บทที่ 237 ชีวิตของนาย

สามวินาทีต่อมา

"ตู้ม!"

ราวกับว่ามีความเข้าใจโดยปริยาย ทุกคนเริ่มจู่โจมพร้อมกัน

สงครามเกิดขึ้นแล้ว

ซานเปิ่นถือมีดด้วยมือทั้งสองข้าง และโจมตีชิงหลง แม่นางหงเดินไปข้างหลังชิงหลง และโจมตีอย่างรวดเร็วเช่นกัน

พี่น้องตระกูลถันคนหนึ่งโจมตีทางซ้าย และอีกคนโจมตีทางขวา โจมตีชิงหลงจากด้านข้าง ทั้งสองร่วมมือกันอย่างไม่มีที่ติ

หวู่จิงและผู้อาวุโสเถียนแห่งลัทธิแม่มด เปิดการโจมตีอย่างเด็ดขาดต่อฉีหลิน

เยี่ยชิวสังเกตอยู่พักหนึ่ง

เขาพบว่า ชิงหลงกำลังต่อสู้แบบหนึ่งต่อสี่ แต่เขาก็ไม่ได้เสียเปรียบ และยังสามารถรับมือกับมันได้อย่างง่ายดาย

"ตามที่คาดไว้ของผู้เชี่ยวชาญอันดับหนึ่งในหลงเหมิน เขามีพลังอย่างแท้จริง"

เยี่ยชิวแอบถอนหายใจ และมองไปทางฉีหลินอีกครั้ง

บางทีนี่อาจเป็นการต่อสู้ครั้งสุดท้าย ดังนั้นฉีหลินจึงกล้าหาญมาก และอยู่ในท่าทางสิ้นหวัง แม้ว่าแขนจะหัก แต่เขาก็ยังขวางหวู่จิงและผู้อาวุโสเถียนเอาไว้ ทั้งสามคนต่อสู้อย่างแยกไม่ออก

ในขณะนี้ เยี่ยชิวรู้สึกถึงพลังอันนุ่มนวลและมหาศาลที่กำลังบดขยี้เข้าหาเขา

เมื่อมองขึ้นไป เฉินเต้าหลิงก้าวมาทางด้านนี้

"เฉินเต้าหลิง นายอยากมีส่วนเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ด้วยจริง ๆ เหรอ? ก่อนที่นายจะมา ฉันทำนายไว้แล้วว่ามันเป็นลางดี หากนายเข้าร่วมการต่อสู้นี้ นายอาจไม่สามารถกลับไปยืนได้"

ความหมายของผู้อมตะชางเหม่ยนั้นชัดเจนมาก นั่นคือ หากเฉินเต้าหลิงกล้าเข้าร่วมในการต่อสู้นี้ คุณต้องเตรียมพร้อมที่จะตายที่นี่

"จริง ๆ แล้ว พูดตามตรง ผมไม่ต้องการที่จะเข้าร่วม แต่เพื่อที่จะตอบแทนบุญคุณ ผมต้องทำ ผู้อมตะชางเหม่ย โปรดให้ความกระจ่างแก่ผมด้วย"

เฉินเต้าหลิงนั่งยอง ๆ คุกเข่า ทำท่าทางเหมือนม้ากำลังตั้งชันขา จากนั้นโบกมือเล็กน้อย ยกมือเช่นเดียวกับกระบวนท่าของไทเก๊ก

"ในเมื่อนายต้องการไปให้ถึงด้านมืด ฉันจึงทำได้แค่ทำตามคำขอของนายเท่านั้น"

ผู้อมตะชางเหม่ยบอกกับเยี่ยชิวว่า "ปกป้องเฉาหยวน"

"อืม"

เยี่ยชิวเอ่ยเสียงอืมตอบรับ และยืนอยู่ข้าง ๆ เฉาหยวนทันที

จากนั้นผู้อมตะชางเหม่ยก็ขยับตัว และในทันใดนั้น หมัดของเขาก็อยู่ตรงหน้าเฉินเต้าหลิง

