บทที่ 2504 หนึ่งต่อสาม สังหาร!

นอกด่านเยี่ยนหนาน เจตนาฆ่าอันไร้ขีดจำกัด

รองผู้บัญชาการทั้งสามของกองทัพเว่ย เดินไปหาหนิงอันพร้อมกันท่ามกลางอากาศ เจตจำนงฆ่าอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ออกไป ทำให้ขนของทหารต้าโจวจำนวนมากถึงกับหลุดร่วง

เจตจำนงฆ่าของผู้บัญชาการทั้งสามของกองทัพเว่ยนั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป เย็นยะเยือกจนถึงกระดูก!

เหล่าทหารของต้าโจวทุกคนต่างรู้สึกหวาดหวั่นและตื่นตระหนก

พวกเขามองดูหนิงอันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทุกคนต่างคิดในใจว่าองค์หญิงจะต้านทานไหวหรือไม่?

ในเวลาเดียวกัน พวกเขาก็ถามตัวเองในใจว่าหากเปลี่ยนเป็นพวกเขาไปสู้ จะต่อสู้อย่างไร?

บางทีอาจจะยังไม่ทันได้ลงมือ ก็ถูกพลังของรองผู้บัญชาการทั้งสามของกองทัพเว่ยบดขยี้จนตายไปเสียก่อนแล้วด้วยซ้ำ

เจ้าวัวต้าลี่กำหมัดแน่น เตรียมพร้อมที่จะลงมือ

เขาสังเกตเห็นว่ารองผู้บัญชาการทั้งสามของกองทัพเว่ย ล้วนอยู่ในระดับปราชญ์ และยังผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชน มีพลังอันดุดันอยู่บนตัว การที่หนิงอันจะเอาชนะพวกเขานั้นคงจะยากมาก

แต่เขายังไม่ทันได้ลงมือ ข่งเทียนเซี่ยก็ลงมือก่อน

"ฉัวะ!"

ข่งเทียนเซี่ยก้าวมาถึงข้างกายของหนิงอันในทันทีแล้วกล่าวว่า "ศิษย์น้อง ข้าจะช่วยเจ้า"

"ศิษย์พี่ ท่านถอยไปก่อน ศึกนี้ให้ข้าจัดการเอง" หนิงอันพูดด้วยเสียงที่เบามาก แต่ทัศนคติของนางกลับแน่วแน่

ข่งเทียนเซี่ยเกลี้ยกล่อม "ศิษย์น้อง พวกเขาสามคนรับมือได้ไม่ง่ายเลยนะ..."

"ข้ารู้" หนิงอันกล่าว "ศึกนี้ให้ข้าจัดการเองเถิด ศิษย์พี่ใหญ่ ท่านค่อยไปช่วยข้าจัดการคนสุดท้ายก็พอ"

ข่งเทียนเซี่ยเหลือบมองตู้ชง

เขาสังเกตเห็นมานานแล้วว่าความแข็งแกร่งของตู้ชงนั้นอยู่เหนือกว่ารองผู้บัญชาการทั้งสามคน และเขาก็ยังเป็นผู้บัญชาการของกองทัพเว่ยด้วย

"ศิษย์น้อง ศึกนี้เจ้ามั่นใจหรือไม่?" ข่งเทียนเซี่ยถาม

หนิงอันยิ้มเล็กน้อย "วางใจได้เลย!"

