บทที่ 240 ปรมาจารย์หยินหยาง

"นั่นใคร?"

เยี่ยชิวหันกลับมาทันที เขาจ้องมองเข้าไปในส่วนลึกของป่าเมเปิลด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

อย่างไรก็ตาม ไม่มีการตอบสนองเป็นเวลานาน

ตอนที่เยี่ยชิวกำลังจะช่วยเหลือผู้อมตะชางเหม่ย จู่ ๆ ผีเสื้อหลากสีก็ได้บินมาเฉียดที่หัวไหล่ของเยี่ยชิว

"ระวัง!"

ไม่ว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บอย่างไร ผู้อมตะชางเหม่ยก็อดทนต่อความเจ็บปวด เขาลุกขึ้น และปัดผีเสื้อออกไปอย่างรวดเร็วด้วยฝ่ามือ

"ตู้ม!"

มีเสียงคำราม

ผีเสื้อจะระเบิดกลางอากาศด้วยพลังที่พอจะทำลายล้างได้ พลังนั้นเท่ากับระเบิดมือ

เยี่ยชิวและผู้อมตะชางเหม่ยต่างกระเด็ออกไปพร้อมกัน

"พร๊วดดด!"

หลังจากล้มลงกับพื้น เยี่ยชิวกระอักเลือดออกมาเต็มปาก เขาไม่สนใจตัวเอง และรีบตรวจสอบอาการบาดเจ็บของผู้อมตะชางเหม่ย

หลังของผู้อมตะชางเหม่ยได้รับบาดเจ็บจากแรงระเบิด เสื้อคลุมลัทธิเต๋าชิ้นใหญ่ของเขาแตกเป็นชิ้น ๆ เลือดและเนื้อของเขาแยกออกจากกันได้ไม่ชัด

ไม่เพียงเท่านั้น หัวไหล่ของผู้อมตะชางเหม่ยยังมีเลือดออกเช่นกัน และเข็มพิษที่ยาวน้อยกว่าสองเซนติเมตรก็มองเห็นได้ชัดเจน

"ผู้อาวุโส อย่าขยับ ผมจะช่วยดึงเข็มพิษออกมา" เยี่ยชิวเห็นผู้อมตะชางเหม่ยพยายามลุกขึ้น และรั้งเขาไว้อย่างรวดเร็ว

"ปล่อยฉันไว้ที่นี่เถอะ แล้วพาเฉาหยวนออกไปเร็ว" ผู้อมตะชางเหม่ยกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"ออกไปเหรอ? ออกไปไหน?"

เว่ยเล่อหรันยิ้มอย่างเย็นชา และยืนขึ้นจากพื้น

นี่...

เยี่ยชิวหดตัวลง

"เจ้าหนู แกสับสนสินะว่าทำไมฉันถึงไม่ตายหลังจากที่แกฆ่าแมลงกู่พิษตายไปแล้ว"

เว่ยเล่อหรันพูดอย่างภาคภูมิใจ "เพราะชีวิตต้นกำเนิดแมลงกู่พิษของฉันไม่ได้ถูกฆ่าเลยยังไงล่ะ"

"มันเป็นไปไม่ได้!"

ก่อนที่เยี่ยชิวจะดำเนินการ เขาเปิดดวงตาสวรรค์แล้ว และเห็นว่าแมลงกู่พิษของเว่ยเล่อหรันเป็นผึ้งตัวเล็กมาก ที่ซ่อนอยู่ในเส้นเลือดใต้ซี่โครงของเว่ยเล่อหรัน

การลงมือของเขา จะฆ่าแมลงกู่พิษได้อย่างแน่นอน

เป็นไปได้ไหมว่า นี่ไม่ใช่แมลงกู่พิษ...

ทันทีที่เยี่ยชิวคิดถึงสิ่งนี้ เขาก็ได้ยินเว่ยเล่อหรันพูดด้วยรอยยิ้ม "สิ่งที่แกฆ่าไม่ใช่แมลงกู่พิษที่เกิดขึ้นจากฉัน"

"แมลงกู่พิษของฉันอยู่ในหัวใจของฉันต่างหาก"

"แกโกหก" เยี่ยชิวกล่าวต่อว่า "หากชีวิตของแมลงกู่พิษอยู่ในหัวใจของแก แกจะต้องตายสิ"

เนื่องจากเข็มทองอันที่สามสอดเข้าไปในหน้าอกซ้ายของเว่ยเล่อหรัน

"ฉันต้องบอกว่า เด็กอย่างแกคนนี้ช่างโหดร้ายจริง ๆ เข็มทองอันที่สองแทงซี่โครงของฉัน เพื่อพยายามฆ่าแมลงกู่พิษในตัวของฉัน และฆ่าฉัน แต่แกยังกังวล และแทงเข็มทองอันที่สามเข้าไปในหน้าอกซ้ายของฉันอีกครั้ง เพื่อเพิ่มหลักประกัน แต่น่าเสียดาย ความปรารถนาของแกไม่เป็นจริง ฮ่า ๆ ๆ ..."

เว่ยเล่อหรันหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

เป็นไปได้ยัง?

ฉันแทงเข็มทองอันที่สามเข้าไปในหัวใจของเขาอย่างชัดเจน ทำไมเขาไม่ตาย?

เกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เว้นเสียแต่ว่า...

หัวใจของเขาไม่ได้อยู่ด้านซ้าย!

เยี่ยชิวคิดถึงความเป็นไปได้

อย่างที่ทราบกันดีว่า หัวใจของคนปกตินั้นอยู่ทางด้านซ้าย แต่ทว่า มันยังมีข้อยกเว้น

คนส่วนหนึ่ง ในระหว่างการเจริญเติบโตของเอ็มบริโอ หัวใจจะเกิดการหมุนเคลื่อนที่ ทำให้หัวใจเติบโตทางด้านขวา ซึ่งในทางการแพทย์เรียกว่า หัวใจด้านขวา

ภาวะนี้พบได้น้อยมาก และเกิดขึ้นเพียงหนึ่งในล้านคนเท่านั้น

"เพราะว่าหัวใจของฉันอยู่ทางด้านขวาไงล่ะ" เว่ยเล่อหรันกล่าว

เยี่ยชิวพูดสบถ "ให้ตายเถอะ สิ่งที่หายากแบบนี้เกิดขึ้นกับแกได้ยังไง?"

หัวใจของเขาจมลงสู่ก้นบึ้ง

ตอนนี้เว่ยเล่อหรันไม่เพียงแต่ปลอดภัยเท่านั้น แต่ยังมีปรมาจารย์ลึกลับที่อยู่ในป่าเมเปิลที่ลึกเข้าไปอีกด้วย

"เจ้าหนู แกยังภูมิใจเกินไป หากฉันไม่แน่ใจมากพอ ฉันจะกล้ายอมรับการต่อสู้ขั้นเด็ดขาดกับเฉาหยวนได้ยังไง?"