บทที่ 2442 มาแล้ว! พวกเขามาแล้ว!

ในยามค่ำคืน

หลังจากที่เยี่ยชิวกับหนานกงเสี่ยวเสี่ยวต่อสู้กันอย่างดุเดือดจบ ก็ได้ไปกินข้าวกับเจ้าวัวต้าลี่อีกครั้ง เป็นเวลาเกือบเที่ยงคืน เยี่ยชิวจึงตัดสินใจเดินทางกลับ

ตอนออกจากศาลาหยงเป่า เยี่ยชิวให้เจ้าวัวต้าลี่กินยาแปลงโฉมเม็ดหนึ่ง ไม่กี่อึดใจ เจ้าวัวต้าลี่ก็กลายร่างเป็นเยี่ยชิว ไม่เว้นแม้แต่รูปร่างก็เหมือนกันเป๊ะ

“ยังต้องเปลี่ยนเสื้ออีกนะ” เยี่ยชิวกล่าว

เจ้าวัวต้าลี่เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมขาวอย่างรวดเร็ว แล้วพูดว่า : “ท่านอาจารย์ เหมือนไหม?”

“เหมือน เหมือนมาก!” เยี่ยชิวมองเจ้าวัวต้าลี่แล้วยิ้มพลางพูดว่าซ “เมื่อก่อนข้าก็รู้ว่าตัวเองหล่ออยู่แล้ว ไม่คิดเลยว่าหล่อขนาดนี้!”

พอได้ยินคำพูดของเขา หนานกงเสี่ยวเสี่ยวที่อยู่ข้าง ๆ ก็กลั้นหัวเราะอย่างน่ารัก

จากนั้น เยี่ยชิวก็หาหมวกงอบมาสวมบนศีรษะ ขอบหมวกนั้นมีผ้าดำบางห้อยลงมาคลุมหน้าไว้

ก่อนที่จะออกจากประตู

เยี่ยชิวกำชับว่า: “ต้าลี่ เจ้าต้องจำไว้ให้ดี ตั้งแต่นี้ไป เจ้าก็คือข้า”

“อีกเดี๋ยวพอถึงป่าไผ่ม่วง เจ้าต้องฟังคำสั่งของข้า ถ้าข้ายังไม่ให้สัญญาณ อย่าทำอะไรโดยพลการ”

“แต่ถ้าข้าสั่งให้เจ้าลงมือ เจ้าก็ลงให้เต็มแรง ไม่ต้องไว้หน้าใคร”

“รับทราบ ท่านอาจารย์!” เจ้าวัวต้าลี่ตื่นเต้นเล็กน้อย ในที่สุดก็มีโอกาสได้ออกโรงเสียที

“เอาล่ะ ไปเถอะ เจ้าไปป่าไผ่ม่วงก่อน ข้าจะตามไปทีหลัง” เยี่ยชิวกล่าว

เจ้าวัวต้าลี่พยักหน้า จากนั้นรีบออกจากศาลาหยงเป่า

พอเขาไป หนานกงเสี่ยวเสี่ยวก็เดินเข้ามาหาเยี่ยชิว แล้วพูดว่า: “ไม่รู้เลยว่า เว่ยอู่ซินจะทำหน้าแบบไหนตอนที่รู้ความจริงว่าเจ้าคือใคร? ท่านสามี ข้าก็อยากตามไปดูด้วยคน”

เยี่ยชิวพูดกลับว่า: “ฆ่าคนมันมีอะไรให้น่าดูกัน เจ้าก็อย่าไปเลย อยู่บ้านน่ะดีแล้ว ”

“ไม่ต้องห่วงข้า เจ้ารอข้าอยู่ที่บ้าน อุ่นเตียงไว้รอข้านะ” เยี่ยชิวจูบหน้าผากนางเบา ๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เมื่อเดินออกจากประตูศาลาหยงเป่า ถนนยามดึกเงียบสงัดไร้เสียง ไม่มีแม้แต่เงาคน

ทั่วทุกทิศมืดมิดประหนึ่งหมึกเข้มถูกสาดไปทั่วผืนฟ้าและผืนดิน

จันทร์ถูกเมฆหนาปกคลุม แสงดาวก็เลือนลางราวกับไร้สี สรรพสิ่งดูเหมือนจะถูกกลืนหายไปในความมืดมิดไร้ที่สิ้นสุด ยื่นมือออกไปยังมองไม่เห็นนิ้ว มีเพียงลมเบา ๆ ที่พัดผ่านแก้มให้รู้สึกเย็นยะเยือก

“ช่างเป็นค่ำคืนที่งดงามอะไรเช่นนี้!”

