บทที่ 241 ต่อไป ถึงตานายแล้ว

"ใช่"

อันเป้ยชิงมู่ยิ้ม

ใบหน้าของผู้อมตะชางเหม่ยเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

"ผู้ชายคนนี้เก่งมากเลยเหรอ?" เยี่ยชิวถาม

ผู้อมตะชางเหม่ยถอนหายใจ และพูดว่า "นายไม่รู้อะไรเลยจริง ๆ มีบุคคลสำคัญสี่คนในศิลปะการต่อสู้ต้าตง ซึ่งเรียกว่า 'หนึ่งพระเจ้าและสามปรมาจารย์' โดยธรรมชาติแล้วพระเจ้าในที่นี้จะหมายถึง เทพเจ้าแห่งศิลปะการต่อสู้"

"สำหรับปรมาจารย์ทั้งสามนั้น แบ่งออกเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์จากดินแดนสวรรค์ มหาปุโรหิตแห่งจี๋เถียนโซ่วอี ปรมาจารย์ของสำนักสุ่ยเยวี่ย ซึ่งหมายถึงปรมาจารย์เชียนซานเสวี่ยแห่งชิวซานหนานเกอ ส่วนคนสุดท้าย เขาคือคนที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ปรมาจารย์หยินหยาง อันเป้ยชิงมู่"

"ถ้าฉันไม่ได้รับบาดเจ็บ และยังมีสภาพร่างกายที่ดี ฉันคงไม่กลัวเขาเลย แต่ตอนนี้..."

เมื่อผู้อมตะชางเหม่ยพูดเช่นนี้ เขาก็เยาะเย้ยทันที "ปรมาจารย์ต้าตงผู้มีเกียรติ ลอบโจมตีนักพรตเต๋าผู้น่าสงสารลับ ๆ ไม่กลัวคนอื่นหัวเราะเยาะเหรอ"

ในการชกครั้งก่อนกับเฉินเต้าหลิง ผู้อมตะชางเหม่ยได้จัดการเฉินเต้าหลิงอย่างสมบูรณ์ เพราะแบบนี้ เขาจึงไม่เตรียมพร้อมสำหรับการลอบโจมตี

แน่นอน จากมุมมองของผู้อมตะชางเหม่ย เป็นไปไม่ได้ที่คนธรรมดาจะแอบโจมตีเขา

แต่ฉัน ไม่คาดคิดว่าอันเป้ยชิงมู่จะมาเพิ่มอีกคน

วิธีการของอันเป้ยชิงมู่นั้นลึกลับมาก และไม่อาจคาดเดาได้ ผู้อมตะชางเหม่ยก็ประมาทเลินเล่อ และถูกเข็มวางยาพิษจนได้

อันเป้ยชิงมู่ยิ้มเล็กน้อย และพูดอย่างเมินเฉย "มีสำนวนหนึ่งในประเทศจีนของพวกแก ซึ่งบอกว่า ทหารไม่ชิงชังกลอุบาย"

"ฮึ่ม ทหารไม่ชิงชังกลอุบายอะไรกัน เห็นได้ชัดว่าแกมันน่ารังเกียจ" ผู้อมตะชางเหม่ยแค่นเสียงเหอะอย่างเย็นชา

รอยยิ้มบนใบหน้าของอันเป้ยชิงมู่กว้างขึ้น และเขาพูดว่า "มีอีกคำพูดหนึ่งในประเทศจีนของพวกแก ความสูงส่งเป็นคำจารึกของขุนนาง และความน่ารังเกียจคือหนังสือเดินทางของผู้น่ารังเกียจ"

"ปรมาจารย์ต้าตงผู้ยิ่งใหญ่ใช้วิธีการที่น่ารังเกียจแบบนี้ มันไร้ยางอายจริง ๆ" เยี่ยชิวด่าเขาโดยตรง

"นี่คือสิ่งที่ถูกต้อง" อันเป้ยชิงมู่พูดด้วยรอยยิ้ม "นี่เป็นการต่อสู้ที่เด็ดขาด ตราบใดที่สามารถชนะได้ ก็ไม่จำเป็นต้องสนใจวิธีการ"

เยี่ยชิวรู้สึกหวาดกลัวอย่างสุดซึ้งในใจ

ปรมาจารย์หยินหยางแห่งต้าตงตรงต่อหน้าฉัน ไม่เพียงแต่ทรงพลังเท่านั้น แต่ยังไร้ยางอาย เพื่อให้บรรลุเป้าหมายอีกด้วย

