บทที่ 2563: ขุมสมบัติหลวง

เอ๊ะ?

หลินเสี่ยวเหนียวถึงกับชะงัก

หลินต้าหนiaoก็ชะงักไปเหมือนกัน

ม่อเทียนจี กับหมูมังกร รวมทั้งจิตวิญญาณแห่งอาวุธที่ซ่อนอยู่ในมิติภายในของง้าวเทพสงคราม ต่างก็ตกตะลึง

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า เจียงหู่จะทรุดลงคุกเข่า

เจียงหู่หน้าซีดกล่าวว่า "ขอท่านผู้นำตระกูลหลินโปรดอภัยโทษด้วยครับ ผมไม่รู้จริงๆ ว่าไอ้... หนุ่มหล่อคนนั้นเป็นคุณชายของท่านผู้นำตระกูลหลิน"

"ผมหลงผิดชั่ววูบ เกือบก่อเรื่องใหญ่เข้าให้"

"ขอท่านผู้นำตระกูลหลินโปรดเมตตายกโทษให้ ต่อไปผมจะไม่กล้าอีกแล้วครับ"

จากวิธีที่หลินเสี่ยวเหนียวแสดงให้เห็นเมื่อครู่ เจียงหู่เข้าใจถ่องแท้แล้วว่า เขาไม่มีทางต้านหลินเสี่ยวเหนียวได้เลย หลินเสี่ยวเหนียวอยากฆ่าเขาง่ายยิ่งกว่าขยี้มดตัวหนึ่งเสียอีก

ลูกผู้ชายต้องรู้จักยืดหยุ่น รู้หลบเป็นปีก รู้หลีกเป็นหาง เอาตัวรอดไว้ก่อน ขอแค่รักษาชีวิตไว้เถอะ ไม่ใช่แค่คุกเข่า จะให้เขาเรียกหลินเสี่ยวเหนียวว่าปู่ เขาก็ทำได้โดยไม่ลังเล

เรื่องหน้าตาหรือศักดิ์ศรีช่างมันก่อน ถ้าเพื่อเอาชีวิตรอด ทิ้งได้หมด

"ไร้กระดูกสันหลัง" ม่อเทียนจีทำหน้าเหยียดหยัน "เมื่อกี้ยังกร่างอยู่เลย เดี๋ยวนี้กลับคุกเข่าขอชีวิต ข่มคนที่อ่อนกว่า แต่พอเจอของแข็งก็หงอ"

หลินต้าหนiaoก็ด่าตาม "ระดับยอดฝีมือระดับเซียนแท้ๆ ยังกับหมา ถูกบังคับก็ยอมคุกเข่า อายแทนจริงๆ"

จิตวิญญาณแห่งอาวุธเผลอเอาหลินต้าหนiaoมาเทียบกับเจียงหู่ ใจคิดว่า "เมื่อครู่เจ้าหมูอ้วนโดนทรมานซะสาหัส ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่เขาไม่ยอมขอชีวิตจากเจียงหู่เลย"

"แล้วดูเจียงหู่สิ เป็นถึงผู้บัญชาการองครักษ์ทองคำแห่งแคว้นเว่ย์ ยังไม่ทันโดนเล่นงานจนเละ ก็รีบคุกเข่าขอชีวิตเอง ช่างไร้กระดูกสันหลังจริงๆ"

"เทียบกันแล้ว ถึงเจียงหู่จะมีพลังบำเพ็ญเพียรระดับนักบุญ แต่ความฮึกเหิมสู้เจ้าหมูอ้วนไม่ได้ไกลลิบ"

"ข้าจำได้ว่าเจ้านายรุ่นแรกเคยบอกไว้ เส้นทางบำเพ็ญเซียนคือการฝืนลิขิต ต้องฝึกหนักไม่ท้อ และไม่หวั่นไหวต่ออุปสรรค ถึงจะมีวันพุ่งทะยานสู่ฟ้า"

"ดูฟอร์มเจ้าหมูอ้วนวันนี้ อนาคตคงไม่ธรรมดาแน่"

"หรือว่า ข้าจะยอมรับเขาเป็นเจ้านายไปเสียเลยดี?"

จิตวิญญาณแห่งอาวุธคิดต่อ "แต่ถ้ายอมง่ายๆ แบบนี้ ข้าจะไม่ดูไร้หลักการไปหน่อยเหรอ? ข้าไม่ใช่จิตวิญญาณแห่งอาวุธที่ใครจะมากะลิ้มกะเหลี่ยได้ เว้นเสียแต่เจ้าหมูอ้วนจะเอ่ยขอโทษก่อน"

พอนึกถึงตอนที่หลินต้าหนiaoด่าตนว่าเป็นขยะ ไร้ค่า จิตวิญญาณแห่งอาวุธก็ของขึ้นมาอีกระลอก

กลางอากาศ

หลินเสี่ยวเหนียวมองเจียงหู่แล้วยิ้ม หึๆ "รู้ตัวแล้วแก้ ก็นับว่ายังพอจะสั่งสอนได้"

พอได้ยินดังนั้น เจียงหู่ก็ใจชื้นขึ้นมา

หรือว่า ไอ้อ้วนใหญ่นี่จะยอมปล่อยผม?

ดีล่ะ แค้นนี้ช้าไปสิบปีก็ยังไม่สาย ขอแค่วันนี้รอดกลับไปได้ ไว้พลังบำเพ็ญเพียรของผมขึ้นถึงขีดสุด ค่อยย้อนกลับไปกวาดล้างตระกูลสัตวแพทย์ในดินแดนตะวันออก

ความอัปยศวันนี้ วันหน้าจะทบคืนให้มันร้อยเท่าพันทวี

เจียงหู่ปฏิญาณในใจ แต่สีหน้ากลับทำเป็นตื้นตันน้ำตาคลอ "ท่านผู้นำตระกูลหลิน ขอบคุณท่านมากครับ..."

"อย่าเพิ่งรีบขอบคุณผม" หลินเสี่ยวเหนียวว่า "ที่คุณลงมือกับต้าหนiao ก็เพราะไม่รู้ว่าเขาเป็นลูกผม เรื่องนี้พอเข้าใจได้ ผมไม่ติดใจ"

"แน่นอน ผมจะปล่อยให้คุณไป"

"แต่คุณต้องช่วยผมทำอยู่สองสามเรื่อง"

เจียงหู่รีบตอบ "จะให้ผมทำอะไร เชิญสั่งได้ครับ ท่านผู้นำตระกูลหลิน"

หลินเสี่ยวเหนียวว่า "อย่างแรก พาผมไปดูห้องสมบัติของพระราชวังต้าวэйหน่อย"

"เอ่อ..." เจียงหู่มองหลินเสี่ยวเหนียวอย่างงงๆ ไม่คิดว่าเขาจะเล็งไปที่ห้องสมบัติของแคว้นเว่ย์

งานเข้าแล้ว ห้องสมบัตินั่นคือรากฐานของแคว้นเว่ย์เชียวนะ

เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากเจียงหู่ พลันมีลางร้ายก่อตัว

"ทำไม ไม่อยากพาไปหรือไง?" หลินเสี่ยวเหนียวถาม

เจียงหู่ว่า "ท่านผู้นำตระกูลหลิน ที่จริงแล้ว..."