บทที่ 2486 ปีนขึ้นเตียงของราชครู

ในใจของจิ้นปิงหยุนเต็มไปด้วยความตกตะลึง

นางไม่คิดเลยว่าเยี่ยชิวจะช่วยถอนพิษให้นางได้จริงๆ และช่วยชีวิตนางให้รอดจากความตายกลับมา

"ขอบคุณ..."

ขณะที่จิ้นปิงหยุนกำลังจะขอบคุณ จู่ๆ นางก็เห็นว่าใบหน้าของเยี่ยชิวซีดเซียวราวกับกระดาษ ไร้เรี่ยวแรง ราวกับได้รับบาดเจ็บสาหัส

ทันใดนั้น นางก็ราวกับคิดอะไรบางอย่างออก

"คุณชายเยี่ย เลือดหยดนั้นเมื่อครู่ คือเลือดบริสุทธิ์ของท่านใช่หรือไม่?" จิ้นปิงหยุนถาม

"อืม" เยี่ยชิวตอบสั้นๆ

พิษหญ้าพิษแดงนั้นร้ายกาจเกินไป เยี่ยชิวจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องใช้เลือดบริสุทธิ์ของเขาช่วยจิ้นปิงหยุน

ต้องรู้ว่าเขานั้นไม่กลัวพิษใดๆ เลือดบริสุทธิ์ของเขาจึงสามารถถอนพิษได้อย่างแน่นอน

จิ้นปิงหยุนรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดไม่ได้ นางรู้ดีว่าสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรแล้ว เลือดบริสุทธิ์นั้นล้ำค่าเพียงใด

เยี่ยชิวกับนางเพิ่งจะรู้จักกันได้เพียงแค่วันเดียว ก่อนหน้านี้ไม่มีความสัมพันธ์ใดๆ ต่อกัน แต่เพื่อช่วยนาง เขากลับยอมใช้เลือดบริสุทธิ์ของตนเอง เมื่อคิดถึงท่าทีของเว่ยอ๋องและเว่ยอู๋ฟาที่มีต่อนาง...

เป็นคนเหมือนกัน แต่เหตุใดความแตกต่างถึงได้มากมายขนาดนี้?

"คุณชายเยี่ย ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตข้าไว้อีกครั้ง ข้าติดค้างบุญคุณท่านอีกแล้ว" จิ้นปิงหยุนกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

เยี่ยชิวกล่าว "แม่นางจิ้น หากข้าจำไม่ผิด ท่านติดค้างบุญคุณข้าถึงสองครั้งแล้ว ท่านคิดจะชดใช้ให้ข้าอย่างไร?"

จิ้นปิงหยุนกล่าว "บุญคุณอันยิ่งใหญ่ของคุณชายเยี่ย ข้าไม่มีสิ่งใดตอบแทน ขอให้รอวันข้างหน้า..."

เยี่ยชิวก็พูดแทรกขึ้นมาทันที "หรือว่าท่านจะชดใช้ด้วยตัวเอง?"

ใบหน้าของจิ้นปิงหยุนแดงระเรื่อขึ้นมาเล็กน้อย นางกำลังจะพูด แต่เยี่ยชิวก็พูดขึ้นมาเสียก่อน

"ฮ่าๆๆ ข้าล้อเล่นน่า แม่นางจิ้นอย่าได้ถือสาเลย"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ในใจของจิ้นปิงหยุนก็รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

ก็จริง เขาจะชอบข้าได้อย่าง?'

เมื่อเทียบเรื่องอายุ ข้าแก่กว่าเขาตั้งหลายพันปี'

'เมื่อเทียบความสามารถ เขามีคุณสมบัติของจักรพรรดิ ยิ่งไปกว่านั้นขาของข้ายังมีปัญหา'

'ถึงแม้ว่าข้าจะยังเป็นสาวพรหมจรรย์ แต่ในนามก็เป็นสนมของเว่ยอ๋อง แล้วข้าจะคู่ควรกับเขาได้อย่างไร?'

