บทที่ 2507 ยิ้มหยันทั่วหล้า

"ตูม!"

หลังจากที่องครักษ์เงาทั้งสิบแปดคนได้รับคำสั่งจากตู้ชงแล้ว พวกเขาก็พุ่งเข้าโจมตีข่งเทียนเซี่ยจากทุกทิศทุกทางพร้อมกัน

ข่งเทียนเซี่ยถูกองครักษ์เงาทั้งสิบแปดคนล้อมโจมตี เป็นฉากที่ตึงเครียดและเต็มไปด้วยความลุ้นระทึก

องครักษ์เงาทั้งสิบแปดคนนี้ แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือที่ผ่านสมรภูมิรบมาอย่างโชกโชน การประสานงานของพวกเขาสอดคล้องกันอย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับคนหนึ่งคนที่มีสิบแปดร่างกาย และสิบแปดคนมีสมองเดียว

นอกจากนี้ การที่สิบแปดคนสร้างค่ายกลลึกลับขึ้นมานั้น ก็ทำให้ผู้คนรู้สึกตาลายและมองตามไม่ทัน

ค่ายกลนี้ดูเหมือนจะรวบรวมความลึกลับทั้งหมดในโลกไว้ด้วยกัน ทั้งความแข็งแกร่งของดวงดาวทั้งหมดและความลึกลับของหยินหยางและธาตุทั้งห้า

ภายใต้การทำงานของค่ายกล การโจมตีขององครักษ์เงาทั้งสิบแปดคนก็รุนแรงราวกับพายุที่บ้าคลั่ง ต่อเนื่องไม่ขาดสาย ทำให้ผู้คนไม่มีเวลาหายใจ

แต่ข่งเทียนเซี่ยที่อยู่ท่ามกลางพวกเขากลับไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

เขาสงบและสุขุม สายตาของเขามุ่งมั่นและลึกล้ำราวกับมองทะลุความจริงขององครักษ์เงาทั้งสิบแปดคนไปนานแล้ว

ถึงแม้ว่าการเคลื่อนไหวของเขาจะไม่ได้รวดเร็ว แต่ทุกก้าวก็เหมาะสม หลีกเลี่ยงการโจมตีแต่ละครั้งได้อย่างหวุดหวิด

นี่คือการแข่งขันระหว่างพลังและสติปัญญา ยิ่งไปกว่านั้นก็คือการแข่งขันระหว่างความเป็นและความตาย!

การล้อมโจมตีขององครักษ์เงาทั้งสิบแปดคนรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ แต่ข่งเทียนเซี่ยกลับเหมือนกับหินก้อนใหญ่ที่ไม่มีการเคลื่อนไหว

กระบวนท่าของเขาไม่แน่นอน บางครั้งก็ปรากฏขึ้นหลังองครักษ์เงาเหมือนผี บางครั้งก็พุ่งออกมาจากช่องว่างขององครักษ์เงาเหมือนเสือ

ส่วนใหญ่แล้วเป็นเพราะว่าข่งเทียนเซี่ยเคยเรียนหนังสือปราชญ์มาโดยตลอดจนสร้างพลังความชอบธรรมขึ้นมา เขาไม่เคยเรียนเทคนิคการต่อสู้ใดๆ มาก่อน มิเช่นนั้น ศึกนี้คงจะจบลงไปนานแล้ว

เมื่อเห็นข่งเทียนเซี่ยตกอยู่ในอันตราย ตู้ชงก็หัวเราะเยาะ "มีพลังฝึกฝนอยู่ในระดับสูง แต่ไม่มีทักษะในการต่อสู้เลยจริงๆ สมกับที่เป็นบัณฑิตที่โง่เขลา"

"ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าเขาเป็นศิษย์สายตรงของฟูจื่อไปได้อย่างไร?"

