บทที่ 243 ไร้ศัตรูในโลกหล้า

การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ทำให้ทุกคนตกใจ

เยี่ยชิวเงยหน้าขึ้นมอง และเห็นชายคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมทหาร ถือดาบหนึ่งเล่มและโจมตีดาวห้าแฉกในอากาศ

ชายคนนี้น่าจะอายุสามสิบกว่าปี หน้าตาหล่อเหลาของเขา ดูเหมือนถูกแกะสลักด้วยมีด มีขอบและมุมที่แหลมคม

การจ้องมองที่เฉียบแหลมและลึกซึ้ง โดยไม่รู้ตัวทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการกดขี่

เขาเกิดมาพร้อมกับรัศมีของราชาผู้ครองโลก!

"นายบอกว่าไม่มีใครในโลกนี้ที่สามารถทำลายรูปแบบพาตี้โคดอนนี้ได้ ฉันไม่เชื่อ"

ตู้ม!

ดาบถูกฟาดลงไป และดาวห้าแฉกก็ระเบิด

ใบมีดแยกออกจากศีรษะของอันเป้ยชิงมู่ เลือดกระเซ็นซ่าน และสมองก็ไหลออกมาทันที

อันเป้ยชิงมู่ผู้สง่างาม หนึ่งในสามปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่แห่งต้าตง เสียชีวิตโดยไม่มีเวลาแม้แต่จะกรีดร้อง

มีเพียงความเงียบเท่านั้นเกิดขึ้นในตอนนี้

ไม่มีใครพูดคุยกันเป็นเวลานาน

พระเจ้า!

นอกจากความน่าตกใจแล้ว มันยังน่ากลัวมากอีกด้วย!

"อึกอึก——"

เยี่ยชิวอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย แล้วถามว่า "เขาคือแชมป์โหวเซียวจิ่วงั้นเหรอ?"

"ใช่" เสียงของผู้อมตะชางเหม่ยขมขื่นเล็กน้อย

"ผู้อาวุโส ผมคิดว่าคุณการแข่งขันเพื่อตำแหน่งสูงสุดของอันดับรายชื่อมังกรไม่มีประโยชน์หรอก การอยู่ในยุคเดียวกับแชมป์เซียวจิ่ว ถือเป็นโศกนาฏกรรมเลยนะ"

เยี่ยชิวรู้สึกถึงความไร้พลังอย่างลึกซึ้งในใจของเขา

พวกเขาที่คนเยอะมากขนาดนี้ ยังไม่สามารถหยุดอันเป้ยชิงมู่ได้ แต่แชมป์เซียวจิ่วคนเดียว สังหารอันเป้ยชิงมู่ด้วยการลงมือเพียงกระบวนท่าเดียว นี่แสดงให้เห็นว่าแชมป์เซียวจิ่วแข็งแกร่งแค่ไหน

"ดูเหมือนว่าครั้งก่อนที่ฉันต่อสู้กับเขา เขายังใจดีกับฉันอยู่บ้าง ไม่อย่างนั้น ฉันคงแพ้อย่างน่าสังเวช" ชิงหลงถอนหายใจเช่นกัน

ในทางตรงกันข้าม เป็นฉีหลินที่พูดด้วยความชื่นชม "ตามที่คาดไว้ของเจ้าแห่งสงครามทางตอนเหนือ เขาอยู่ยงคงกระพันจริง ๆ"

"อยู่ยงคงกระพันงั้นเหรอ? เหอะ เขาจะไม่อยู่ยงคงกระพันหรอก" ผู้อมตะชางเหม่ยพูดอย่างไม่มั่นใจ

"ผู้อมตะชางเหม่ย อิจฉาเหรอ พูดดูน่าเปรี้ยวปากขนาดนั้นเชียว" ฉีหลินพูดด้วยรอยยิ้ม

"ชายลัทธิเต๋าผู้น่าสงสารเป็นคนนอก อย่าไปเชื่อเขาเลย"

โกหกใครกัน

ฉีหลินมองดู และพบว่าผู้อมตะชางเหม่ยมีสีหน้าจริงจัง และดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้โกหก เขาถามว่า "แชมป์คนนั้นแข็งแกร่งมาก แล้วจะเรียกใครว่าผู้อยู่ยงคงกระพันได้แทนเขาล่ะ?"