เมื่อจิ้นปิงหยุนคิดถึงตรงนี้ นางก็มองเยี่ยชิวแล้วกล่าวว่า "คุณชายเยี่ย หากข้าถือสาจริงๆ ล่ะ?"

"เอ่อ..." เยี่ยชิวตกตะลึงเล็กน้อย จ้องเข้าไปในดวงตาของจิ้นปิงหยุน แล้วกล่าวว่า "หากท่านกล้าถือสา ข้าก็กล้าที่จะจริงจัง"

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเยี่ยชิว จิ้นปิงหยุนก็รู้สึกว่าหัวใจของนางเต้นเร็วราวกับกวางน้อยที่วิ่งพล่าน จิตใจของนางปั่นป่วนไปหมด

ถึงแม้ว่านางจะเคยเป็นราชครูแห่งต้าเว่ย และมีพลังยุทธ์ที่แข็งแกร่ง แต่ในเรื่องความรักแล้ว นางก็ยังเป็นมือใหม่

แม้ว่านางจะเป็นสนมของเว่ยอ๋อง แต่ก็ไม่มีความรักต่อกัน และทั้งคู่ก็ไม่เคยมีความสัมพันธ์แบบสามีภรรยามาก่อน แต่ตอนนี้เมื่อได้พบกับเยี่ยชิว ก็ทำให้หัวใจของนางไหวหวั่น

แต่ในไม่ช้า จิ้นปิงหยุนก็กดความรู้สึกนั้นลงไป

"คุณชายเยี่ย ข้าล้อเล่นกับท่าน อย่าได้คิดจริงจังเลย" จิ้นปิงหยุนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสราวกับดอกไม้

เยี่ยชิวไม่ได้รู้สึกแปลกใจกับคำพูดของนาง

ท้ายที่สุดแล้ว ผู้หญิงที่มีเหตุผลและมีพลังยุทธ์สูงเช่นนาง จะหวั่นไหวกับเรื่องง่ายๆ ได้อย่างไร?

จิ้นปิงหยุนกลับมามีท่าทีเย็นชาอีกครั้ง แล้วกล่าวว่า "คุณชายเยี่ย ขอบคุณท่านที่ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าซาบซึ้งใจมาก แต่เรื่องที่ท่านต้องการรู้ ข้าก็ยังคงบอกท่านไม่ได้อยู่ดี"

"แม้ว่าตอนนี้ข้าจะไม่ใช่ราชครูแห่งต้าเว่ยแล้ว แต่ข้าก็ยังเป็นคนของต้าเว่ย"

"ข้าไม่เห็นด้วยที่เว่ยอ๋องจะยกทัพออกไป แต่ข้าก็ไม่สามารถบอกความลับของเขาให้ท่านรู้ได้ เพราะอดีตพระบิดาของเว่ยอ๋องเคยดีกับข้ามาก"

"หวังว่าท่านจะเข้าใจความลำบากใจของข้านะ"

"ข้าเข้าใจ" ถึงแม้เยี่ยชิวจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจของเขาก็รู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนี้ช่างปากแข็งเสียจริง!

คนอื่นทำกับเจ้าถึงขนาดนี้แล้ว เจ้ายังคงพูดถึงบุญคุณความดีอีก ไม่รู้จะเรียกว่าเจ้าโง่ หรือจะเรียกว่าเจ้าซื่อสัตย์ดี?

เพื่อช่วยเจ้า ข้าต้องเสียเลือดบริสุทธิ์ไปหนึ่งหยด ต้องใช้เวลาพักฟื้นอย่างน้อยครึ่งเดือนกว่าจะกลับมาเป็นปกติ แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ในสิ่งที่ต้องการ เรียกได้ว่าขาดทุนย่อยยับเลย

"คุณชายเยี่ย เพื่อช่วยข้า ท่านต้องเสียเลือดบริสุทธิ์ไปหนึ่งหยด บุญคุณนี้ข้าจะจำไว้ ตอนนี้ข้ามีโอสถศักดิ์สิทธิ์สองสามต้นให้ท่าน ขอให้ท่านฟื้นตัวโดยเร็ว"