บทที่ 242 แชมป์เซียวจิ่วมาแล้ว

ใบหน้าของเว่ยเล่อหรันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

แม้ว่าเขาจะเป็นผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่ของลัทธิแม่มด มีทักษะศิลปะการต่อสู้ที่แข็งแกร่ง และเชี่ยวชาญในแมลงกู่พิษ แต่เมื่อเผชิญหน้ากับอันเป้ยชิงมู่ที่ทรงพลังที่สุดแห่งต้าตง เขามีเพียงความคิดเดียวในใจเท่านั้น นั่นคือการหลบหนี

อย่างไรก็ตาม ก่อนวิ่งหนี เขายังมีข้อสงสัยหนึ่งข้อ

"คุณอันเป้ยชิงมู่ ฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงทำแบบนี้?" เว่ยเล่อหรันพูดด้วยความโกรธ "เห็นได้ชัดว่าเราอยู่ในกลุ่มเดียวกัน ทำไมนายถึงฆ่าคนของเรา"

"ฉันจะบอกให้ชัดเจนว่านะว่า นายและฉันไม่เคยเป็นฝ่ายเดียวกัน"

อันเป้ยชิงมู่ยิ้ม และพูดว่า "ฉันมาจากต้าตง และนายมาจากประเทศจีน เมืองจีนและต้าตงมีความคับข้องใจมากมาย สำหรับฉัน การฆ่านาย ถือเป็นการช่วยเหลือต้าตง"

"ผู้อาวุโสเว่ย ฉันรู้ว่านายมีความเชี่ยวชาญในศิลปะของแมลงกู่พิษ แต่ต่อหน้าฉัน นายจะเอาแมลงพิษกู่มาจัดการไม่ได้"

"นายควรยอมรับความตายจะดีกว่า!"

อันเป้ยชิงมู่เดินไปหาเว่ยเล่อหรัน

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีสำหรับเขา เว่ยเล่อหรันจึงค่อย ๆ ถอยหลังกลับ และพูดเสียงดัง "เฉาหยวน แล้วการเป็นพันธมิตรระหว่างแกกับฉันล่ะ?"

"เราทุกคนเป็นคนจีน และอันเป้ยชิงมู่จะไม่ปล่อยเราไป"

"เราจะสร้างพันธมิตรและฆ่าเขาด้วยกัน ส่วนความคับข้องใจระหว่างหลงเหมินกับลัทธิแม่มด ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง เป็นยังไง?"

ดวงตาของเฉาหยวนเป็นประกายชั่วครู่

พันธมิตรย่อมเป็นทางออกอย่างแน่นอน

ในขณะนี้ ผู้อมตะชางเหม่ยได้รับบาดเจ็บ ชิงหลงได้รับบาดเจ็บ ฉีหลินมีเพียงแขนเดียว และเมื่อรวมกับเยี่ยชิวที่มีรูปแบบดังกล่าว มีโอกาสเพียงเล็กน้อย ที่จะเอาชนะอันเป้ยชิงมู่ด้วยวิธีการแปลก ๆ

อย่างไรก็ตาม หากคุณเป็นพันธมิตรกับเว่ยเล่อหรัน โอกาสในการชนะของคุณอาจเพิ่มขึ้น 10%

ห้าวินาทีต่อมา

เฉาหยวนตัดสินใจ แล้วพูดว่า "เว่ยเล่อหรัน ฉันจะไม่ร่วมมือกับแก"

"ทำไม?" เว่ยเล่อหรันดูงุนงง และพูดว่า "มีเพียงการสร้างพันธมิตรเท่านั้นที่เรามีโอกาสรอดชีวิต ไม่อย่างนั้นจะไม่มีใครหยุดอันเป้ยชิงมู่ได้"

"ฉันจะไม่เป็นพันธมิตรกับแก" เฉาหยวนกล่าวว่า "แกมันเจ้าเล่ห์ น่ารังเกียจ และไร้ยางอาย การสร้างพันธมิตรกับแก เป็นเรื่องที่เป็นไม่ไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น การตายของซูจื่อก็เกิดจากแกด้วย"

"เฉาหยวน ถ้าแกไม่เป็นพันธมิตรกับฉัน แกก็จะตายเหมือนกัน"

จริง ๆ แล้วเว่ยเล่อหรันไม่ต้องการสร้างพันธมิตรกับเฉาหยวนเลย เหตุผลที่เขาพูดเช่นนี้ก็คือ เขาต้องการใช้คนของเฉาหยวนจับอันเป้ยชิงมู่ไว้ จากนั้นเขาก็สามารถใช้โอกาสนี้หลบหนีได้

