บทที่ 2441 ดาบจักรพรรดิมนุษย์!

เว่ยอู่ซินหยิบกล่องไม้ออกมา ยื่นให้หนานกงเสี่ยวเสี่ยว

เมื่อหนานกงเสี่ยวเสี่ยวเปิดออก พบเศษเหล็กขึ้นสนิมอยู่ภายใน สลักด้วยรอยจางๆ คล้ายแผนที่ที่ไม่สมบูรณ์

แถมเศษเหล็กนั้นดูเก่าแก่ ขอบของมันสึกกร่อนไปตามกาลเวลา

และดูเหมือนว่าแผ่นเหล็กชิ้นนี้จะคงอยู่มาเป็นเวลานานมากแล้ว

“องค์ชายเว่ย นี่คืออะไร?” เสียงของเยี่ยชิวดังมาจากห้อง

เว่ยอู่ซินตอบว่า “ผู้นำ ท่านเคยได้ยินเรื่องดาบจักรพรรดิมนุษย์หรือไม่?”

“ข้าเคยได้ยิน” หนานกงเสี่ยวเสี่ยวแทรกขึ้นมา เพราะรู้ว่าเยี่ยชิวอาจไม่คุ้นเคย “ตำนานเล่าขานว่า ผู้ใดครอบครองดาบจักรพรรดิมนุษย์ ผู้นั้นย่อมได้เป็นผู้ปกครองจงโจว”

“เล่ากันว่า เมื่อเผ่าเทพพยายามครอบครองจงโจว พวกเขาจึงแต่งตั้งจักรพรรดิมนุษย์และตีดาบเทพขึ้น ดาบจักรพรรดิมนุษย์ เป็นสัญลักษณ์ของอำนาจ”

“ดาบเล่มนี้คมกริบไร้ที่เปรียบ สามารถตัดทุกสิ่งได้”

“แต่หลังจากที่เผ่าเทพถูกขับไล่ จักรพรรดิมนุษย์ก็สิ้นชีพ และดาบเล่มนี้ก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย”

“องค์ชายเว่ย เศษดาบนี้เกี่ยวข้องกับดาบจักรพรรดิมนุษย์หรือไม่?”

“แม่นางหนานกงยังคงฉลสดเช่นเคย” เว่ยอู่ซินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “เศษชิ้นส่วนนี้มีแผนที่นำทางไปยังตำแหน่งของดาบ”

“น่าเสียดายที่มันไม่สมบูรณ์ ข้าจึงไม่ทราบว่าดาบซ่อนอยู่ตรงไหนแน่ชัด?”

“แต่ด้วยเศษชิ้นส่วนนี้และความพยายามอีกสักหน่อย เราอาจยังพบดาบจักรพรรดิมนุษย์ได้”

“โบราณวัตถุชิ้นนี้ถูกเก็บรักษาไว้ในคลังสมบัติของจักรพรรดิต้าเว่ยมานับไม่ถ้วน ถือเป็นหนึ่งในโบราณวัตถุอันล้ำค่าที่สุดของเรา ข้านำมาถวายแด่ท่านโดยเฉพาะผู้นำ”

ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องโกหก

ดาบจักรพรรดิมนุษย์มีอยู่จริง แต่เว่ยอู่ซินไม่รู้เลยว่าเศษชิ้นส่วนนี้เกี่ยวข้องกับมันหรือไม่

ที่จริงแล้ว เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเศษชิ้นส่วนนั้นมาจากไหน

ไม่มีใครในจักรพรรดิต้าเว่ยรู้

มันไม่ใช่สมบัติล้ำค่า แค่เศษโลหะที่ผุดขึ้นมาในมุมที่ถูกลืมของคลังสมบัติ

เว่ยอู่ซินนำมันมาด้วยเจตนาแค่หลอกลวง ไม่เคยคาดคิดว่าตอนนี้มันจะมีประโยชน์

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ผู้ที่ได้ดาบจักรพรรดิมนุษย์ไป จะได้เป็นผู้ปกครองจงโจว เว่ยอู่ซิน ถ้าเจ้ามอบสิ่งนี้ให้ข้า แล้วข้าจะพบดาบเล่มนั้น มันจะไม่ทำให้ข้าเป็นผู้ปกครองจงโจวหรือ? แล้วเจ้าจะทำอย่างไร?”

เว่ยอู่ซินเยาะเย้ยในใจ อยากปกครองจงโจว งันเจ้าก็ไปหาดาบจักรพรรดิมนุษย์เองสิ!

ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่ามันอยู่ที่ไหน?

อีกอย่าง เมื่อข้าปกครองจงโจวแล้ว ภารกิจแรกของข้าคือการนำเจ้ามาอยู่ภายใต้การควบคุมของข้า ต่อให้เจ้าได้ดาบมา เจ้าก็ต้องมอบมันให้ข้า

อู่เว่ยซินตอบว่า “ถึงแม้ดาบจักรพรรดิมนุษย์จะวิเศษ แต่ข้าไม่เชื่อว่า การครอบครองดาบจักรพรรดิมนุษย์เพียงอย่างเดียว จะสามารถครอบครองจงโจวได้”

“ในความเห็นของข้า การปกครองโลกต้องอาศัยวิสัยทัศน์ กลยุทธ์ และความสามารถในการสร้างความเจริญรุ่งเรืองให้กับทุกคน อาณาจักรจึงจะรู้จักสันติภาพที่ยั่งยืนได้ก็ต่อเมื่อประชาชนเจริญรุ่งเรืองเท่านั้น”

“ข้าเชื่อว่าการปกครองที่แท้จริงไม่ได้มาจากดาบ แต่มาจากการชนะใจประชาชน!”

ขันทีวังมองเว่ยอู่ซินด้วยสายตาเห็นชอบ พูดได้ดี นี่คือภูมิปัญญาที่ข้าปลูกฝังให้เขา

มีเสียงหนึ่งดังมาจากในห้อง “เว่ยอู่ซิน ความรู้แจ้งเช่นนี้พิสูจน์ให้เห็นว่า เจ้ามีศักยภาพที่จะเป็นผู้ปกครองที่ยิ่งใหญ่ มั่นใจได้เลย ข้าจะช่วยเจ้ารวมจงโจวและกำจัดเยี่ยฉังเซิง”

“ขอบคุณผู้นำ” เว่ยอู่ซินโค้งคำนับด้วยความยินดี

เยี่ยชิวกล่าวว่า “ตกลง พวกเจ้าไปได้แล้ว ข้าจะอยู่ที่ป่าไผ่ม่วงคืนนี้”

“ข้าขอลา!” เว่ยอู่ซินโค้งคำนับอีกครั้ง พยักหน้าให้หนานกงเสี่ยวเสี่ยว ก่อนจะเดินออกจากหอหยงเป่าพร้อมกับขันทีวัง

หลังจากก้าวออกมา