เยี่ยชิวยิ้มอ่อน ๆ ออกมา แล้วร่างของเขาก็หายวับไปจากที่นั้นทันที

ป่าไผ่ม่วงอยู่ห่างออกไปยี่สิบหลี่นอกเมือง ล้อมรอบด้วยภูเขาทั้งสี่ทิศ ตรงกลางเป็นแอ่งต่ำที่มีไผ่ม่วงขึ้นแน่นหนาเป็นผืนใหญ่

เจ้าวัวต้าลี่ที่ปลอมตัวเป็นเยี่ยชิว ได้เดินทางมาถึงเบื้องหน้าของป่าไผ่ม่วง

เขาเงยหน้าขึ้นมอง ป่าไผ่ม่วงยืนตระหง่านเงียบงันท่ามกลางแสงราตรี ใบไผ่ไหวพลิ้วเบา ๆ ในสายลม แผ่วเบาเป็นเสียง ซ่า ๆ ราวกับกระซิบอะไรบางอย่าง

เสียงนั้นเบาแผ่วและชวนขนลุก ราวกับซ่อนความลับบางอย่างที่ไม่อาจอธิบายได้

ทั่วทั้งป่าไผ่ม่วงแห่งนี้อบอวลไปด้วยเจตจำนงฆ่าที่เย็นเยียบ ราวกับมีดวงตานับไม่ถ้วนซ่อนตัวอยู่ กำลังจ้องจับทุกความเคลื่อนไหวเล็กน้อย

จตจำนงฆ่านั้นทั้งเย็นเยียบและรุนแรง ทำให้คนไม่อาจควบคุมร่างกาย ต้องเกร็งประสาทขึ้นโดยไม่รู้ตัว ราวกับแม้แต่อากาศก็นิ่งแข็งไป

ในสายลมยามราตรีดูเหมือนจะเจือเสียงคำรามต่ำ ๆ กับเสียงโหยหวน สลับใกล้ไกล ปรากฏบ้างหายบ้าง บรรยากาศเช่นนี้ทำเอาขนลุกซู่

เจ้าวัวต้าลี่เหลือบตามองเพียงครั้งเดียวก็พบว่า รอบ ๆ ป่าไผ่ม่วงแห่งนี้เต็มไปด้วยค่ายกลสังหารกว่า 10 จุด

ไม่เกินจริงเลยที่จะพูดว่า ค่ายกลเหล่านี้ราวกับตาข่ายเทียนหลัวตี้ที่โอบล้อมป่าไผ่ม่วงไว้แน่นหนา

ยิ่งไปกว่านั้น ค่ายกลเหล่านี้แม้จะแอบแฝงอยู่ในอากาศ ยังไม่ได้ปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมา แต่เจ้าวัวต้าลี่รู้ดี หากถูกกระตุ้นพร้อมกัน พลังทำลายสามารถสังหารนักปราชญ์ระดับสูงได้หลายคนเลยทีเดียว

“เพื่อจะฆ่าท่านอาจารย์ พวกเจ้านี่ถึงกับวางแผนการขนาดนี้เชียวหรือ!”

“น่าเสียดายที่พวกเจ้าดันมาเจอกับข้าเข้าเสียก่อน”

“ข้าจะไม่ยอมให้พวกเจ้าทำร้ายท่านอาจารย์ได้แม้แต่นิดเดียว!”

“อืม? มีใครซุ่มดูอยู่ในที่มืด?”

เจ้าวัวต้าลี่รู้ว่ามีคนแอบซ่อนอยู่ในความมืด แต่เขาไม่แสดงพิรุธหรือทำให้ฝ่ายนั้นระวังตัว เขาเดินเข้าไปในป่าไผ่ม่วงตรง ๆ