"ถ้าอย่างนั้นก็ระวังตัวด้วย" ข่งเทียนเซี่ยกล่าวจบก็ถอยกลับไปที่กำแพงเมืองอย่างเด็ดขาด

เขาก็เตรียมพร้อมอย่างเงียบๆ เช่นกัน หากหนิงอันไม่สามารถต้านทานได้ เขาก็จะรีบลงมือเพื่อช่วยเหลือหนิงอันทันที

ก่อนหน้านี้ เขารับปากกับเยี่ยชิวแล้วว่าจะปกป้องหนิงอัน

ในเวลาเดียวกัน เขากับหนิงอันก็เป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ การปกป้องศิษย์น้องเป็นหน้าที่ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

เมื่อเจ้าวัวต้าลี่เห็นฉากนี้ก็ทำได้แค่ยืนอยู่กับที่

กลางอากาศ

รองผู้บัญชาการทั้งสามคนเดินเข้ามาใกล้หนิงอันมากขึ้นเรื่อยๆ

หนิงอันยืนอยู่กับที่ ถึงแม้ว่าร่างของนางจะดูบอบบาง แต่ใบหน้าของนางกลับไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

"หืม!"

ดาบยาวลอยอยู่ตรงหน้านางแล้วหมุนไปรอบๆ หนิงอันยกมือทั้งสองข้างขึ้น แล้วสร้างมุทราขึ้นอย่างรวดเร็ว

"ตูม!"

ทันใดนั้น แสงสีขาวนวลก็พุ่งออกมาจากร่างของนาง ทำให้นางดูราวกับเทพสวรรค์เก้าภพ

ในเวลาเดียวกัน หนิงอันก็หยิบกระเรียนกระดาษขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากแขนเสื้อ นางท่องคาถาในใจ จากนั้นก็ชี้ไปที่กระเรียนกระดาษ

ฉากที่น่าอัศจรรย์ก็ปรากฏขึ้น

กระเรียนกระดาษดูมีชีวิตขึ้นมาในทันที ดวงตาของมันเปิดออกแล้วบินขึ้นไป ร่างกายของมันก็ใหญ่ขึ้นจนยาวหลายจาง ตัวของมันเป็นสีขาวราวกับกระเรียนเซียนที่มีชีวิต

กระเรียนเซียนบินวนรอบๆ ตัวของหนิงอันพร้อมกับส่งเสียงร้องอย่างร่าเริง ราวกับสัตว์เลี้ยงที่หายไปจากบ้านแล้วได้พบเจ้านายของมันอีกครั้ง

หนิงอันหยิบดาบยาวขึ้นมา จากนั้นก็กระโดดขึ้นไปยืนอยู่บนหลังกระเรียน นางหยิบขลุ่ยสีเขียวมรกตออกมาจากแขนเสื้อแล้วนำไปไว้ที่ริมฝีปากเพื่อเริ่มเป่าเบาๆ

ทันใดนั้น รองผู้บัญชาการทั้งสามของกองทัพเว่ยก็หยุดอยู่กับที่ ในดวงตาของพวกเขามีความรู้สึกประหลาดใจปรากฏขึ้น

ในขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็นทหารของต้าโจวหรือทหารของต้าเว่ย เกือบทุกคนต่างก็เงยหน้ามองหนิงอันที่อยู่กลางอากาศ ในดวงตาของพวกเขามีแต่ความหลงใหลปรากฏขึ้น

ก็เพราะ...

หนิงอันสวยงามเกินไป!

หนิงอันนั่งอยู่บนหลังกระเรียนเซียน ร่างกายของนางถูกแสงสีขาวปกคลุมราวกับเทพเซียน ทำให้ดูราวกับนางเซียนลงมาจุติ

ความงามของนางราวกับอยู่เหนือคำจำกัดความของโลก ทำให้ไม่สามารถอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

หนิงอันมีรูปร่างที่เพรียวบางราวกับขนนกที่ลอยละลิ่วมาอย่างสง่างาม

ใบหน้าของนางงดงามอย่างหาที่เปรียบมิได้ คิ้วเหมือนพระจันทร์เสี้ยว ดวงตาเหมือนน้ำในฤดูใบไม้ร่วง ผิวขาวราวกับหิมะ และริมฝีปากเป็นสีชมพูราวกับดอกซากุระ

ดวงตาของนางลึกล้ำและสดใสราวกับสามารถหยั่งรู้จิตใจของผู้คนและมองทะลุทุกสิ่งทุกอย่างได้

นี่คือภาพที่งดงามมาก