"ในช่วงห้าสิบปีที่ผ่านมา มีเพียงคนเดียวเท่านั้น ที่สามารถเรียกได้ว่าเป็นอมตะในโลก และนั่นคือเยี่ยหวู่ซวง เทพแห่งการฆ่าเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน"

ผู้อมตะชางเหม่ยกล่าวว่า "เยี่ยหวู่ซวงเป็นผู้อยู่ยงคงกระพันอย่างแท้จริง"

เยี่ยชิวได้ยินผู้อมตะชางเหว่ยพูดถึงชื่อพ่อผู้ให้กำเนิดของเขา และใจของเขาก็สั่นไหว เขาแสร้งทำเป็นถามอย่างไม่เป็นทางการ "ผู้อาวุโส คุณบอกว่าเยี่ยหวู่ซวงนั้นเป็นผู้อยู่ยงคงกระพันในโลกนี้ คุณเคยเห็นเขาเหรอ?"

"แน่นอน ฉันได้พบกับเยี่ยหวู่ซวงแล้ว ฉันขอบอกนายว่า ไม่เพียงแค่ได้เจอเยี่ยหวู่ซวงนะ ฉันยังได้ดื่มกับเขาด้วย เราเข้าขากันเป็นอย่างดี และถือว่าเราทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกัน"

ผู้อมตะชางเหว่ยกล่าวอย่างภาคภูมิใจ "เพื่อบอกความจริงแก่นาย ฉันยังได้ดูโชคชะตาให้กับเยี่ยหวู่ซวงในตอนนั้นด้วย"

"ดวงดาวแสดงว่าเยี่ยหวู่ซวง ถือเป็นมังกรในหมู่มนุษย์"

เยี่ยชิวกลอกตาของเขา

จำเป็นต้องพูดแบบนี้ด้วยเหรอ?

มีใครบ้างในโลกที่ไม่รู้ว่าพ่อของฉันเป็นมังกรในหมู่มนุษย์?

และการที่บอกว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน นั่นยิ่งเป็นเรื่องไร้สาระ

ฉีหลินกล่าวว่า "ฉันได้ยินมาว่า เทพแห่งการฆ่านั้นอยู่ยงคงกระพัน และทรงพลังมากในตอนนั้น ใช่สิผู้อาวุโส เทพเจ้าแห่งการฆ่าได้ตายไปแล้วกว่ายี่สิบปี ยุคของเขาผ่านไปแล้ว สิ่งที่ฉันต้องการถามคือ ใครจะเป็นผู้ที่อยู่ยงคงกระพันในโลกนี้ได้อีก?"

"ไม่" ผู้อมตะชางเหม่ยส่ายหัว แล้วพูดว่า "เยี่ยหวู่ซวงยังไม่ตาย"

เมื่อได้ยินสิ่งนี้ เยี่ยชิวรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย และถามทันที "ผู้อาวุโส คุณรู้ไหมว่าเยี่ยหวู่ซวงอยู่ที่ไหน?"

ผู้อมตะชางเหม่ยยังคงส่ายหัว "ฉันไม่รู้"

"แล้วรู้ได้ยังไงว่าเขายังไม่ตาย?"

"ฉันได้ดูดวงชะตาแล้ว และเยี่ยหวู่ซวงยังไม่ตาย"

ทันใดนั้น หัวใจของเยี่ยชิวก็จมลงจนสุดหัวใจ ชายชราคนนี้เชื่อถือไม่ได้มาก ปกติแล้วเขาจะต้องเชื่อสิ่งที่ตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขากำลังบอก