ตอนที่ 2460
บทที่ 2462 เปิดไพ่ใบสุดท้าย
October 21, 2026
สีหน้าของอู่วั่นโจวนั้นซีดเผือด
หนิงอันยังไม่ได้ขึ้นครองราชย์ด้วยซ้ำ ก็มีคนสนับสนุนนางมากมาย ตอนนี้ชาวบ้านทั้งเมืองยังภักดีต่อนางอีก เขารู้ดี ตนเองไม่มีโอกาสแล้ว
“ข้าเคยคิดว่าน้องรองเท่านั้นที่จะเป็นคู่แข่งของข้า แต่ไม่คิดเลย ว่าคนที่แย่งตำแหน่งไปกลับเป็นหนิงอัน”
“ข้าแพ้แล้ว ทั้งที่การแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาทยังไม่เริ่มต้นเลยด้วยซ้ำ”
“สุดท้าย น้องรองก็มองได้ทะลุปรุโปร่งจริง ๆ!”
อู่วั่นโจวถอนหายใจยาว มองดูเหล่าราษฎรที่คุกเข่ากราบไหว้หนิงอัน หัวใจเขาราวเย็นเยือกกับกลายเป็นน้ำแข็ง
ครู่หนึ่งผ่านไป
อู่วั่นโจวเงยหน้าขึ้นมองหนิงอันที่ยืนอยู่กลางอากาศ แล้ว พึมพำว่า: “น้องรองพูดถูก พวกเรามีสายเลือดเดียวกัน
เกียรติยศของเจ้า ก็คือเกียรติยศของพวกเราทุกคน!”
จากนั้น รอยยิ้มโล่งใจปรากฏบนใบหน้าของเขา
……
บนหลังตำหนัก
โจวอู่หวังพูดอย่างตื่นตะลึงว่า: “พระอาทิตย์และพระจันทร์ส่องแสงพร้อมกันหรือ ดูท่าหนิงอันคงเป็นผู้ที่สวรรค์เลือกจริง ๆ”
ฮ่องเต้ต้าโจวหัวเราะพลางกล่าวว่า: “ใครบอกว่าหญิงสู้ชายไม่ได้! ข้าเชื่อว่าหากหนิงอันได้ขึ้นครองบัลลังก์ นางจะทำได้ดีแน่นอน!”
ครู่หนึ่งผ่านไป
หนิงอันค่อย ๆ ร่อนลงจากอากาศว่างเปล่า มายืนบนหลังคาตำหนัก ทุกคนล้วนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า หลังจากนางชำระตนจนบริสุทธิ์แล้วนั้น นางก็มีอากัปกิริยาและพลังของที่เปลี่ยนไป
หนิงอันในเมื่อก่อนนั้นให้ความรู้สึกเหมือนเด็กสาวบ้านข้าง ๆ ตอนนี้นางกลับมีประกายในดวงตาและคิ้ว เปล่งแสงแห่งอำนาจ บรรยากาศรอบตัวนางเปลี่ยนเป็นสง่างามและแข็งแกร่ง เหมือนแม่ทัพหญิงผู้เด็ดเดี่ยว
“ข้าน้อมคารวะท่านปู่ทวด เสด็จพ่อ และศิษย์พี่……”
หนิงอันทักทายทุกคนอย่างสุภาพทีละคน
“หนิงอัน ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะชำระบริสุทธิ์ได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ ปู่ทวดดีใจกับเจ้าจริง ๆ” โจวอู่หวังกล่าวด้วยรอยยิ้ม
ฮ่องเต้ต้าโจวเอ่ยอย่างภาคภูมิใจ: “หากมีบุตรสาว ก็ขอให้เป็นเช่นหนิงอัน หนิงอันพ่อภูมิใจในตัวเจ้ามาก”
ข่งเทียนเซี่ยยิ้มแล้วกล่าวว่า: “ศิษย์น้อง หากอาจารย์รู้ว่าเจ้าชำระบริสุทธิ์ได้สำเร็จแล้ว ท่านจะต้องดีใจเป็นแน่”
หนิงอันทักทายทุกคนตามมารยาทเล็กน้อย ก่อนเดินมาหาเยี่ยชิวแล้วกล่าวเบา ๆ ว่า: “ฉังเซิง ขอบคุณเจ้ามากนะ”
เมื่อทุกคนได้ยินเช่นนั้นก็ต่างรู้สึกตกตะลึงทันที
“หรือว่า การที่หนิงอันชำระบริสุทธิ์ได้สำเร็จ มีส่วนเกี่ยวข้องกับเจ้าหรือ?” ฮ่องเต้ต้าโจวถามขึ้น
หนิงอันตอบอย่างจริงใจ: “หากไม่ได้ฉังเซิงช่วย ข้าคงไม่สามารถชำระบริสุทธิ์ได้เร็วขนาดนี้”
“จริงหรอ?” ทุกคนหันไปมองเยี่ยชิวด้วยสายตาอยากรู้
เยี่ยชิวลูบจมูกเล็กน้อย ยิ้มแล้วพูดว่า: “ข้าก็แค่ช่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเองว่าแต่ หนิงอันเจ้าต้องการให้ข้าช่วยต่ออีกไหม?”
หนิงอันหน้าแดงเรื่อ แอบถลึงตาใส่เยี่ยชิวเบา ๆ นางคิดในใจว่า: “ต่อหน้าผู้คนมากมาย เจ้ากล้าพูดอะไรแบบนี้ ท่านสามี น่าอายเกินไปแล้วนะ~”
หนิงอันกล่าวกับฮ่องเต้ต้าโจวต่อว่า: “เสด็จพ่อ เรื่องที่ท่านให้ข้านำทัพไปประจำการที่แคว้นเยี่ยนนาน ฉัเซิงบอกข้าแล้วเพคะ”
“บัดนี้แผ่นดินจงโจวเกิดศึกสงครามขึ้น ข้าในฐานะองค์หญิงแห่งต้าโจว ไม่อาจหลีกเลี่ยงความรับผิดชอบนี้ได้”
“พอฟ้าสาง ข้าจะออกเดินทางทันที”
“เสด็จพ่อวางพระทัยได้ มีศิษย์พี่ใหญ่ช่วยข้า ข้าย่อมสามารถป้องกันด่านเยี่ยนนานได้อย่างแน่นอน”
ฮ่องเต้ต้าโจวกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า: “หนิงอัน ในบรรดาลูก ๆ ของข้า เจ้านั้นเข้าใจใจผู้อื่นที่สุด และก็เก่งกาจที่สุด การที่ข้ามอบหมายให้เจ้าไปรักษาด่านนั้น ก็เพราะความจำเป็น”
“เจ้ามิเคยย่างเท้าสู่สนามรบ และไม่มีประสบการณ์นำทัพ
เมื่อถึงเวลา เจ้าจงเรียนรู้จากเหล่านายทหารให้มาก”
“หากพบเจอเรื่องลำบาก เจ้าสามารถปรึกษาศิษย์พี่ของเจ้า หรือแม้แต่ขอความช่วยเหลือจากอาจารย์เจ้าก็ได้”
“ฟูจื่อเป็นผู้มีคุณธรรมสูงส่งและเข้าใจหลักการใหญ่ ข้าเชื่อว่าเขาจะไม่ยืนดูเฉย ๆ แน่”
“หาก… ข้าหมายถึงหากเกิดเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงเกิดขึ้น เจ้าจงละทิ้งด่านแล้วถอยออกมาได้เลย”
“ถึงแม้ว่าเยี่ยนนานจะสำคัญยังไง แต่ในใจของข้า ด่านนั้นเทียบอะไรไม่ได้เลย เมื่อเทียบกับเจ้า”