"ข้าได้ยินมาว่าฟูจื่อเตรียมที่จะให้ข่งเทียนเซี่ยดูแลสถาบันจี้เซียในอนาคต หากเขาได้เป็นเจ้าสำนักของสถาบันจี้เซียแล้ว ความพยายามตลอดชีวิตของฟูจื่อคงจะถูกเขาทำลายจนหมด"

ในอีกด้านหนึ่ง

บนกำแพงเมืองด่านเยี่ยนหนาน เหล่าแม่ทัพของต้าโจวก็รู้สึกเป็นห่วงข่งเทียนเซี่ย

"นายน้อยข่งเอาแต่หลบหลีกต่อไปแบบนี้ ไม่ใช่ทางออกที่ดีเลย!"

"ทั้งสิบแปดคนนั้นร่วมมือกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ พลังรบเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า หากยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป นายน้อยข่งคงจะใช้พลังจนหมดเป็นแน่"

"ขอแค่แยกทั้งสิบแปดคนออกจากกัน พวกเขาก็จะพ่ายแพ้ในไม่ช้า"

"หรือว่าพวกเราจะไปช่วยนายน้อยข่งดี?"

"..."

ทันใดนั้น แม่ทัพหลายคนก็มองไปที่หนิงอัน

ในตอนนี้ หนิงอันกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น นางรักษาอาการบาดเจ็บไปพร้อมๆ กับคอยสังเกตการต่อสู้บนท้องฟ้าไปด้วย

ในที่สุดแม่ทัพคนหนึ่งก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า "องค์หญิง พวกเราเตรียมตัวที่จะไปช่วยนายน้อยข่ง ท่านคิดว่าดีหรือไม่?"

"ไม่ต้องช่วย" เจ้าวัวต้าลี่กล่าว "นายน้อยข่งสามารถจัดการคนเหล่านั้นได้"

หนิงอันกล่าวต่อ "ถึงแม้ว่าศิษย์พี่ใหญ่จะไม่ได้เรียนรู้เทคนิคการต่อสู้ใดๆ แต่เขามีพรสวรรค์ที่ฉลาดหลักแหลม ข้าเชื่อว่าเขาจะสามารถหาทางที่จะเอาชนะศัตรูได้ในไม่ช้า"

แน่นอนว่ามันเป็นไปตามคาด

หลังจากที่ต่อสู้กันมามากกว่าร้อยรอบ ข่งเทียนเซี่ยในที่สุดก็พบโอกาส เขาส่งฝ่ามืออันหนักอึ้งราวกับสายฟ้าออกไป แล้วบีบให้คนทั้งสิบแปดคนถอยออกไป

จากนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าองครักษ์เงาคนหนึ่งด้วยความเร็วที่เหนือเสียง แล้วใช้ม้วนหนังสือในมือฟาดลงไปบนหน้าผากขององครักษ์เงาคนนั้น

"พรวด!"

ศีรษะขององครักษ์เงาคนนั้นแตกเป็นเสี่ยงๆ เหมือนแตงโม เลือดและสมองก็สาดกระเซ็นออกไปพร้อมกัน

องครักษ์เงาคนนี้คือแกนหลักของค่ายกล เมื่อคนผู้นี้ตายลง ค่ายกลก็แตกสลาย องครักษ์เงาที่เหลือก็ไม่สามารถสร้างค่ายกลได้อีก การโจมตีของพวกเขาก็เริ่มวุ่นวาย

เมื่อค่ายกลแตกแล้ว พลังของพวกเขาก็ไม่สามารถรวบรวมได้ พวกเขาทำได้แค่โจมตีทีละคน

แรงกดดันก็ลดลงอย่างฉับพลัน

จากนั้น ข่งเทียนเซี่ยก็ใช้กำลังของเขาคนเดียวจัดการกับการล้อมโจมตีขององครักษ์เงาที่เหลือทั้งสิบเจ็ดคนได้จนสำเร็จ

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่ดี ตู้ชงก็รีบตะโกนบอกองครักษ์เงาเหล่านั้นว่า "กลับมา!"

แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว