บทที่ 2485 วิธีถอนพิษเช่นนี้

เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเยี่ยชิว จิ้นปิงหยุนก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างยิ่ง จึงกล่าวว่า "เยี่ยฉังเซิงเจ้า... เจ้าอย่าทำอะไรบุ่มบ่ามนะ"

"โอกาสดีเช่นนี้ หากไม่ทำบุ่มบ่ามก็คงน่าเสียดายแย่" มุมปากของเยี่ยชิวยกยิ้มกว้างขึ้น

จิ้นปิงหยุนรู้สึกหวาดหวั่นมากขึ้นไปอีก "เยี่ยฉังเซิง ข้ากำลังจะตายอยู่แล้ว ขอให้ข้าจากไปอย่างมีเกียรติเถิด!"

"ข้าเกรงว่าท่านคงต้องผิดหวังแล้ว" เยี่ยชิวกล่าวจบก็ฉีกเสื้อผ้าของจิ้นปิงหยุนออกในทันที

ทันใดนั้น เสื้อผ้าด้านหน้าของจิ้นปิงหยุนก็ขาดออก เผยให้เห็นร่องอกที่ลึกและผิวที่ขาวผ่องจนแสบตา

"เยี่ยฉังเซิง!"

จิ้นปิงหยุนเงยหน้ามองเยี่ยชิว ดวงตาที่กลมโตของนางเต็มไปด้วยเปลวไฟและกล่าวว่า "หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า ต่อให้ข้ากลายเป็นผีก็จะไม่ปล่อยเจ้าไป"

"แม่นางจิ้น อย่าเพิ่งโกรธไปเลย ข้าดีกว่าเว่ยอู๋ฟามากนัก รับรองว่าท่านจะรู้สึกดีอย่างแน่นอน" น้ำเสียงของเยี่ยชิวฟังดูยั่วเย้า

จิ้นปิงหยุนกัดริมฝีปากแน่น จ้องมองเยี่ยชิวอย่างไม่ลดละ หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ เยี่ยชิวคงตายไปหลายร้อยหลายพันครั้งแล้ว

เยี่ยชิวหัวเราะ "แม่นางจิ้น ไม่ต้องห่วง ข้าจะทำเบาๆ จะไม่ทำให้ท่านเจ็บ"

เมื่อจิ้นปิงหยุนได้ยินเช่นนั้น นางก็โกรธจนน้ำตาไหล

นางไม่คิดเลยว่าตัวเองเพิ่งจะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของเว่ยอู๋ฟา ก็จะต้องมาเจอการกระทำอันชั่วร้ายจากเยี่ยฉังเซิงอีก

"สวรรค์ ท่านไม่สามารถลืมตาดูได้เลยหรือ? เหตุใดจึงต้องทำกับข้าเช่นนี้?"

จิ้นปิงหยุนหลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง

ทว่าในเวลานั้นเอง นางก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก ราวกับถูกมดกัด

จากนั้นก็ครั้งที่สอง ครั้งที่สาม...

จิ้นปิงหยุนรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางจึงลืมตาขึ้น ก็เห็นใบหน้าของเยี่ยชิวทันที

ทว่าในเวลานี้ บนใบหน้าของเยี่ยชิวกลับไม่มีร่องรอยความยั่วเย้าแม้แต่น้อย แต่กลับดูเคร่งขรึมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

และในมือของเขาก็กำเข็มทองมากมาย

"หรือว่าเขากำลัง..."

จิ้นปิงหยุนก้มลงมอง ก็เห็นเข็มทองนับสิบเล่มปักอยู่บนหน้าอกของนาง

เกิดอะไรขึ้น?'

'เขาไม่ได้คิดจะทำร้ายข้าหรือ?'

'หรือว่าข้าเข้าใจผิดไป?'

'การที่เขาฉีกเสื้อผ้าของข้า จริงๆ แล้วเป็นเพราะต้องการรักษาข้า?'

ความคิดของจิ้นปิงหยุนสับสนอลหม่านไปหมด

ในขณะที่นางกำลังคิดฟุ้งซ่าน เยี่ยชิวก็ยังคงปักเข็มอย่างต่อเนื่อง เมื่อนางได้สติกลับคืนมาอีกครั้ง ก็พบว่าบริเวณหน้าอกของนางเต็มไปด้วยเข็มทองถึงสี่สิบห้าสิบเล่ม

"เยี่ยฉังเซิงเจ้า..."

จิ้นปิงหยุนเพิ่งจะอ้าปากพูด ก็ถูกเยี่ยชิวขัดจังหวะ

"อย่าพูด" น้ำเสียงของเยี่ยชิวดูแข็งกร้าว

จิ้นปิงหยุนรู้สึกคับข้องใจในใจ 'ฮึ ข้าแค่จะถามว่าเหตุใดถึงต้องรักษาข้า เจ้าจะมาดุข้าทำไม?'

ถึงแม้ว่านางจะเป็นถึงราชครูแห่งต้าเว่ย และเป็นสุดยอดมหาอำนาจ แต่สุดท้ายแล้วนางก็เป็นเพียงแค่ผู้หญิงคนหนึ่ง

เยี่ยชิวยังคงปักเข็มต่อไป

จิ้นปิงหยุนมองเยี่ยชิว พบว่าใบหน้าของเขาดูเคร่งขรึม ทุกการกระทำดูมีสมาธิอย่างยิ่ง

สายตาของเขาเปรียบเสมือนดวงดาวในยามค่ำคืน สว่างไสวและแน่วแน่

'ไม่น่าเชื่อเลย ตอนที่เขาจริงจังก็ดูหล่อไม่เบา'

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในสมองของจิ้นปิงหยุน จากนั้นนางก็สบถด่าตัวเองในใจว่า "จิ้นปิงหยุน เจ้ากำลังจะตายอยู่แล้ว ยังจะมาคิดเรื่องไร้สาระอะไรอีก"

จากนั้น นางก็อดไม่ได้ที่จะมองเยี่ยชิวอีกสองสามครั้ง

'สมแล้วที่เป็นอัจฉริยะที่มีคุณสมบัติของจักรพรรดิ เขาไม่เหมือนกับผู้ชายงี่เง่าที่ข้าเคยเจอ'

จิ้นปิงหยุนพบว่าหน้าผากของเยี่ยชิวเต็มไปด้วยเหงื่อซึมออกมา

"เยี่ยฉังเซิง เจ้าไม่เข้าใจพิษของหญ้าพิษแดงหรอก เจ้าไม่สามารถรักษาข้าได้หรอก เจ้าเลิกเถิด ข้าจะไม่โทษเจ้า..."

"หุบปาก!" เยี่ยชิวตะคอกเสียงต่ำ

จิ้นปิงหยุน: "???"

จิ้นปิงหยุนเบิกตากลมโต จ้องเยี่ยชิวด้วยสีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

'เขาบังอาจสั่งให้ข้าหุบปากได้ยังไง?'

ในไม่ช้าจิ้นปิงหยุนก็เข้าใจ