บทที่ 238 พ่ายแพ้ทั้งสองฝ่าย

ทันทีที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็รีบวิ่งออกไปเหมือนเสือที่กระหายเลือด

ด้านเว่ยเล่อหรันเองเริ่มเคลื่อนไหวในเวลาเดียวกัน แม้ว่าเขาจะอายุมากแล้ว แต่ความเร็วของเขาก็ไม่ช้าไปกว่าเยี่ยชิวเลย

ระยะทางสามเมตร กลายเป็นศูนย์ในพริบตา

เยี่ยชิวกระโดดขึ้นอย่างกะทันหัน และใช้เข่าตีคางของเว่ยเล่อหรัน

มีคำดูถูกเหยียดหยามที่มุมปากของเว่ยเล่อหรันด้วยทักาะแค่นี้ แกยังกล้ามาสู้กับฉันเหรอ?

รนหาที่ตายชัด ๆ

เว่ยเล่อหรันกางนิ้วของเขา เหยียดมือใหญ่ของเขาออก แล้วคว้าเข่าของเยี่ยชิวอย่างรวดเร็ว

มันเร็วมาก

ดวงตาของเยี่ยชิวหรี่ลง

แม้ว่ามือของเว่ยเล่อหรันจะผอมราวกับไม้ แต่ก็ทำให้เขารู้สึกอันตรายมาก

เปลี่ยนกลยุทธ์

เยี่ยชิวไม่ลังเลเลย เขาเหยียดขาทันที และเตะหน้าเว่ยเล่อหรัน

เว่ยเล่อหรันไม่เปลี่ยนท่าทางหรือหลบหลีก เขายกนิ้วทั้งห้าขึ้น และคว้าข้อเท้าของเยี่ยชิว ด้วยวิธีที่เหลือเชื่อ

ทันใดนั้น เยี่ยชิวรู้สึกราวกับว่าข้อเท้าของเขาถูกเหล็กหนีบไว้ และมีอาการปวดเฉียบพลัน

หากเขาไม่กำจัดมันทันที เท้าของเขาอาจจะไร้ประโยชน์ไปตลอดชีวิต

เยี่ยชิวเตะเท้าอีกข้างของเขาออกไปอย่างรวดเร็ว

ตู้ม!

การเตะแขนของเว่ยเล่อหรัน ทำให้เว่ยเล่อหรันต้องปล่อยมือ

เยี่ยชิวถอยหลังทันที และจ้องมองเว่ยเล่อหรันด้วยความระมัดระวังอย่างเต็มที่

ผู้อาวุโสที่ยิ่งใหญ่ของลัทธิแม่มดคนนี้แข็งแกร่งกว่าที่เขาคิดมาก เยี่ยชิวยังสงสัยว่า ถ้าผู้ชายคนนี้เข้าร่วมในการจัดอันดับรายชื่อมังกร เขาน่าจะติดอันดับหนึ่งในสิบอันดับแรก

เว่ยเล่อหรันตบฝุ่นบนแขนของเขา แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "นายยังพอมีฝีมืออยู่บ้าง แต่ก็ไม่เพียงพอที่จะจัดการกับฉัน"

"หยุดทำตัวเย่อหยิ่งสักที วันนี้เป็นวันที่แกจะตายแล้ว"

หลังจากที่เยี่ยชิวพูดจบ เขาก็ใช้วิชามังกรศักดิ์สิทธิ์เก้าชั้นเชิง มุ่งความสนใจไปที่แขนของเขาทั้งหมด จากนั้นจึงรีบวิ่งออกไปอีกครั้ง

ต่อยที่เว่ยเล่อหรัน

ไม่มีการเคลื่อนไหวที่หรูหราในหมัดนี้

แค่หมัดตรงธรรมดา ๆ

"ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงจริง ๆ วิธีของนายมันไม่ซับซ้อนด้วยซ้ำ"

เมื่อเว่ยเล่อหรันเห็นพฤติกรรมของเยี่ยชิว เขาก็ดูถูกเหยียดหยามมาก และค่อย ๆ ยกฝ่ามือขึ้น

ตู้ม!

หมัดและฝ่ามือชนกันในอากาศ

มีเสียงอู้อี้เกิดขึ้น

สองวินาทีต่อมา

แคร่ก!

เยี่ยชิวเพียงรู้สึกถึงพลังมหาศาลที่มาจากฝ่ามือของคู่ต่อสู้ กระทบไปทั่วทั้งร่างกายของเขา จากนั้นรอยแตกก็ปรากฏขึ้นบนพื้นใต้ฝ่าเท้าของเขา

แก่กแก่ก!

หลังจากผ่านไปอีกสองสามเสียง เท้าของเยี่ยชิวก็จมลง และมีรอยแตกห้าหรือหกรอยปรากฏขึ้นบนพื้น

"แกกล้าท้าทายฉันด้วยความแข็งแกร่งที่น้อยนิดขนาดนี้ แกยังกล้าจะมาสู้กับฉัน แกไม่ได้ประเมินความสามารถของตัวเองสูงเกินไปเหรอ"

เว่ยเล่อหรันหัวเราะเยาะ

"นี่เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น" มืออีกข้างของเยี่ยชิวจึงยกออกมา

เว่ยเล่อหรันดำเนินการอย่างรวดเร็ว

บูม!

เมื่อหมัดและฝ่ามือมาพบกัน เยี่ยชิวอาศัยพลังของฝ่ามือของเว่ยเล่อหรัน เพื่อถอยกลับอย่างรวดเร็ว จากนั้นแตะนิ้วเท้าของเขาเบา ๆ และลอยไปยังบนต้นเมเปิ้ล มันเหมือนกับคันธนูที่เต็มไปด้วยเชือก เขาเหวี่ยงขาแส้ไปทางเว่ยเล่อหรัน

ในการวิเคราะห์ขั้นสุดท้าย การแข่งขันนั้นไม่มีอะไรมากไปกว่าความแข็งแกร่ง และความเร็ว ส่วนการเคลื่อนไหว และเทคนิคนั้นเป็นเพียงส่วนเสริมเท่านั้น

เมื่อเผชิญหน้ากับการเตะด้วยแส้อันดุเดือดของเยี่ยชิว เว่ยเล่อหรันจึงตรงไปตรงมามาก เขารีบหันตัวไปข้างหนึ่ง กางนิ้วออกอีกครั้ง และประสานข้อเท้าของเยี่ยชิว ราวกับสายฟ้า

ในเวลานี้ ร่างของเยี่ยชิวหยุดอยู่กลางอากาศ

แคร่ก!

เว่ยเล่อหรันใช้แรงในมือของเขา และเยี่ยชิวสูดลมหายใจลึก ๆ เพราะความเจ็บปวด

"เจ้าหนู แกมีอะไรทักษะอะไรอีกไหม?" เว่ยเล่อหรันยิ้มอย่างเหยียดหยาม

"ฉันยังมีอีกมาก" เยี่ยชิวพูดพร้อมกับสะบัดนิ้ว

ฉึ่บ--

เข็มทองคำยิงตรงไปที่ใบหน้าของเว่ยเล่อหรัน

เว่ยเล่อหรันสะดุ้ง และรีบปล่อยเท้าของเยี่ยชิว ไม่เช่นนั้นเขาจะถูกเข็มทองแทง

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขาปล่อยเท้าของเยี่ยชิว เว่ยเล่อหรันก็สะบัดข้อมือ แล้วโยนเยี่ยชิวออกไป