บทที่ 2469 ภูเขาภูตผี ค่ายกลสังหารระดับเตรียมจักรพรรดิ!

"โอ้ เจ้าสัมผัสได้ถึงพลังของร่างกายเจ้าแล้วหรือ?" เยี่ยชิวรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย แล้วรีบถามว่า "อยู่ที่ไหน?"

เหล่าจิ่วกล่าว "ไม่ไกลจากที่นี่ ไม่ถึงสามหมื่นลี้"

"ให้ตายเถอะ แค่นี้ยังเรียกว่าไม่ไกลอีกหรือ?" เยี่ยชิวถามด้วยความประหลาดใจ "ระยะทางที่ไกลขนาดนี้ เจ้ายังสัมผัสได้อีกหรือ?"

เหล่าจิ่วกล่าว "ก็เป็นของบนร่างกายของข้านี่"

"อีกอย่างนะ เมื่อก่อนข้าเคยเป็นยอดฝีมือที่ไร้เทียมทานมาก่อนนะ"

"เอาล่ะ รีบไปช่วยข้าหาร่างกายหน่อย"

เยี่ยชิวลังเลเล็กน้อย

เพราะการเดินทางในครั้งนี้มีเวลาจำกัด หากการช่วยเหล่าจิ่วหาร่างกายทำให้เสียเวลาไปมาก ก็อาจจะยุ่งยากได้

"เหล่าจิ่ว ข้ามีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำที่เมืองหลวงต้าเว่ย เวลาค่อนข้างจำกัด ให้ข้าไปหาร่างกายให้เจ้าหลังจากที่ข้ากลับมาแล้วดีหรือไม่?" เยี่ยชิวเจรจากับเหล่าจิ่ว

"ไม่ได้ ข้ารอมานานขนาดนี้แล้ว ข้าก็อดใจไม่ไหวแล้ว" เหล่าจิ่วมีท่าทีที่เด็ดขาด จากนั้นก็กล่าวต่อว่า "ถ้าช่วยข้าหาร่างกายจนเจอแล้ว พลังของข้าก็จะเพิ่มขึ้น หากเจ้าเจอเรื่องยุ่งยากอะไร ข้าก็ยังสามารถช่วยเจ้าแก้ไขได้"

"วางใจเถอะ ไม่เสียเวลามากนักหรอก"

"เจ้าฟังข้าแล้วทำตามที่ข้าบอกก็พอ" เหล่าจิ่วกล่าว "ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้"

เยี่ยชิวเปลี่ยนทิศทางทันที แล้วควบคุมกระบี่พุ่งไปยังทิศตะวันออกเฉียงใต้

หลังจากนั้นไม่นาน

เหล่าจิ่วกล่าว "ทิศเหนือ"

เยี่ยชิวก็เปลี่ยนทิศทางในทันที

ผ่านไปสักครู่

"ทิศตะวันออก!" เหล่าจิ่วกล่าว

เยี่ยชิวก็เปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง

อมตะชางเหม่ยเดิมทีหลับอยู่ แต่เพราะเยี่ยชิวเปลี่ยนทิศทางอยู่ตลอดเวลาทำให้เขาตื่นขึ้นมา

หลังจากที่เช็ดน้ำลายที่มุมปากออกไปแล้ว อมตะชางเหม่ยก็พูดอย่างไม่พอใจว่า "ไอ้เด็กเปรต เจ้ามัวทำอะไรอยู่? ให้คนได้นอนดีๆ ไม่ได้เลยหรือ?"

"เจ้าก็หลับมานานขนาดนี้แล้ว ยังหลับไม่พออีกหรือ?" เยี่ยชิวกล่าว "ไอ้แก่ เจ้าเคยได้ยินคำพูดที่ว่า เหตุใดต้องหลับนานในตอนมีชีวิตอยู่ ในเมื่อตอนตายก็สามารถหลับยาวได้ไหม?"

"ไปให้พ้นเลย" อมตะชางเหม่ยจ้องมองไปที่เยี่ยชิว แล้วยืดเส้นยืดสายเล็กน้อยแล้วลุกขึ้นยืน

เขาก้มหน้าลงดูแล้วพูดด้วยความประหลาดใจ "พวกเรามาถึงเขตแดนของต้าเว่ยแล้วหรือ?"

"มาถึงนานแล้ว" เยี่ยชิวกล่าว

อมตะชางเหม่ยก็มองไปข้างหน้าอีกครั้ง แล้วกล่าวว่า "เมืองหลวงต้าเว่ยไม่น่าจะอยู่ทางนี้ไม่ใช่หรือ เจ้าจะไปไหน?"

"เดี๋ยวเจ้าก็รู้เอง" เยี่ยชิวก็ยังคงควบคุมกระบี่พุ่งไปข้างหน้า

ในพริบตาเดียว

"ถึงแล้ว!" เสียงของเหล่าจิ่วก็ดังขึ้นข้างหูของเยี่ยชิว "ร่างกายของข้าอยู่ข้างล่าง"

เยี่ยชิวหยุดลง แล้วก้มลงไปมอง เห็นเพียงด้านล่างเป็นเทือกเขาที่ทอดยาว

"วูบ!"

เยี่ยชิวไม่พูดอะไร แล้วควบคุมกระบี่ลงสู่พื้นดิน ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเทือกเขา

"ไอ้เด็กเปรต พวกเราไม่ได้จะไปเมืองหลวงต้าเว่ยหรือ เหตุใดเจ้าถึงลงมาตรงนี้ เจ้าทำอะไรของเจ้าอยู่?"

อมตะชางเหม่ยถามด้วยความสับสน

"ไอ้แก่ เจ้าดูข้างหน้าสิ" เยี่ยชิวชี้ไปข้างหน้าแล้วกล่าว

อมตะชางเหม่ยมองไปตามทิศทางที่เยี่ยชิวชี้ไป ในทันที หินสลักสีแดงเข้มก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

หินสลักมีความสูงประมาณเก้าจั้ง กว้างสามจั้ง อาจจะเป็นเพราะถูกลมและแสงแดดมานานปี ทำให้ดูทรุดโทรมเล็กน้อย

บนหินสลัก มีสามตัวอักษรขนาดใหญ่แกะสลักอยู่

"เขาภูตผี!"

อมตะชางเหม่ยขมวดคิ้ว แล้วเงยหน้ามองไปที่เทือกเขา