ตอนที่ 2518
บทที่ 2520 ตอบโต้อย่างเด็ดขาดในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง
October 21, 2026
เจ้าวัวต้าลี่ หน้าตาซีดเผือดลงทันที
เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าเฉาพั่วเทียนที่แท้จริงแล้วอยู่ในขั้นปราชญ์ แต่ก่อนหน้านี้กลับแสดงพลังแค่ระดับนักบุญใหญ่เท่านั้น
“ตอนที่ประกาศอันดับมังกร บอกว่าเขาอยู่ในระดับนักบุญใหญ่ แต่ตอนนี้ชัดเจนว่าเขาอยู่ในระดับปราชญ์”
“และจากพลังที่แผ่ออกมาจากตัวเขา ดูเหมือนจะไม่ใช่คนที่เพิ่งทะลุระดับปราชญ์มาไม่นาน”
“หรือว่า...ระฆังฟ้าดินเกิดข้อผิดพลาด?”
คำถามนี้ เจ้าวัวต้าลี่ไม่ได้คิดมากนัก
เพราะการที่เฉาพั่วเทียนเผยพลังที่แท้จริงออกมาเป็นผลเสียกับเขา เขากำลังคิด หาวิธีหนีศัตรู
“เฉาพั่วเทียนไม่ใช่คู่แข่งธรรมดา แม้ข้าจะมีช่องว่างชั้นขั้นที่หนึ่งกับเขา แต่ถ้าข้าใช้หมัดหมัดเทพทรงพลังหมัดที่สาม ก็อาจทำให้เขาบาดเจ็บได้ แต่อาจฆ่าเขาไม่ได้”
“และถ้าข้าใช้หมัดที่สาม พลังร่างกายจะหมดสิ้น ข้าจะหมดแรงสู้”
“ในตอนนั้น ข้าจะตาย องค์หญิงหนิงอันจะตาย คนอื่นก็จะตาย ก็จะเสียด่านเยี่ยนหนานไป”
“แล้วจะทำยังไงดี?”
“นอกจาก…”
เจ้าวัวต้าลี่คิดถึงแผ่นยันต์ดาบที่เยี่ยชิวให้ไว้
“ถ้าใช้แผ่นยันต์ของผู้อาวุโสจื่อหยาง อาจฆ่าเฉาพั่วเทียนได้ แต่ท่านอาจารย์สั่งไว้ว่า ยันต์นั้นต้องรอ...”
“ตอนนี้ยังใช้ยันต์ไม่ได้”
“ข้าต้องหาทาง พาองค์หญิงหนิงอันหนีไปก่อน”
ขณะที่เจ้าวัวต้าลี่คิดหนัก ผู้คนบนพื้นก็รู้สึกได้ถึงความผิดปกติของเฉาพั่วเทียน
“แปลกจัง ทำไมพลังของเฉาพั่วเทียนถึงน่ากลัวขึ้นอย่างรวดเร็ว?”
“พลังต่อสู้ของเขาก็เพิ่มขึ้นมากด้วย”
“ข้ารู้สึกว่าเขาแข็งแกร่งกว่าเจ้าวัวต้าลี่แล้ว!”
“...”
“ไม่ดีแล้ว ไอ้แก่นั่นเป็นปราชญ์ระดับสูง!” ข่งเทียนเซี่ยเป็นคนแรกที่รู้ตัว สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นจริงจังอย่างไม่เคยมีมาก่อน
หนิงอันได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างรุนแรง ถามว่า “เฉาพั่วเทียนทะลุถึงขั้นปราชญ์ระดับสูงตอนไหน? ข้าไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย”
ข่งเทียนเซี่ยตอบเสียงเข้มว่า “เรื่องพวกนี้ไม่สำคัญแล้ว สิ่งสำคัญคือเกรงว่าเราคงรักษาด่านเยี่ยนหนานไว้ไม่ได้แล้ว”
หนิงอันตอบว่า “ถึงจะรักษาไม่ได้ ก็ต้องรักษา”
“ถ้ารู้ว่าทำไม่ได้ จะทำไปทำไม?” ข่งเทียนเซี่ยเตือน “ศิษย์น้องหญิง ข้าจะไปช่วยเจ้าวัวต้าลี่ ส่วนเจ้ารีบหนีออกไปก่อน”
“ข้าไม่ไป” หนิงอันพูดอย่างดื้อรั้น “ข้าเคยบอกแล้วว่าจะสู้กับทหารจนวินาทีสุดท้าย มีชีวิตอยู่ก็ต้องอยู่รักษาด่าน ถ้าด่านแตก คนก็ต้องตาย”
“เจ้าอย่าทำเรื่องโง่เง่า” ข่งเทียนเซี่ยเตือน “เจ้ายังเด็ก ถ้ามีชีวิตรอดไว้ก่อน ยังมีโอกาสอื่นในชีวิต”
“ยิ่งกว่านั้น ถ้าเจ้าเกิดเป็นอะไรไป ข้าจะอธิบายกับพี่เยี่ยอย่างไร?”
“ถ้าเจ้าเป็นอะไรจริงๆ ด้วยนิสัยของพี่เยี่ย เขาคงสู้ตายกับเฉาพั่วเทียนแน่”
“พี่เยี่ยมีพรสวรรค์สุดยอด มีศักยภาพเป็นจักรพรรดิ์ ถ้าเขาตายเพราะเจ้า จะน่าเสียดายมาก”
ข่งเทียนเซี่ยพูดต่อ “ศิษย์น้องหญิง ฟังคำเตือนข้าเถอะ เพื่อความปลอดภัยของเจ้า และเพื่ออนาคตของพี่เยี่ย รีบหนีออกไปเถอะ！”
“ข้าไม่ไป” หนิงอันตอบ “ข้าไม่ใช่แค่องค์หญิงของต้าโจว แต่ข้าเป็นผู้บัญชาการรักษาด่านเยี่ยนหนาน ตอนข้าศึกใกล้เข้ามาถึง ข้าถอยหนีไป นั่นไม่ใช่คนที่มีเกียรติ”
“ต่อไปคนอื่นจะข้าเป็นคนยังไง?”
“แม้ว่าข้าจะไม่สนใจว่าคนอื่นคิดยังไง ทหารสามแสนคนจะทำยังไง?”
“ถ้าข้าไปแล้ว ทหารจะเสียขวัญและพ่ายแพ้หมด ที่นี่ทุกคนจะตาย ศิษย์พี่ ท่านคิดถึงเรื่องนี้ไหม?”
“แต่เจ้าอยู่ที่นี่แล้วจะช่วยอะไรได้?” ข่งเทียนเซี่ยถอนใจ “นอกจากเพิ่มศพอีกหนึ่งคนแล้ว ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง”
หนิงอันพูด “ข้าเปลี่ยนชะตากรรมไม่ได้ แต่ข้าจะปลุกใจคนในชาติ”
“แค่มีใจสู้ คนในชาติจะร่วมแรงร่วมใจกัน”
“แม้สุดท้ายต้าโจวจะถูกทำลาย แต่ถ้าชาวต้าโจวยังไม่ตายหมด วันหนึ่งจะล้มต้าเว่ยได้แน่นอน”