บทที่ 2532: ผู้มีเมตตาย่อมไร้ศัตรู

พอทุกคนลุกขึ้นแล้ว ท่านอาจารย์ชำเลืองมองหนิงอันทีหนึ่ง แล้วกวาดตามองคนทั้งหมด ก่อนเอ่ยว่า: ข้าตัดสินใจเอง ปล่อยให้เฉาพั่วเทียนมีทางรอด และให้กองทัพเว่ยสลายกำลังตรงนั้นเลย พวกเจ้ากำลังโทษข้าอยู่หรือไม่?

หนิงอันรีบพูดว่า: จะไปโทษได้อย่างไรล่ะครับ ท่านอาจารย์ทำเช่นนี้ ย่อมมีเหตุผลของท่านอยู่แล้วครับ

แม่ทัพหลายคนที่ติดตามอยู่ข้างหนิงอันต่างก้มหน้าลง ความจริงแล้วในใจพวกเขากำลังโทษท่านอาจารย์อยู่

หากท่านอาจารย์เด็ดขาดกว่านี้สักนิด เฉาพั่วเทียนก็คงหนีไม่พ้น และทหารของแคว้นเว่ย์ก็คงถูกกวาดล้างทั้งกองทัพ

ถ้าฆ่าเฉาพั่วเทียนได้ แล้วยังทำลายกองทัพเว่ยสามแสนนาย นั่นย่อมเป็นผลงานมหาศาล

แต่ท่านอาจารย์กลับปล่อยพวกเขาไปทั้งหมด

ก่อนหน้านี้ต้องยืนมองทหารและนายพลของแคว้นเว่ย์เดินจากไปต่อหน้าต่อตา เหล่าแม่ทัพพวกนี้จึงรู้สึกคาใจนัก

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า นั่นคือกองทัพศัตรูนะ!

ท่านอาจารย์มองเหล่าแม่ทัพที่ก้มหน้าอยู่ แล้วกล่าวว่า: แม้พวกเจ้าจะไม่พูด ข้าก็เข้าใจ ว่าพวกเจ้ากำลังโทษข้า

ตามหลักแล้ว สองกองทัพเผชิญหน้ากัน หากเรามีกำลังพอจะทำลายศัตรู แน่นอนว่าย่อมควรสังหารให้ราบคาบ

ทั้งช่วยลดทอนกำลังรบหลักของกองทัพเว่ย์ และสำหรับพวกเจ้าเอง ก็ถือเป็นความชอบชิ้นใหญ่

แต่พวกเจ้าเคยนึกบ้างไหม ว่าทหารและนายพลแห่งแคว้นเว่ย์เหล่านั้น ก็เป็นพ่อของลูก เป็นสามีของภรรยา เป็นลูกชายของมารดา เหมือนกับพวกเจ้า เบื้องหลังแต่ละคนล้วนมีครอบครัว

หากพวกเขาตายคาสมรภูมิ แล้วคนทางบ้านจะอยู่อย่างไร?

ครอบครัวของพวกเขาจะเป็นอย่างไร?

ที่ข้าปล่อยพวกเขาไป ประการแรกก็เพราะหวังให้เขาได้กลับไปอยู่พร้อมหน้ากับครอบครัวอย่างมีความสุข

ประการที่สอง หากวันหนึ่ง พวกเจ้าต้องเผชิญสถานการณ์เดียวกับที่พวกเขาพบในวันนี้ ข้าก็หวังว่าจะมีใครสักคนเมตตายั้งมือไว้กับพวกเจ้า

ได้ยินดังนั้น เหล่าทหารและนายพลของแคว้นโจวต่างสำรวมและเกิดความเคารพนอบน้อมขึ้นมา

ท่านอาจารย์คือยอดฝีมือระดับแนวหน้าของจงโจว แต่ยังเข้าอกเข้าใจพวกเขาอย่างแท้จริง น่าเคารพยิ่งนัก

