บทที่ 2484 ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

เยี่ยชิวกำลังจะลงมือ แต่แล้วจู่ๆ ก็มีแสงสีทองพุ่งออกมาจากศีรษะของเว่ยอู๋ฟา

แก่นวิญญาณพุ่งออกมา

แก่นวิญญาณของเว่ยอู๋ฟาที่มีขนาดเท่ากำปั้นเปล่งแสงสีทองอร่ามราวกับรูปปั้นทองคำ พุ่งตรงไปยังประตูทันที เขาจ้องมองเยี่ยชิวอย่างเหยียดหยามและกล่าวว่า "คิดจะทำลายพลังของข้า? เจ้าทำได้หรือ?"

"เจ้าคิดว่าจะหนีรอดไปได้งั้นหรือ?" เยี่ยชิวหัวเราะออกมา

ไม่รู้เพราะอะไร แต่เมื่อเว่ยอู๋ฟาเห็นเยี่ยชิวหัวเราะ หัวใจของเขาก็รู้สึกไม่สงบขึ้นมา

แก่นวิญญาณของเว่ยอู๋ฟามองไปยังจิ้นปิงหยุนแล้วแค่นหัวเราะอย่างเย็นชา "ท่านราชครู ข้าคิดว่าท่านเป็นหญิงบริสุทธิ์ผู้สูงส่งเสียอีก ไม่คิดเลยว่าท่านจะเลี้ยงเด็กหนุ่มรูปงามไว้ข้างกาย"

"น่าสงสารเสด็จพ่อของข้ายิ่งนัก ที่ดูแลท่านมาอย่างดีนานหลายปี หากทรงรู้ว่าท่านสวมเขาให้ ทรงคงจะโกรธจนสิ้นใจเป็นแน่"

"ท่านราชครู เวลาของท่านมีไม่มากแล้ว อีกไม่นานก็จะได้ไปสู่สุคติอย่างสงบ"

เว่ยอู๋ฟาหันไปมองเยี่ยชิวแล้วกล่าวว่า "เจ้าหนู เจ้าคอยดูเถอะ เจ้าเองก็คงอยู่ได้อีกไม่นาน"

พูดจบ แก่นวิญญาณของเว่ยอู๋ฟาก็พุ่งออกไปนอกประตู แต่แล้ว "เปรี้ยง!" เสียงดังสนั่นก็ทำให้เขารู้สึกมึนงง

ราวกับว่ามีกำแพงเหล็กที่มองไม่เห็นกั้นแก่นวิญญาณของเว่ยอู๋ฟาไว้

"เกิดอะไรขึ้น?"

หัวใจของเว่ยอู๋ฟาจมดิ่งลง

เยี่ยชิวหัวเราะ "พลังยุทธ์แค่นี้ยังคิดจะหนีจากมือของข้า เป็นไปไม่ได้หรอก"

"เจ้าเป็นคนทำใช่ไหม?" เว่ยอู๋ฟาจ้องมองเยี่ยชิวด้วยสายตาไม่เป็นมิตร

เยี่ยชิวหัวเราะเบาๆ "ในเมื่อเจ้าให้แก่นวิญญาณออกจากร่างแล้ว งั้นร่างกายนี้ก็คงไม่จำเป็นแล้วสินะ"

เว่ยอู๋ฟากล่าวเสียงทุ้ม "เจ้าหนู เจ้าจะทำอะไร?"

"การทำลายร่างกายของเจ้าต่อหน้าเจ้าเอง ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่น่าสนใจไม่น้อย" เยี่ยชิวพูดจบก็เตะเข้าที่น้องชายของเว่ยอู๋ฟาเต็มแรง

"ปุ้ง!"

กลุ่มเลือดพุ่งกระจายไปทั่ว

แก่นวิญญาณของเว่ยอู๋ฟาเห็นภาพนั้น ดวงตาก็ลุกเป็นไฟด้วยความโกรธแค้น อยากจะกลืนกินเยี่ยชิวทั้งเป็น

"เจ้ากล้าดูถูกข้าหรือ?"

ทันทีที่เว่ยอู๋ฟาพูดจบ ก็เห็นเยี่ยชิวเตะอีกครั้งจนร่างกายของเขากลายเป็นผุยผง

"เจ้า..."

เว่ยอู๋ฟาโกรธจนแทบคลั่ง

การที่เยี่ยชิวทำลายร่างกายของเขาต่อหน้าต่อตา ช่างเป็นเรื่องที่โหดเหี้ยมยิ่งนัก

"ทีนี้ก็ตาเจ้าบ้าง" เยี่ยชิวแบมือออกก็คว้าแก่นวิญญาณของเว่ยอู๋ฟาไว้ได้ในทันที

เว่ยอู๋ฟาตกใจมาก "เจ้าเป็นถึงยอดฝีมือระดับปราชญ์เลยหรือ?"

"เพิ่งจะดูออกตอนนี้ สายตาของเจ้าแย่เกินไปแล้ว" เยี่ยชิวจ้องมองเว่ยอู๋ฟาที่อยู่ในฝ่ามือของเขาพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส "กลัวงั้นหรือ?"

กลัวจะตายอยู่แล้ว

แก่นวิญญาณของเว่ยอู๋ฟาถูกเยี่ยชิวจับไว้ในฝ่ามือ ไม่สามารถขยับเขยื้อนได้ ด้วยความตื่นตระหนก เขารีบหันไปขอความเห็นใจจากจิ้นปิงหยุน

"ท่านราชครู ได้โปรดเห็นแก่ความสัมพันธ์ในอดีต อย่าทำลายพลังของข้าเลย"

"ท่านก็รู้ว่าราชวงศ์ไร้ซึ่งความปรานี หากไม่มีพลังยุทธ์ ข้าคงอยู่ได้ไม่นาน"

"ท่านราชครู หากท่านไม่ทำลายพลังของข้า ข้ารับรองว่าหลังจากนี้ข้าจะเป็นคนใหม่ จะเชื่อฟังท่านทุกอย่าง ข้า..."

จิ้นปิงหยุนหลับตาลงตลอดเวลา ไม่ได้ถูกคำพูดของเว่ยอู๋ฟาทำให้กระทบกระเทือนจิตใจ และกล่าวว่า "คุณชายเยี่ย ลงมือเถอะ"

เว่ยอู๋ฟาเห็นว่าจิ้นปิงหยุนยังคงยืนกรานที่จะทำลายเขา ใบหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวและตะโกนออกมาว่า "จิ้นปิงหยุน อย่าลืมว่ายาแก้พิษหญ้าพิษแดงยังอยู่ในมือข้า"

"หากเจ้าทำลายพลังของข้า ข้าก็ไม่มีทางให้ยาแก้พิษกับเจ้าได้ และหากไม่มีมัน เจ้าก็จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกินหนึ่งชั่วยาม"

"จิ้นปิงหยุน ข้าแนะนำให้เจ้าคิดให้ดี..."

"ลงมือ!" จิ้นปิงหยุนตะโกน

"ปัง!"