ตอนที่ 261
บทที่ 262 พักงาน
October 21, 2026
แผนกการแพทย์แผนจีน
ห้องทำงานหมอ
วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เหล่าเซี่ยงและซูเสี่ยวเสี่ยวต่างหยุดงาน มีเพียงฟู่เหยียนเจี๋ยอยู่ในห้องทำงานคนเดียว
เยี่ยชิวเพิ่งเดินถึงประตู ก็มองเห็นคุณป้าวัยห้าสิบกว่าคนหนึ่งกำลังอ้อนวอนฟู่เหยียนเจี๋ย : “คุณหมอ ขอร้องคุณล่ะ ช่วยดูอาการป่วยให้ฉันหน่อย!”
“เมื่อกี้ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ต้องการเข้าพบผมจำเป็นต้องลงทะเบียนก่อน คุณไม่ลงทะเบียนแม้แต่หมายเลข จะให้ผมดูอาการป่วยของคุณยังไง”
มือทั้งคู่ของฟู่เหยียนเจี๋ยถือมือถือ กำลังเล่นเกมอย่างมีอรรถรส ไม่มองคุณป้าแม้แต่นิดเดียว
“คุณหมอ ฉันลงทะเบียนในมือถือไม่เป็น ฉัน.....”
“ผมว่าคุณน่ารำคาณหรือเปล่า แม้แต่หมายเลขก็ลงทะเบียนไม่เป็น ยังจะดูอาการป่วยอะไรอีก!”
การกระทำของฟู่เหยียนเจี๋ยไม่ดีอย่างมาก
ฟังถึงตรงนี้ สีหน้าของเยี่ยชิวมืดมนลง
“คุณหมอ ฉันอยู่บ้านนอก มาโรงพยาบาลหนึ่งรอบต้องนั่งรถสามชั่วโมง ไมสะดวกอย่างมาก ขอร้องล่ะคุณช่วยฉันดูด้วย”
คุณป้ายังคงขอร้อง
เยี่ยชิวมองดูหนึ่งที ใบหน้าของคุณป้ามีรอยย่น ผิวมีความหยาบมาก สวมเสื้อผ้าที่ธรรมดาอย่างมาก การแต่งกายของผู้หญิงในชนบททั่วไป มีคราบดินสีเหลืองติดอยู่ที่รองเท้า
“ทำไมคุณถึงไม่เข้าใจเลยนะ มาหาฉันดูอาการป่วยต้องลงทะเบียนก่อน นี่คือกระบวนการรักษาพยาบาล ยิ่งกว่านั้น คุณมีอาการปวดข้อ สำหรับโรคประเภทนี้คุณควรไปหาหมอกระดูกและข้อ หาผมก็ไม่มีประโยชน์” ฟู่เหยียนเจี๋ยโบกมืออย่างเหลืออด ตะคอก : “รีบไปได้แล้ว!”
ตุ้มตั้ม——
คุณป้าคุกเข่าอยู่บนพื้นโดยตรง
“คุณทำอะไร!”
ฟู่เหยียนเจี๋ยโกรธเล็กน้อย ตะคอกเสียงต่ำ : “ที่นี่เป็นโรงพยาบาล ไม่ใช่ที่สำหรับให้คุณทำเรื่องไร้สาระ คุณรีบไปได้แล้ว ไม่อย่างนั้นผมจะเรียกรปภ.”
