บทที่ 2586: เหยียบมหาบุรุษ

ท่านลี่กงกงถอยกรูดไปหลายก้าว มองเย่ชิวด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด。

เป็นไปได้ยังไง？

สีหน้าของท่านลี่กงกงเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ。

ข้านี่ก็เป็นผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษนะ ไฉนถึงสู้แค่นักบุญคนหนึ่งไม่ได้?

ฉับพลัน เขานึกขึ้นได้ ก่อนศึกจะเปิดฉาก เว่ยหวางถูกเย่ชิวฟาดจนร่างกายแตกยับ แถมยังถูกแย่งสัตว์ขี่ไป。

ตอนนั้นเขายังคิดว่าเป็นฮ่องเต้ต้าจโจวแอบลงมือ ทำให้เว่ยหวางเสียท่าอย่างหนัก เพราะโดยปกติ ผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษจะบีบนักบุญให้ตาย มันง่ายยิ่งกว่าบี้มดเสียอีกไม่ใช่หรือ？

แม้จะดูเหมือนต่างกันแค่ขอบเขตเดียว หากแต่แต่ละขอบเขตต่างกันราวสวรรค์คนละชั้น นักบุญธรรมดาสิบคนก็ไม่มีทางสู้ผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษได้。

จนถึงตอนนี้ ท่านลี่กงกงจึงเพิ่งตระหนักว่า ตนเองประเมินเย่ชิวต่ำไป。

เย่ชิวไม่ใช่นักบุญธรรมดาเลย อีกทั้งแส้ไม้ในมือนั้นมีฤทธิ์ผนึก。

เมื่อได้แรงหนุนสองชั้นแบบนั้น จึงทำให้เขาเป็นฝ่ายเสียเปรียบ。

สมกับเป็นอัจฉริยะพรสวรรค์จักรพรรดิ จริงๆ แล้วตัดสินด้วยมาตรฐานทั่วไปไม่ได้。

ในขณะเดียวกัน ท่านลี่กงกงสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันรุนแรงจากตัวเย่ชิว。

ในใจของเขามีเพียงความคิดเดียว หากเย่ชิวไม่ตาย ต่อให้เว่ยหวางรวบรวมจงโจวเป็นหนึ่งเดียวได้ ก็อย่าหวังจะหลับให้สนิท。

พรสวรรค์และพลังการต่อสู้ของเย่ชิวนี่มันเกินมนุษย์จริงๆ。

วูบ!

บนท่อนแขนของท่านลี่กงกงพลันมีแสงขาวก่อตัว เพียงพริบตา ฝ่ามือที่ถูกหวดจนแหลกก็งอกขึ้นมาใหม่。

จากนั้นเขาจ้องเย่ชิว พลางเอ่ยเสียงเย็นชาว่า: ไม่คาดคิดเลย เจ้าตัวแค่นี้กลับมีพลังการต่อสู้ปานนี้ น่าตกตะลึงนัก。

น่าเสียดาย ไม้เด่นย่อมถูกลมโค่น เย่ฉางเซิง เจ้าทั้งอ่อนวัยทั้งพรสวรรค์ล้ำเลิศ ควรเก็บงำคมไว้ ไม่ใช่อวดอ้างกร่างไปทุกหน。

ไม่รู้เจ้าจะเคยได้ยินไหม ว่าความลำพองใจย่อมนำพาคนสู่หายนะ...

พูดพอหรือยัง? ถ้าพอแล้วก็ไปลงนรกซะ! เย่ชิวว่าจบ กวัดแกว่งแส้ปราบเทพ ปะทุอำนาจไร้เทียมทาน พุ่งถาโถมใส่ท่านลี่กงกง。

เย่ฉางเซิง เจ้ากำแหงนัก! ท่านลี่กงกงไม่กล้าปะทะกับแส้ปราบเทพตรงๆ สองมือประสานนิ้วร่ายอาคมอย่างรวดเร็วตรงหน้า ชั่วพริบตา เกราะป้องกันก็ผุดขึ้นรายล้อมร่างเขา ครอบคลุมตั้งแต่หัวจรดเท้า。

เพียะ！

แส้ปราบเทพหวดใส่เกราะป้องกัน แต่เกราะป้องกันไม่ไหวติงแม้แต่น้อย。

ท่านลี่กงกงถอนหายใจโล่งอก แล้วหัวเราะเสียงแหลมแสบแก้วหูว่า: เย่ฉางเซิง ต่อให้พลังการต่อสู้ของเจ้าจะเหนือชั้น พรสวรรค์จะน่าพรั่นพรึงเพียงใด ท้ายที่สุดเจ้าก็แค่ขอบเขตนักบุญ ไม่อาจเจาะทะลุการป้องกันไร้เทียมทานของข้าได้หรอก。

การป้องกันไร้เทียมทาน? หึๆ... เย่ชิวแย้มยิ้มบาง เก็บแส้ปราบเทพ แล้วกำหมัดแน่น。

เห็นท่าทีของเย่ชิว ท่านลี่กงกงขมวดคิ้ว: หรือว่าไอ้เด็กนั่นคิดจะใช้หมัดทุบเกราะของข้าให้แตก?

ตู้ม！

ทันใดนั้น พลังปราณของเย่ชิวก็ปะทุโหมกระหน่ำ อำนาจถาโถมดั่งภูผาถล่มทะเล กดกระหน่ำใส่ท่านลี่กงกง。

ทว่าท่านลี่กงกงที่อยู่ในเกราะป้องกันแทบไม่รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนเลยสักนิด。

ท่านลี่กงกงยิ้มเหี้ยมกล่าวว่า: เย่ฉางเซิง ข้าเตือนให้เลิกเปลืองแรงเถอะ กลเม็ดของผู้แข็งแกร่งขั้นมหาบุรุษ มันเกินกว่าที่เจ้าจะจินตนาการถึง。

ม่อเทียนจีคิดในใจ ว่าไอ้ขันทีเฮงซวยนี่ ชีวิตแก่ปูนนี้เสียเปล่าจริงๆ ตอนพี่ใหญ่ยังไม่ทันบรรลุเป็นเซียนศักดิ์สิทธิ์ ก็กล้าท้าทายถึงระดับราชานักบุญแล้ว เรื่องกลเม็ดวิชานี่มีอะไรที่ยังไม่เคยเห็นอีก？

ส่วนหลินต้าหนiao ก็สบถด่าตรงๆ เลย。

ไอ้ขันทีเฮงซวย ไหนว่าฝีมือทะลุฟ้า แล้วจะมุดอยู่ในเกราะป้องกันทำซากอะไร? ถ้ามีน้ำยาก็ออกมาดวลกับพี่ใหญ่ของผมแบบตัวต่อตัวให้มันรู้ดำรู้แดงกันสิ!

ท่านลี่กงกงเอ่ยอย่างหน้าตาเฉยว่า: แค่เกราะของข้ายังเจาะไม่เข้า ก็ไม่มีสิทธิ์จะมาลงมือกับข้าหรอก。

หลินต้าหนiao ด่าว่า: หน้าด้านสิ้นดี!

ใครจะคิดว่าในขณะนั้นเอง เสียงมหึมาก็ดังก้องสะท้อนทั่วฟ้าดิน。

ตึง！