ตอนที่ 2466
บทที่ 2468 ร่างของเหล่าจิ่ว
October 21, 2026
“คุณเป็นเพื่อนรักของฉ้น ฉันจะทนตีคุณได้อย่างไร?” เยี่ยชิวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “ถ้าคุณแพ้ ให้หินวิญญาณร้อยล้านแก่ฉัน”
“ไม่มีปัญหา!” อมตะชางเหม่ยตอบตกลงโดยไม่ลังเล
“เอาล่ะ เริ่มกันเลย” เยี่ยชิวกล่าว
“ฉันจะนับถอยหลังจากสาม สอง หนึ่ง แล้วเราจะเริ่มด้วยกัน สาม สอง……” ก่อนที่เขาจะพูดจบ อมตะชางเหม่ยก็เปิดใช้งานหนึ่งก้าวทะลุฟ้าและพุ่งไปข้างหน้าราวกับสายฟ้า
เยี่ยชิวยังคงยืนอยู่ที่เดิมอย่างสงบ
“ผู้เฒ่า คุณคิดว่าการที่ฉันยับยั้งการฝึกฝนและห้ามใช้หนึ่งก้าวทะลุฟ้า หมายความว่าฉันจะไม่ทันคุณไม่ได้งั้นเหรอ? คุณถึงคราวแพ้แล้ว!”
กล่าวจบ เยี่ยชิวก็ก้าวขึ้นไปบนดาบขี่สายลมดุจดังอมตะ
อมตะชางเหม่ยใช้หนึ่งก้าวทะลุฟ้า เคลื่อนที่ด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ร่างของเขาสั่นไหวราวกับเงาเลือนราง
ในชั่วพริบตา เขาก็ข้ามผ่านมาหลายร้อยไมล์แล้ว
ขณะที่เขาวิ่ง เขาหัวเราะเยาะในใจ “เจ้าเด็กน้อย คราวนี้คุณแพ้แน่!”
“คุณใช้หนึ่งก้าวทะลุฟ้าไม่ได้ แถมยังกดพลังฝึกฝนไว้อีก ไม่มีทางที่คุณจะเอาชนะฉันได้!”
“หลังจากติดตามคุณมานาน หากฉันไม่มีแผนการที่แน่ชัด ฉันจะกล้าเดิมพันกับคุณไหม?”
“แส้สังหารเทพจะเป็นของฉันในไม่ช้า!”
ยิ่งอมตะชางเหม่ยคิด เขาก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น จนอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“ผู้เฒ่า มีอะไรน่าขำนัก?”
ทันใดนั้น เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้น
อมตะชางเหม่ยแทบกระโดดออกจากผิวหนัง เขาเงยหน้าขึ้นมองและเห็นเยี่ยชิวยืนอยู่บนดาบยาว สง่างามดุจดั่งเทพอมตะ
เยี่ยชิวสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดสะอ้านพลิ้วไหวไปตามสายลม ราวกับผสานรวมเข้ากับร่างเต๋าอันยิ่งใหญ่
ใบหน้าของเขาไร้ที่ติ ดวงตาคมกริบและสดใส รอยยิ้มเปล่งประกาย ราวกับเป็นวีรบุรุษเพียงหนึ่งเดียวแห่งสวรรค์และโลก
หล่อเหลาดุจเทพ
“บ้าเอ๊ย เด็กคนนี้อวดดีต่อหน้าฉัน!”
อมตะชางเหม่ยต้องยอมรับเลยว่า เขาอิจฉาจริงๆ
ถ้าเขาเป็นผู้หญิง เขาคงหลงใหลในความสง่างามของเยี่ยชิวอย่างถอนตัวไม่ขึ้น
จากนั้นสายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ดาบที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเยี่ยชิว
“วิชาดาบ?”
“พระเจ้าช่วย! ฉันลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไงเนี่ย?”
อมตะชางเหม่ยยังคงไม่รู้เลยว่า ดาบขี่สายลม เป็นอาวุธบินได้ จึงรีบตะโกน “เจ้าหนู คุณขี่ดาบไม่ได้……”
เยี่ยชิวเยาะเย้ย “ก่อนอื่น คุณทำให้ฉันต้องระงับการฝึกฝน จากนั้นคุณก็สั่งห้ามใช้หนึ่งก้าวทะลุฟ้า ทีนี้ คุณยังไม่ยอมให้ฉับขี่ดาบด้วยซ้ำ อายบ้างมั้ย?”
“ฉันไม่สนใจ รอบนี้ไม่นับ……” ก่อนที่อมตะชางเหม่ยจะพูดจบ ก็เห็นแส้สังหารเทพในมือของเยี่ยชิว และรีบถอยกลับด้วยความกลัว “เจ้าหนู คุณวางแผนจะทำอะไร?”
“คุณยอมแพ้แล้วเหรอ?” เยี่ยชิวถาม
บ้าเอ๊ย ฉันกล้าปฏิเสธอีกเหรอ?
ถ้ากล้าปฏิเสธ ฉันจะโดนตีแน่!
อมตะชางเหม่ยฝืนยิ้มอย่างไม่ละอาย “ฉันยอมแล้ว ฉันยอมแล้ว!”
“เดิมพันก็คือเดิมพัน มอบหินวิญญาณให้ฉัน” เยี่ยชิวกล่าว
อมตะชางเหม่ยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องควานหาแหวนมิติออกมาอย่างไม่เต็มใจ แล้วโยนให้เยี่ยชิว
หลังจากเยี่ยชิวเก็บแหวนลงกระเป๋า เขาก็เก็บ แส้สังหารเทพ ลง
“ผู้เฒ่า ขึ้นมา!” เยี่ยชิวพูด
อมตะชางเหม่ยหรี่ตา จ้องมองเยี่ยชิวด้วยความไม่พอใจ “คุณเล่นอะไร? พยายามโชว์วิชาดาบให้ฉันดูงั้นเหรอ? ฮึ่ม ฉันไม่ยอมให้คุณพอใจหรอก”
“อ้อ งั้นแสดงว่าคุณกำลังโกรธสินะ?” เยี่ยชิวหัวเราะคิกคัก “ด้วยความเร็วของคุณ เมื่อถึงต้าเว่ย สงครามในจงโจวก็คงจบสิ้นแล้ว”
“หยุดชักช้าแล้วไปต่อเถอะ”