คนแบบนี้ รับมือได้ยาก

"แกถูกเชิญให้ฆ่าฉันด้วยเหรอ?" เฉาหยวนถาม

"ใช่" อันเป้ยชิงมู่ยอมรับอย่างเต็มใจ มองไปที่เฉาหยวน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "ชีวิตของแกมีค่าจริง ๆ เพื่อที่จะฆ่าแก ฉันจะได้รับเงินหนึ่งพันล้าน"

เฉาหยวนตกใจมาก

ค่าหัวของเขาคือหนึ่งพันล้าน นี่ไม่ใช่ราคาน้อย ๆ

จากนั้นเฉาหยวนจึงคิดว่าเฉินเต้าหลิงก็ได้รับความไว้วางใจให้ฆ่าเขาเช่นกัน จะเห็นได้ว่า เบื้องหลังเว่ยเล่อหรันและคนอื่น ๆ มีคนบงการอยู่เบื้องหลังที่ต้องการฆ่าเขาจริง ๆ

คนนี้สามารถเป็นใครได้บ้าง?

"ใครคือนายจ้างของแก?" เฉาหยวนถามอันเป้ยชิงมู่

"แกคิดว่าฉันจะบอกแกเหรอ?" อันเป้ยชิงมู่ยิ้ม

เฉาหยวนพูดว่า "ฉันกำลังจะตายอยู่แล้ว ทำไมแกต้องไม่บอกฉันล่ะ?"

"ฉันสัญญากับนายจ้างแล้วว่า จะไม่เปิดเผยชื่อของเขาให้ใครรู้" อันเป้ยชิงมู่โบกมือให้เฉินเต้าหลิง แล้วพูดว่า "คุณเฉิน คุณน่าจะได้รับเชิญจากคนคนนั้นเหมือนกันใช่ไหม?"

"อืม"

เฉินเต้าหลิงเอ่ยเสียงอืมตอบรับ ในเวลานี้ เขามีอาการฟกช้ำที่จมูก ใบหน้าบวม และอาการบาดเจ็บมากมายบนร่างกายของเขา เขาต้องทนทุกข์ทรมานมากมายในการชกครั้งก่อนกับผู้อมตะชางเหม่ย

"ฉันคาดหวังว่านายจะพ่ายแพ้ให้กับปรมาจารย์แห่งสำนักภูเขาหู่ซาน แต่ฉันไม่ได้คาดหวังว่าไทเก๊กที่นายภาคภูมิใจจะไม่ดีเท่ากับผู้อมตะชางเหม่ยด้วย หากเรื่องนี้แพร่กระจายออกไป สถานะของนายในฐานะปรมาจารย์ไทเก๊กจะไม่มีทางรับประกันได้!" คำพูดของอันเป้ยชิงมู่เต็มไปด้วยการเสียดสี

"ฮึ่ม" โดยธรรมชาติแล้วเฉินเต้าหลิงฟังออก และตะโกนอย่างเย็นชาด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว

แต่อันเป้ยชิงมู่กำลังพูดความจริง เขาหมกมุ่นอยู่กับไทเก๊กมานานหลายทศวรรษ แต่เขาไม่เคยคาดหวังว่าไทเก๊กของผู้อมตะชางเหม่ยจะดีกว่าเขาด้วยซ้ำ

หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ชื่อเสียงของเขาในฐานะปรมาจารย์ไทเก๊ก ก็จะกลายเป็นเรื่องตลกอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

"จริง ๆ แล้ว ยังมีอีกวิธีที่จะเอาชื่อเสียงของนายกลับมาได้"

อันเป้ยชิงมู่กล่าวว่า "ตราบใดที่นายฆ่าผู้อมตะชางเหม่ยได้จริง ๆ จะไม่มีใครเก่งกว่านายในวิชาไทเก๊กนี้อีก"

ดวงตาของเฉินเต้าหลิงเป็นประกาย และเขารู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย

อันเป้ยชิงมู่กล่าวต่อ "ยิ่งกว่านั้น ผู้อมตะชางเหม่ยยังอยู่ในอันดับสามของอันดับมังกร หากนายฆ่าเขา ชื่อเสียงของนายก็จะพุ่งสูงขึ้นอย่างแน่นอน"

เฉินเต้าหลิงมีเจตนาฆ่าในดวงตาของเขา