บทที่ 239 นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง

เยี่ยชิวก็หันกลับไปมองเช่นกัน

เขาเห็นหนึ่งในพี่น้องตระกูลถันถูกชิงหลงฆ่า

ในเวลานี้ ร่างของชิงหลงถูกปกคลุมไปด้วยเลือด ราวกับเทพแห่งการฆ่า และโจมตีคู่ต่อสู้ของเขาอย่างดุเดือด

ไม่ถึงสามวินาที

"อ้า..."

เสียงกรีดร้องดังขึ้นอีกครั้ง

แม่นางหงถูกฆ่าตายแล้ว

ใบหน้าของเว่ยเล่อหรันเคร่งขรึมลงอย่างมาก

ซานเปิ่นทั้งสี่ร่วมมือกัน พวกเขาไม่เพียงแต่ล้มเหลวในการสังหารชิงหลงเท่านั้น แต่ชิงหลงยังสังหารสองคนในพวกเขาด้วย

"หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป คงไม่ได้ดีแล้ว เฉพาะการฆ่าชิงหลงเท่านั้น ที่จะสามารถพลิกสถานการณ์กลับมาได้"

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เว่ยเล่อหรันจึงขยับฝีเท้า แล้วรีบออกพุ่งไปเพื่อเตรียมโจมตีชิงหลง

ฉึ่บ--

เยี่ยชิวสกัดทางของเขา และหยุดเว่ยเล่อหรันไว้

"แกจะทำอะไร? คู่ต่อสู้ของนายคือฉัน"

เยี่ยชิวกล่าวด้วยรอยยิ้ม

"เจ้าหนู เหตุผลที่ฉันยังไม่ฆ่าแก เพราะฉันใจดี ฉันเห็นว่าแกยังเด็กอยู่ ฉันฆ่าแกไม่ลง แต่แกอย่ามาทำให้ฉันรำคาญนะ" เว่ยเล่อหรันตะโกน "ออกไปจากที่นี่ซะ ไป!"

ไม่เพียงแต่เยี่ยชิวจะไม่หลีกทางให้ แต่เขาพูดอย่างยั่วยุ "ผู้อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่แห่งลัทธิแม่มด ฉันคิดว่าชื่อเสียงที่เขามีเป็นเรื่องหลอกลวงทั้งเพ"

"แก--"

"อย่าโกรธกันเลย เรามาคุยกันที่นี่ และรอจนกว่าพวกเขาจะสู้กันเสร็จ เป็นไง?"

เว่ยเล่อหรันเหลือบมองอีกฝั่ง

เฉินเต้าหลิงปรมาจารย์ไทเก๊กที่ต่อสู้กับผู้อมตะชางเหม่ย ถูกจัดการอย่างสมบูรณ์

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ ผู้อมตะชางเหม่ยใช้ไทเก๊กซึ่งเป็นสิ่งที่เฉินเต้าหลิงภูมิใจมากที่สุด และไม่ได้ใช้วิธีอื่นใด

แน่นอนว่าหากผู้อมตะชางเหม่ยใช้วิธีอื่น เฉินเต้าหลิงจะพ่ายแพ้อย่างน่าสังเวช

ที่ด้านอื่น

ฉีหลิงและผู้อาวุโสเถียนและหวู่จิงทั้งสามคน อยู่ในการต่อสู้ที่แยกจากกันไม่ได้ และพวกเขาอาจไม่สามารถบอกผู้ชนะได้ในช่วงเวลาอันสั้น

สำหรับชิงหลง หลังจากที่สังหารถันเหมียนฮวาและแม่นางหงแล้ว เขาก็ริเริ่มต่อสู้ออกไปอย่างเต็มที่

ตู้ม--

ขณะที่เว่ยเล่อหรันกำลังสังเกต ไหล่ของซานเปิ่นได้รับบาดเจ็บแล้ว และมีเลือดกระเซ็นออกมา

"เมื่อชิงหลงฆ่าซานเปิ่นและคนอื่น ๆ แล้วกลับมาช่วยฉีหลิงแล้ว พวกเราทุกคนจะต้องถึงคราวตายในวันนี้"

เว่ยเล่อหรันรู้สึกกังวลอย่างมาก

เขารู้ว่า เขารอไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

หากพวกเขารออีกต่อไป ทุกอย่างจะจบเห่

เว่ยเล่อหรันพูดกับเยี่ยชิว "เจ้าหนู มันไม่ง่ายเลยที่แกจะสามารถฝึกกังฟูได้ขนาดนี้ตั้งแต่อายุยังน้อย ผู้อาวุโสอย่างฉันทนไม่ไหวที่จะฆ่าคนอย่างแก อย่างนี้แล้วกัน หากแกกลับไปที่ลัทธิแม่มดกับเรา ฉันสามารถทำให้แกอยู่ในตำแหน่งผู้อาวุโสอีกคนได้ เป็นไง?"

"นายเว่ย ฉันจะให้สี่คำกับแกนะ" เยี่ยชิวพูดว่า "ไปตายซะเถอะ"

"ไอ้เด็กเวรนี่ รนหาที่ตายจริง ๆ"

เว่ยเล่อหรันโกรธจัด และรีบพุ่งเข้าไป

เยี่ยชิวกำหมัดของเขา และก้าวไปข้างหน้า

ตู้ม!

หมัดปะทะกัน และเยี่ยชิวถูกกระแทกถอยหลังไปหลายก้าว

"แกคิดว่าผู้อาวุโสคนนี้ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของแกจริง ๆ เหรอ? แกไร้เดียงสาเกินไป" เว่ยเล่อหรันยิ้มเยาะ และรีบวิ่งพุ่งเข้ามาอีกครั้ง

หมัดทั้งสองชนประทะกันอีกครั้ง

มีเสียง "ปัง" ดังขึ้น และทั้งสองก็แยกจากกันทันที เยี่ยชิวกระเด็นออกไป และตกลงไปสิบเมตร เขาวางมือขวาลงบนพื้น แล้วพยายามพยุงตัวเองให้ยืนขึ้น จากนั้นเขาก็รู้ว่าแขนของเขาใช้การใด ๆ ไม่ได้เลย และรู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส

แตกแล้ว!

เยี่ยชิวตกตะลึง

เดิมทีเขาคิดว่า หลังจากที่เขาฝึกฝนวิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิงได้สำเร็จ ในแง่ของความแข็งแกร่ง จะไม่มีใครมีทางเทียบเขาได้

แต่ตั้งแต่ได้พบกับหญิงชราที่แปลกประหลาด จู่ ๆ เขาก็ค้นพบว่ายังมีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างเขากับสุดยอดปรมาจารย์

ต่อหน้าฉัน เว่ยเล่อหรันคือสุดยอดปรมาจารย์อีกคน

การโจมตีเมื่อกี้นี้ ไม่เพียงแต่ทำให้เยี่ยชิวล้มลงเท่านั้น แต่ยังทำให้แขนขวาของเยี่ยชิวหักอีกด้วย

"ไอ้แก่คนนี้เคยซ่อนความแข็งแกร่งของเขามาก่อน แต่ตอนนี้เขาเห็นว่าสถานการณ์ไม่ดีแล้วสำหรับเขา เลยจะเริ่มลงมืออย่างจริงจัง"