คุณป้าคุกเข่าอยู่บนพื้นกลับไม่มีการลุกขึ้น แต่เป็นการพูด : “คุณหมอ ฉันขอร้องคุณจริงๆ คุณดูอาการป่วยของฉันด้วยเถอะ”
“เมื่อก่อนฉันไปตรวจกระดูกมาก่อน พวกเขาต้องการสั่งยาตะวันตกให้ฉัน ฉันไม่เชื่อยาตะวันตกเหล่านั้น ฉันเชื่อเพียงแค่การแพทย์แผนจีน”
“ไม่ไหวจริงๆ คุณฝังเข็มให้ฉันสองเข็มก็ได้”
คุณป้าพูดอย่างกังวลใจ : “ฉันใช้มือถือลงทะเบียนไม่เป็น อีกสักพักฉันจะจ่ายค่าลงทะเบียนให้คุณโดยตรง คุณว่าได้ไหม”
“วันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ หมอฝังเข็มไม่อยู่ คุณค่อยมาวันอื่นดีกว่า”
ฟู่เหยียนเจี๋ยเล่มเกมต่อ
คุณป้าอ้าปาก ต้องการขอร้องต่อ แต่ว่าเห็นสีหน้าของฟู่เหยียนเจี๋ยเย็นชา ไม่สนใจเธอเลยด้วยซ้ำ สุดท้ายทำได้แค่หุบปาก ลุกขึ้นมาจากบนพื้น เตรียมจากไปด้วยความผิดหวัง
เดิมทีเยี่ยชิวก็โมโหอย่างมากแล้ว แต่เมื่อเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของคุณป้า รู้สึกเหมือนว่าจู่ๆ หัวใจก็ถูกอะไรบางอย่างกระตุก ทรมานอย่างมาก
ทันใดนั้น เดินเข้าไปในห้องรักษาอย่างรวดเร็ว ขวางคุณป้าเอาไว้
“คุณป้า คุณนั่งลงก่อน อีกสักพักผมจะดูอาการป่วยให้คุณ คุณว่าแบบนี้ได้ไหม” เยี่ยชิวพูดอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน
คุณป้ามองเยี่ยชิวด้วยความสงสัย เพราะว่าบนตัวของเยี่ยชิวไม่ได้สวมชุดหมอสีขาว และไม่มีป้ายชื่อที่หน้าอก คุณป้าไม่รู้ตัวตนของเขา
ฟู่เหยียนเจี๋ยมองเห็นเยี่ยชิวเข้ามา รีบเก็บมือถือเข้าไปในกระเป๋าอย่างรวดเร็ว ลุกขึ้นแล้วถามเยี่ยชิวด้วยความกระตือรือร้น : “หัวหน้า คุณมาแล้วเหรอ”
หัวหน้า!
ได้ยินสองคำนี้ ดวงตาของคุณป้าเป็นประกาย ถาม : “คุณเป็นหัวหน้าของที่นี่เหรอ”
“ใช่แล้ว ผมชื่อเยี่ยชิว เป็นหัวหน้าของแผนกแพทย์แผนจีน” เยี่ยชิวพยุงคุณป้าไปนั่งที่เก้าอี้ พูด : “คุณป้าคุณรอผมแป๊ปหนึ่งนะ หลังจากผมจัดการเรื่องนิดหน่อยแล้วค่อยมาดูอาการป่วยให้คุณ”
“ได้เลย คุณไปยุ่งก่อนเลย”
ในที่สุดบนใบหน้าของคุณป้าก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น
เยี่ยชิวหันตัวกลับ สายตาหยุดอยู่บนใบหน้าของฟู่เหยียนเจี๋ย มือข้างหนึ่งยืนออกไป พูดอย่างเย็นชา : “เอามา”
“หัวหน้า.....”
“เอามือถือของคุณมา” เยี่ยชิวพูดอย่างเย็นชา
บนใบหน้าของฟู่เหยียนเจี๋ยมีความตระหนกปรากฏขึ้น พูด : “หัวหน้า มือถือของผมแบตหมดแล้ว.....”
เยี่ยชิวก้าวไปข้างหนึ่งก้าว จากนั้นก็หยิบมือถือออกจากกระเป๋าเสื้อคลุมสีขาวของฟู่เหยียนเจี๋ย สิ่งที่ปรากฏบนหน้าคือเกมเกียรติยศแห่งราชันย์