บทที่ 2562: อย่ามากดดันฉัน ไม่งั้นฉันจะ...

"รีบจะเผ่นไปไหน คุยกันดีๆ ก่อนสิ" เสียงของ หลินเสี่ยวเหนียว ดังขึ้นข้างหู เจียงหู่ จนเจียงหู่ตกใจวิญญาณแทบหลุดจากร่าง

"ไปตายซะ!" ตอนนี้เจียงหู่ไม่สนอะไรแล้ว ต้องสลัดอีกฝ่ายให้หลุด หนีเอาชีวิตรอดสำคัญกว่า

แม้เอวถูกหลินเสี่ยวเหนียวคว้ารวบไว้ แต่สองมือยังขยับได้ ทันใดนั้นหอกยาวสีทองก็ผุดขึ้นในมือเจียงหู่ แล้วแทงย้อนกลับไปด้านหลังอย่างฉับพลัน

ตู้ม!

ปลายหอกพลันผ่าเปรี้ยงด้วยสายฟ้า แฝงเจตนาสังหารไร้ขอบเขต

แทงนี้อานุภาพมโหฬาร พอจะกวาดพื้นที่ในรัศมีสิบลี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง

ทว่า หลินเสี่ยวเหนียวไม่แยแสสายฟ้าที่ปลายหอก ยื่นมือซ้ายออกไป คว้าปลายหอกไว้เบาๆ ก่อนบีบ

แกร๊ก!

พริบตาเดียว หอกทองก็แตกเป็นท่อนนับสิบ แล้วสลายเป็นผงปลิวว่อน

ทำเสร็จ หลินเสี่ยวเหนียวก็กระชากเจียงหู่มาตรงหน้า แล้วตบไปฉาดหนึ่งเต็มแรง

พรวด—

เจียงหู่ตาลายจนเห็นดาว มึนหัว โซซัดโซเซถอยไปสองสามก้าว ปากพ่นเลือดโฮก

หลินเสี่ยวเหนียวด่าหัวเสีย "มึงหูหนวกหรือไงวะ? กูบอกจะคุยดีๆ แล้วจะวิ่งหนีหาอะไร!"

ม่อเทียนจีมองตาค้าง อีกฝ่ายน่ะยอดฝีมือระดับนักบุญเชียวนะ ทำไมพออยู่ต่อหน้าหลินเสี่ยวเหนียวถึงกลายเป็นเหมือนเด็กทารกสองสามขวบ ไร้ฤทธิ์เดชแม้แต่นิด

เขารู้อยู่ก่อนแล้วว่า หลินต้าเหนียวบ้านก็รวย เป็นทายาทเศรษฐีรุ่นสอง คราวนี้ดูท่า หลินต้าเหนียวยังเป็นทายาทสายแกร่งรุ่นสองด้วย

"พี่ต้าเหนียว ท่านลุงพลังบำเพ็ญเพียรอยู่ระดับไหน?" ม่อเทียนจีอดถามไม่ไหว

หลินต้าเหนียวกล่าวว่า "ตอนผมออกจากบ้าน เขาอยู่ขอบเขตนักบุญ"

ม่อเทียนจีว่า "เจียงหู่ก็เป็นยอดฝีมือระดับนักบุญ แต่ต่อหน้าท่านลุงกลับอ่อนปวกเปียกเหมือนไก่ตัวหนึ่ง ชัดเจนว่าท่านลุงไม่ใช่แค่ขอบเขตนักบุญแล้ว"

"เดาว่าทะลวงถึงขอบเขตมหานักบุญแล้วล่ะ!" หลินต้าเหนียวทำหน้าดูแคลน "อยู่จนปูนนี้ เพิ่งทะลวงมหานักบุญ น่าอายชะมัด"

ม่อเทียนจีกลอกตา

ตัวเองยังแค่ขอบเขตสื่อสารกับเทพ ยังกล้าดูแคลนยอดฝีมือระดับมหานักบุญอีกเรอะ?

ม่อเทียนจีถามต่อ "ท่านลุงอายุเท่าไหร่?"

หลินต้าเหนียวกล่าวว่า "ถ้าผมจำไม่ผิด น่าจะกว่าพันปีแล้ว"

กว่าพันปีก็ทะลวงถึงมหานักบุญ จะน่าอายที่ไหนกันล่ะ นี่มันอัจฉริยะระดับสุดยอดชัดๆ!

ม่อเทียนจีว่า "งั้นก็แปลว่า ท่านลุงอายุกว่าพันปี แล้วพี่เพิ่งเกิด?"

หลินต้าเหนียวพยักหน้า

ม่อเทียนจีเอ่ยอย่างนับถือ "ท่านลุงนี่อึดจริงๆ"

หมูมังกรก็อ้าปากค้าง อยู่นานกว่าจะหุบ

พอเห็นหลินเสี่ยวเหนียวตบเจียงหู่เล่นๆ หมูมังกรก็สะใจ

"แม่ง ทีเมื่อกี้ไม่เบ่งนักเหรอ สุดท้ายก็โดนยำเละ!"

ตอนนี้ในใจมันมีอย่างเดียว—กูมาถูกคนแล้วสิ แค่ตามพี่ต้าเหนียวไป ไม่ใช่แค่ได้กินดีอยู่ดี ยังมีคนคุ้มกัน ฟินสุดๆ

บนท้องฟ้า

"อยากคุยอะไรกับผม?" ตอนเอ่ยคำนี้ เจียงหู่รู้สึกถูกหยามศักดิ์ศรีสุดๆ

เมื่อก่อนเขาคือยอดฝีมือระดับนักบุญผู้สูงส่ง เป็นหนึ่งในผู้บัญชาการสี่คนขององครักษ์ทองคำ แต่ตอนนี้ คนเขาบุกถึงพระราชวังแล้ว เขายังต้องก้มหัวพูดจาอ่อนน้อม ช่างอัดอั้นยิ่งนัก

ทำอะไรไม่ได้ ก็อีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินต้าน

"ผมอยาก..." หลินเสี่ยวเหนียวพูดแล้วก็หันไปมองหมูมังกรเฉย ถามว่า "เจ้าเป็นสัตว์ขี่ของลูกชายผมหรือ?"

หมูมังกรพยักหน้ารัวๆ

"ไม่เลว มีตาแหลม" หลินเสี่ยวเหนียวว่า "ลูกชายผมมีสายเลือดของผม อนาคตต้องได้ดิบได้ดี บินดุจมังกรทะยานสู่เก้าสวรรค์ ยืนหนึ่งข้ามกาลเวลา ไร้ผู้ต้านทั่วหล้า..."

บนพื้นดิน หลินต้าเหนียวฮึอย่างไม่พอใจ "แม่ง เล่นพูดความจริงกันโต้งๆ เลยนะ"

ม่อเทียนจี: "..."

เจียงหู่ถามอีก "จะคุยอะไรกับผม?"

แต่หลินเสี่ยวเหนียวทำเหมือนไม่ได้ยิน พูดต่อกับหมูมังกรว่า "ที่เจ้าตามลูกชายผมมา แปลว่าไม่ใช่แค่มีตาดี ดวงยังเฮงด้วย สุดท้ายแล้วสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ที่อยากติดตามลูกชายผมน่ะ เยอะเอามากๆ ที่เขาเลือกเจ้า แปลว่าเจ้ามีดี"