บทที่ 2585: สิ้นทางจะรุก ไร้ทางจะถอย

ฮ่องเต้ต้าโจวตรัสว่า: “ชางเซิง ไปคนเดียวอันตรายเกินไป ข้าจะไปกับเจ้าเอง!”

เย่ชิวมีสถานะพิเศษ แถมยังเป็นบุตรเขยของเขา เขาไม่อยากให้เย่ชิวเกิดเรื่องไม่คาดคิดแม้แต่น้อย。

“ไม่” เย่ชิวส่ายหน้าปฏิเสธ แล้วกล่าวว่า: “ท่านลุง ท่านคือฮ่องเต้ต้าจโจว ต้องนั่งบัญชาการอยู่ที่นี่ ตรงนี้ขาดท่านไม่ได้”

“งั้นข้าไปกับเสี่ยวเย่ก็แล้วกัน!” คำพูดของหลินเสี่ยวเหนียวเพิ่งขาดปาก ก็โดนหลินต้าเหนียวเย้ยอย่างไร้ปรานี

“หลินเสี่ยวเหนียว นึกว่าตัวเองเก่งขึ้นหรือไง?”

“ข้ายังไม่ทันอ้าปาก เจ้ายังกล้าสอดขึ้นมาอีก?”

“ยามลุยศึก ต้องมีพี่น้องเคียงข้าง จะขาดข้าได้อย่างไร?” หลินต้าเหนียวพูดว่า: “ข้าไปกับพี่ใหญ่!”

ม่อเทียนจีเสริมว่า: “ข้าก็ไป”

เมื่อครู่พวกเขาไม่เพียงลวงสังหารกองทัพใหญ่แห่งแคว้นเว่ย์หลายแสน แต่ยังเข้าสู่ระดับเซียนได้สำเร็จ จึงเต็มไปด้วยความมั่นใจ。

“โอเค พวกเจ้าไปกับข้าแล้วกัน หรือว่าจะเรียกไอ้แก่นั่นมาด้วยไหม?”

เย่ชิวแปลกใจอยู่ในใจ ไอ้แก่นั่นไม่ใช่ชอบออกหน้าออกตาเหรอ ทำไมคราวนี้เงียบสนิท?

เขาหันไปดู พบว่าจางเหมยเจินเหรินไปหามุมเงียบๆ นั่งสมาธิอยู่。

“ท่านพี่คงกำลังภาวนาเพื่อเข้าถึงตำราลิขิตชีวิต” ม่อเทียนจีกล่าว。

“งั้นเราไปสามคน” เย่ชิวพูด。

หลินเสี่ยวเหนียวอยู่ข้างๆ พูดว่า: “ลูกชาย แม้เจ้าบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์แล้ว แต่เวลาเจอกับศัตรูต้องระวังให้มาก ห้ามประมาทเป็นอันขาด……”

“พอได้แล้ว เจ้าพูดมากเกิน” หลินต้าเหนียวไม่รอให้หลินเสี่ยวเหนียวพูดจบ ก็ขัดขึ้นอย่างหงุดหงิด แล้วหันบอกเย่ชิวว่า: “พี่ใหญ่ เราออกเดินทางกันเถอะ”

“อืม” เย่ชิวรับคำ แล้วพาหลินต้าเหนียวกับม่อเทียนจีเดินออกจากหุบเขาไป。

……

“พระอริยะว่าอย่างไร?” เว่ยหวางถามท่านลี่กงกง นี่เป็นครั้งที่สามที่เขาให้ท่านลี่กงกงไปเชิญพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานออกมาลงมือแล้ว。

ท่านลี่กงกงทูลว่า: “พระอริยะให้ทรงอย่าตระหนก เรื่องนี้ไม่หนักหนา”

ก็ยังย้ำอยู่อย่างเดิม!

เว่ยหวางโมโหมากจนแทบอาเจียนเป็นเลือด。

แม่งเอ๊ย! กองทัพหกแสนของกูตายเรียบ ยังกล้าบอกว่าเรื่องไม่ใหญ่?

ตกลงมึงจะเอายังไงกันแน่?

ถ้าไม่ใช่ว่าพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่มีสายสัมพันธ์กับฮ่องเต้ต้าจโจว ป่านนี้เขาคงคิดแน่แล้วว่าพระรูปนั้นเป็นสายลับที่ฝ่ายโน้นส่งมา。

“ฝ่าบาท ตอนนี้จะทำอย่างไร?” ท่านลี่กงกงถามอย่างร้อนใจ การที่พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานไม่ลงมือ ทำให้ใจเขาเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย。

“รอ!” เว่ยหวางกัดฟันพูดว่า: “รอไปจนกว่าพระอริยะจะยอมออกมือ”

เขาเองก็คิดวิธีที่ดีกว่านี้ไม่ออก กองทัพหกแสนแตกพ่ายย่อยยับ มหาแม่ทัพสองนายตาย ผู้บัญชาการก็ล้มตายกันหมด ตอนนี้มีแต่ต้องรอให้พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานลงมือเท่านั้น ถึงจะมีหวังพลิกกระดานรบ。

ท่านลี่กงกงพูดด้วยใจหนักอึ้งว่า: “ข้าทาสชราเป็นห่วงว่า แคว้นโจวคงไม่ให้เวลาพวกเราเท่าไร”

“งั้นก็สู้ตายกับพวกมัน” ใบหน้าเว่ยหวางเต็มไปด้วยแววอำมหิต。

คำพูดยังไม่ทันจบ ก็เห็นหนุ่มสามคนออกมาจากหุบเขา คนที่นำหน้าก็คือเย่ชิว เว่ยหวางรีบสั่งท่านลี่กงกงว่า: “แขวนป้ายงดสงครามเดี๋ยวนี้!”

ท่านลี่กงกงควักป้ายคำสั่งขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากแขนเสื้อแล้วขว้างไป ทันใดนั้นป้ายคำสั่งก็ขยายใหญ่กลางอากาศ สูงราวสิบวา กว้างประมาณสามวา บนแผ่นนั้นสลักคำสองตัวว่า:

“งดสงคราม!”

นั่นคือป้ายงดสงคราม。

เมื่อสองฝ่ายทำศึก หากฝ่ายหนึ่งแขวนป้ายงดสงคราม ก็คือบอกฝ่ายตรงข้ามว่า วันนี้ข้าไม่อยากรบแล้ว

เว่ยหวางเลือกแขวนป้ายงดสงครามเพราะใต้บัญชาการของเขาไม่เหลือทหารแล้ว หากสู้ต่อคงต้องให้แม่ทัพใหญ่คือเขาเองลงมือ