เฉาหยวนกล่าวว่า "แม้ว่าแกจะตาย แกก็ต้องตายต่อหน้าฉัน"

"แก--"

"ผู้อาวุโสเว่ย เขาไม่สร้างพันธมิตรกับนาย ฉันคิดว่านายควรฆ่าตัวตายเพื่อหลีกเลี่ยงความเจ็บปวดทางร่างกายนะ" อันเป้ยชิงมู่แนะนำด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

"คุณอันเป้ยชิงมู่ คุณปล่อยฉันไปไม่ได้เหรอ? ตราบใดที่คุณปล่อยให้ฉันมีชีวิตอยู่ต่อ ฉันรับประกันได้ว่า ลัทธิแม่มดของเราจะไม่ต่อต้านคุณ" เว่ยเล่อหรันกล่าว

"ลัทธิแม่มดจะต่อต้านฉันหมายความว่ายังไง?" อันเป้ยชิงมู่พูดด้วยรอยยิ้ม "ฉันมีศัตรูมากมาย และฉันไม่สนใจลัทธิแม่มดบ้าอะไรนั่น"

ทันใดนั้น เว่ยเล่อหรันก็หัวเราะ และพูดว่า "คุณอันเป้ยชิงมู่ คุณฆ่าฉันไม่ได้หรอก ถ้าคุณไม่เชื่อ ก็มองไปข้างหลังคุณสิ"

อันเป้ยชิงมู่มองย้อนกลับไป และเห็นว่าผู้อมตะชางเหม่ยและคนอื่น ๆ รออยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับ เมื่อเขาหันกลับมา เขาพบว่าเว่ยเล่อหรันวิ่งห่างออกไปหลายสิบเมตรแล้ว

"คิดว่าจะหนีไปแบบนี้ได้เหรอ?"

อันเป้ยชิงมู่แสดงการเยาะเย้ยที่มุมปาก สะบัดแขนเสื้อของเขา และในทันใดนั้น ผีเสื้อหลากสีหลายสิบตัวก็ปรากฏตัวขึ้น และบินไปหาเว่ยเล่อหรัน

ผีเสื้อเหล่านี้แตกต่างจากผีเสื้อทั่วไป และเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ

ก่อนที่เว่ยเล่อหรันจะวิ่งไปร้อยเมตร เขาถูกผีเสื้อเหล่านั้นจับไว้ โดยไม่ลังเล เขาตรงไปฆ่าผีเสื้อทันที

"ตู้ม!"

ผีเสื้อหลายสิบตัวระเบิดในทันใด

เว่ยเล่อหรันกระเด็นไปไกล ชนต้นเมเปิล และล้มลงกับพื้น จนอาเจียนเป็นเลือด

อย่างไรก็ตาม เขายังไม่ตายในทันที

"ไม่มีใครสามารถหลบหนีฉันได้ และนายจะไม่เป็นข้อยกเว้นอย่างแน่นอน"

อันเป้ยชิงมู่เดินช้า ๆ ไปหาเว่ยเล่อหรัน

"ไม่!"

ไม่ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บอย่างไร เว่ยเล่อหรันก็ตบพื้นด้วยการตบ กระโดดขึ้นมาทันทีด้วยความช่วยเหลือจากความแข็งแกร่งของเขา และทุบหมัดของเขาที่อันเป้ยชิงมู่

ในเวลาเดียวกัน ก็มีผึ้งขนาดเท่ากำปั้นหลายตัวปรากฏตัวอยู่ข้าง ๆ เขา

เพื่อความอยู่รอด เว่ยเล่อหรันใช้ไพ่ทั้งหมดของเขาที่มีในตอนนี้

เยี่ยชิวรู้ว่าเว่ยเล่อหรันไม่สามารถหยุดอันเป้ยชิงมู่ได้เลย ในขณะนั้น เขาแลกเปลี่ยนสายตากับผู้อมตะชางเหม่ย

ผู้อมตะชางเหม่ยพยักหน้าเล็กน้อย

ในเวลานี้ เยี่ยชิวและผู้อมตะชางเหม่ยยืนขึ้นพร้อมกัน

"ฉีหลิน รีบพาไท่เจี้ยนออกไปเร็ว ฉันและชิงหลงจะหยุดยั้งอันเป้ยชิงมู่ไว้เอง" เยี่ยชิวกล่าว