ท่านอาจารย์กล่าวต่อ: บางทีพวกเจ้าอาจยังไม่รู้ แต่หนิงอันรู้ดี ตัวข้านั้น แม้แต่มดตัวหนึ่งยังไม่อยากเหยียบให้ตาย นับประสาอะไรกับการฆ่าคน

เมื่อต้องเผชิญหน้าผู้คนถึงสามแสนชีวิต ข้าไม่อาจลงมือ และก็ไม่ควรลงมือ

ข้าอยากให้พวกเจ้าจำคำของข้าไว้ให้ดี สงครามไม่ใช่ความผิดของทหาร เหล่าทหารก็หาใช่อาชญากรไม่ ผู้ที่มีความผิดแท้จริง คือผู้จุดชนวนสงคราม

เว่ยหวางโหดร้าย จุดไฟสงครามในจงโจว ล้างผลาญต้าเฉียน บุกโจมตีแคว้นโจว นี่คือการกระทำที่มืดบอดไร้คุณธรรม ข้าเชื่อว่าอีกไม่นาน เขาย่อมได้รับโทษทัณฑ์อันสาสม

เหล่าทหารและนายพลของแคว้นโจวต่างก้มหน้า ครุ่นคิดกับถ้อยคำกินใจอันเปี่ยมปรัชญาของท่านอาจารย์

ครั้นสายตาท่านอาจารย์มาหยุดที่ใบหน้าหนิงอัน จึงกล่าวอย่างเมตตา: คนเราห่างกันแค่สามวันก็ต้องมองกันใหม่ หนิงอัน ชั่วเวลาไม่นานที่ไม่ได้พบกัน เจ้าเติบโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น อาจารย์ชื่นใจนัก

อาจารย์รู้ดีว่า แท้จริงแล้วเจ้าคิดจะสังหารเฉาพั่วเทียน การที่อาจารย์ปล่อยเขาไป เจ้าก็ยังคาใจอยู่

แต่อาจารย์อยากเตือนเจ้า ไม่ว่าในฐานะผู้ฝึกบำเพ็ญ หรือในฐานะศิษย์ของอาจารย์ จงหลีกเลี่ยงการสร้างเวรกรรมจากการฆ่าให้มากที่สุด

ฆ่าฟันมากไป ย่อมลืมจิตเดิมแท้ แถมยังเพาะบ่มปีศาจในใจ คุณธรรมก็จะบกพร่อง ไม่เป็นผลดีต่อการบำเพ็ญ ไม่เป็นผลดีต่อการเติบโต

หนิงอัน ไม่ว่าในอนาคตเจ้าจะมีอำนาจเพียงใด มีเกียรติยศเพียงใด หรือมีพลังบำเพ็ญเพียรสูงเพียงใด อาจารย์ก็หวังว่าเจ้าจะคงไว้ซึ่งความเมตตากรุณา ต่อสิ่งมีชีวิตทุกชีวิต

จำไว้ ผู้มีเมตตาย่อมไร้ศัตรู สั่งสมบุญคือความเป็นสิริมงคล!

หนิงอันกล่าวอย่างนอบน้อมและจริงจัง: ขอบคุณสำหรับคำสอนของท่านอาจารย์ ศิษย์จะจดจำไว้ครับ

อืม เจ้าช่างเป็นเด็กฉลาด อาจารย์เชื่อว่าเจ้าจะเข้าใจความหวังดีของอาจารย์ ท่านอาจารย์ยิ้มพลาง เหลือบตามองไปยังหนิวต้าลี่

ฉับพลัน หนิวต้าลี่รู้สึกราวกับถูกมองทะลุปรุโปร่ง รู้สึกกระอักกระอ่วน รีบหลบสายตาทันที

ฟิ้ว!

ท่านอาจารย์จู่ๆ ก็ยกมือขึ้น ชี้นิ้วไปยังหนิวต้าลี่

ชั่ววินาทีถัดมา ที่ปลายนิ้วของท่านก็พวยพุ่งด้วยพลังคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ห่อหุ้มทั่วร่างหนิวต้าลี่