บทที่ 2503 สั่นสะเทือนทั้งใต้หล้า (ตอนจบ)

ทันใดนั้น ร่างของหลัวเทียนหู่ก็แข็งทื่อ เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าแก่นวิญญาณของตนเองถูกคมดาบแทงทะลุ

'เกิดอะไรขึ้น?'

เขาไม่เข้าใจ ในเมื่อหนิงอันและร่างเต๋าของนางถูกเขาใช้ค้อนทุบจนกระเด็นออกไปแล้ว เหตุใดเขาถึงถูกแทงทะลุแก่นวิญญาณได้อีก?

หรือว่าหนิงอันมีตัวช่วย?

หลัวเทียนหู่หันกลับไปอย่างยากลำบาก แล้วเขาก็เห็นอย่างชัดเจนว่าคนที่ลงมือกับเขาคือหนิงอัน

"เหตุใดถึงเป็นเจ้า?"

หลัวเทียนหู่ไม่เคยคิดฝันเลยว่าคมดาบของหนิงอันจะแทงทะลุศีรษะของเขาได้

แต่ว่า นางไม่ถูกข้าทุบจนกระเด็นออกไปแล้วหรือ?

หลัวเทียนหู่หันกลับไปอีกครั้ง และก็ได้เห็นอย่างชัดเจนว่าร่างที่ถูกเขาโจมตีจนกระเด็นออกไปนั้นได้กลายเป็นกระดาษแผ่นๆ ไปแล้ว

'มายา! ที่แท้แล้วร่างที่ถูกข้าโจมตีจนกระเด็นออกไปนั้น ไม่ใช่ร่างจริงและร่างเต๋าของนาง แต่เป็นสิ่งที่นางใช้มายาแปลงสภาพขึ้นมา'

'ข้าประมาทไปแล้ว'

หลัวเทียนหู่ทั้งตกใจและโกรธ ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะประมาทจนถูกหนิงอันใช้ท่าไม้ตาย

เขาอดไม่ได้ที่จะด่าหนิงอัน "แม่ผู้หญิงใจร้ายเหมือนนางพญางู เจ้าเล่ห์เพทุบาย..."

"ตายซะ!" หนิงอันดึงดาบยาวออกมา

ตูม!

แก่นวิญญาณของหลัวเทียนหู่ก็แตกสลาย เขาตายไปโดยที่ไม่สามารถหลับตาลงได้

จนกระทั่งวินาทีสุดท้าย เขาก็ยังไม่รู้เลยว่าจริงๆ แล้วหนิงอันไม่ได้ใช้มายา แต่ใช้ร่างเต๋าต่างหาก

"โฮก--" เสือดำตัวนั้นเห็นว่าเจ้านายของมันตายแล้ว มันก็คำรามออกมาด้วยความโกรธ มันสะบัดหางแล้วกางปีกทั้งสองข้างพุ่งเข้าใส่หนิงอัน

"ฉัวะ!" หนิงอันฟันดาบออกไป เสือดำก็ถูกฟันศีรษะขาดกระจุยกลายเป็นหมอกเลือดในพริบตา

ทันใดนั้น ทั่วทั้งสนามรบก็เงียบสงัด

หนิงอันถือดาบยาว สวมชุดเกราะรบยืนอยู่กลางอากาศ ผ้าคลุมสีแดงของนางสะบัดไปตามสายลม ราวกับเทพสงครามหญิง

ฉากนี้สร้างความตกตะลึงเป็นอย่างมาก

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่าหนิงอันซึ่งเป็นเพียงแค่ผู้หญิงคนหนึ่งและเพิ่งจะออกศึกเป็นครั้งแรก จะสามารถสังหารหลัวเทียนหู่ได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ หากจะบอกว่าเป็นการสังหารในพริบตาเดียวก็คงไม่เกินจริง

การต่อสู้ครั้งแรกประสบความสำเร็จ!

หลังจากที่เหล่าทหารของต้าโจวตกตะลึงไปแล้ว ก็ตะโกนออกมาเสียงดัง

"องค์หญิงผู้ยิ่งใหญ่!"

"องค์หญิงผู้ยิ่งใหญ่!"

"..."

เสียงตะโกนดังก้องไปทั่วท้องฟ้าและสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งภูเขาและแม่น้ำ

ภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับกองทัพเว่ยกลับตรงกันข้าม

ใบหน้าของผู้บัญชาการที่เหลืออีกสี่คนดูมืดมน พวกเขาเพิ่งจะมาถึงด่านเยี่ยนหนาน แต่กลับถูกศัตรูสังหารรองผู้บัญชาการไปหนึ่งคนแล้ว นี่ถือเป็นความพ่ายแพ้ครั้งยิ่งใหญ่สำหรับพวกเขา

ส่วนทหารคนอื่นๆ ก็รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั่วทั้งตัว ขวัญกำลังใจก็ลดลงอย่างฉับพลัน

"ซ่า ซ่า ซ่า!"

ในเวลานั้นเอง ลมและเมฆบนท้องฟ้าก็แปรปรวน แล้วก็มีฝนเลือดโปรยปรายลงมา

นี่คือปรากฏการณ์หลังจากการตายของหลัวเทียนหู่

เหล่าทหารของต้าเว่ยถูกฝนเลือดสาดใส่ ทุกคนต่างรู้สึกหดหู่ และในใจก็คิดถึงคำถามหนึ่ง

'สงครามยังไม่ทันได้เริ่ม ก็มีรองผู้บัญชาการตายไปหนึ่งคนแล้ว ศึกนี้ยังจะสู้ชนะได้อีกหรือ?'

ฉึก!

เสียงดาบดังขึ้นอีกครั้งบนท้องฟ้า

หนิงอันใช้ดาบแทงทะลุร่างของเสือดำ จากนั้นก็สะบัดแขน ร่างของเสือดำก็ตกลงไปบนเรือรบทองสัมฤทธิ์ลำหนึ่งของต้าโจว

"ทุกคนทำงานหนักมามากแล้ว ข้าจะเลี้ยงเนื้อเสือให้ทุกคนได้กิน"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าทหารของต้าโจวก็ส่งเสียงเชียร์กันอย่างกึกก้อง ส่วนใบหน้าของผู้บัญชาการทั้งสี่ของต้าเว่ยก็ดูมืดมนยิ่งกว่าเดิม

การกระทำของหนิงอันนั้นเป็นการท้าทายพวกเขาอย่างชัดเจน

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นในฉากต่อไปกลับทำให้พวกเขาโกรธยิ่งกว่า

หนิงอันเหวี่ยงดาบยาวเพื่อถอดชุดเกราะออกจากร่างของหลัวเทียนหู่ แล้วโยนไปตรงหน้าของนายพลหวังแห่งต้าโจว "นายพลหวัง ข้ามอบให้ท่าน"

"ขอบคุณองค์หญิง" นายพลหวังรับชุดเกราะมาด้วยรอยยิ้ม