ใบหน้าของเฉินเต้าหลิงเคร่งขรึม และเขาไม่กล้าที่จะประมาทเลย แม้ว่าเขาจะเป็นบุคคลที่มีรายชื่อในการจัดอันดับรายชื่อมังกร และเป็นปรมาจารย์ไทเก๊ก แต่ผุู้อมตะชางเหม่ยก็มีภูมิหลังที่ใหญ่กว่า และได้รับการจัดอันดับที่สูงกว่าเขาในการจัดอันดับมังกร

เมื่อเห็นหมัดของผู้อมตะชางเหม่ยปรากฏต่อหน้าเขา เฉินเต้าหลิงปัดหมัดออกไปทางซ้ายและขวาตรงหน้าเขาด้วยมือของเขา เหมือนกับต่อยบางอย่างในอากาศ เขารีบเอามือของเขาไปจับแขนของผู้อมตะชางเหม่ย แล้วลากไปด้านหน้าของเขา ขั้นแรกเขาอยากขจัดความแข็งแกร่งหมัดของผู้อมตะชางเหม่ยออก จากนั้นทำให้เขาล่าถอยไปเล็กน้อย แล้วตัวเองหลบไปทางด้านข้าง จากนั้นโน้มข้อศอกขวาไปชนซี่โครงของผู้อมตะชางเหม่ย

ปัง!

ผู้อมตะชางเหม่ยถูกกระแทกออกไปทันที

เมื่อผู้อมตะชางเหม่ยกระเด็นออกไป เขาก็แตะเท้าของเขาเบา ๆ บนพื้น ตีลังกากลับหลัง และตกลงบนพื้นอย่างเบา ๆ

"ดี"

ดวงตาของผู้อมตะชางเหม่ยเต็มไปด้วยความกระจ่าง และเขากล่าวว่า "นายสมแล้วที่เป็นปรมาจารย์ไทเก๊ก เมื่อมองดูโลกปัจจุบัน ความเข้าใจของนายเกี่ยวกับไทเก๊กนั้น เรียกได้ว่าดีที่สุดเป็นอันดับสอง!"

เมื่อสักครู่นี้ เฉินเต้าหลิงสร้างออกหมัดของเขา ทั้งห้ามและลาก เพื่อขจัดพลังหมัด การเคลื่อนไหวชุดนี้ เรียกว่าการจัดการพลังในหมัด แล้วหันข้างใช้ศอกขวาผลักผู้อมตะชางเหม่ยออกไป ซึ่งเป็นท่าไทเก๊กที่มีชื่อเสียงมาก เรียกว่าการจับหางนก

"ถ้าผมเป็นอันดับสอง แล้วใครเป็นอันดับแรก?" เฉินเต้าหลิงถามค่อนข้างไม่มั่นใจ

ผู้อมตะชางเหม่ยชี้ไปที่ตัวเอง แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "โดยธรรมชาติ อันดับหนึ่งคือฉันไง"

เฉินเต้าหลิงหัวเราะเสียงดัง "รู้จักพูดตลกจริง ๆ"

"ฉันไม่ได้พูดตลก" ผู้อมตะชางเหม่ยพูดอย่างจริงจัง "ฉันอยู่อย่างสันโดษมาเกือบสิบปี เห็นศิลปะการต่อสู้จากทั่วทุกมุมโลก และความเข้าใจในไทเก็กของฉันก็ถึงจุดสูงสุดแล้ว"

"จริงเหรอ? ถ้าอย่างนั้นขอฉันดูไทเก๊กคนจริงหน่อยสิ"

"ดี!"

เมื่อผู้อมตะชางเหม่ยพูดจบ ออร่าของเขาก็เปลี่ยนไป

หากก่อนหน้านี้รัศมีของผู้อมตะชางเหม่ยไม่อาจคาดเดาได้เล็กน้อย ตอนนี้ เขาเป็นเหมือนชายชราที่เข้าถึงได้ง่ายมากขึ้น

ดวงตาของเฉินเต้าหลิงเริ่มเคร่งขรึมทันที