเท่านั้น แต่ยังทดสอบไหวพริบอีกด้วย
ขันทีวังกล่าวเสริมว่า “เนื่องจากเยี่ยฉังเซิงมีทักษะในการเขียนบทกวีมาก เขาจึงควรเป็นปรมาจารย์ด้านบทกลอนด้วย ให้ฉันแข่งขันกับเขา มันจะต้องสร้างความบันเทิงให้กับทุกคนอย่างแน่นอน คุณชายเยี่ย คุณว่ายังไงบ้าง?”
ขันทีวังยิ้มอย่างร่าเริงให้เยี่ยชิว
เยี่ยชิวเอนกายบนเก้าอี้ของเขาและตอบอย่างขี้เกียจว่า “ไม่สนใจ”
“โอ้? คุณชายเยี่ยกลัวที่จะแพ้ฉันเหรอ?” ขันทีวังยิ้มกว้างขึ้น
เยี่ยชิวกล่าวว่า “ฉันไม่กลัวที่จะแพ้”
ขันทีวังรู้สึกสับสนและถามว่า “แล้วทำไมคุณไม่แข่งขันกับฉันล่ะ?”
คนอื่นๆ มองเยี่ยชิวด้วยความอยากรู้
เยี่ยชิวตอบว่า “ฉันไม่มีปัญหากับการแข่งขันกับผู้ชายหรือผู้หญิง แต่ฉันรู้สึกว่าการแข่งขันกับคนที่ไม่ได้เป็นหนึ่งเดียวกันนั้นน่ารังเกียจ”
“คุณ” ใบหน้าของขันทีวังเปลี่ยนเป็นสีซีดด้วยความโกรธ
เขาอยากจะโต้กลับด้วยถ้อยคำที่รุนแรง แต่ทันใดนั้นเขาก็ตระหนักได้ว่า เขาดูเหมือนไม่มีสิทธิ์ที่จะทำเช่นนั้น เพราะการพูดเช่นนั้นจะทำให้คนอื่นล้อเลียนเท่านั้น
“ไอ้เด็กเวร!”
ขันทีวังหงุดหงิดอย่างโกรธเคือง จากนั้นหันไปหาจักรพรรดิต้าโจวแล้วพูดว่า “ฝ่าบาท การที่เยี่ยฉังเซิงไม่เคารพฉันอย่างโจ่งแจ้งนั้นแสดงให้เห็นชัดเจนว่า เขาไม่ได้นับถือต้าเว่ยของเรา ฉันต้องแข่งขันกับเขา!”
เว่ยอู่ซินตะโกน “คุณกล้าดูถูกขันทีวังได้อย่างไร เยี่ยฉังเซิง คุณหยิ่งผยองเกินไปจริงๆ!”
เยี่ยชิวตอบว่า “เขาไม่ใช่ผู้ชายด้วยซ้ำ ทำไมฉันต้องเคารพเขาด้วย”
ฮ่าฮ่าฮ่า……
เจ้าหน้าที่และผู้บัญชาการทหารที่อยู่ที่นั่นต่างหัวเราะกันลั่น
จักรพรรดิต้าโจวต้องการที่จะหัวเราะ แต่เมื่อพิจารณาจากตำแหน่งของเขาแล้ว เขาทำได้เพียงบังคับตัวเองให้กลั้นเอาไว้
ชินเจียงก้าวไปข้างหน้าและกล่าวว่า “ฝ่าบาท ขันทีวังเคยเป็นนักวิชาการชั้นนำของต้าเว่ยมาก่อน และต่อมาเขาดำรงตำแหน่งหัวหน้าสำนักพิธีการของจักรพรรดิในราชสำนัก ตอนนี้ เขายังเป็นอาจารย์ขององค์ชายเว่ยด้วยซ้ำ การที่เยี่ยฉังเซิงดูหมิ่นเขา ถือเป็นการกระทำที่มากเกินไป”
“ฉันขอแนะนำให้เยี่ยฉังเซิงขอโทษขันทีวัง”
“ฉันไม่ต้องการคำขอโทษของเขา ฉันต้องการแข่งขันกับเยี่ยฉังเซิง” ขันทีวังจ้องมองเยี่ยชิวอย่างเย็นชาและกล่าวว่า “แค่เพราะคุณเขียนบทกวีสองสามบท ไม่ได้หมายความว่าคุณจะไม่มีวันพ่ายแพ้ คุณหยิ่งผยองเกินไปที่จะปฏิเสธนักปราชญ์ทั้งหมดในโลก!”