บทที่ 2624: คำมั่นของหญิงสาวลึกลับ

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานชกหมัดเดียวใส่ฟากฟ้า ทำลายยันต์ดาบแตกกระจุย ทันใดนั้น ผู้คนที่เหลืออยู่ในค่ายรบจักรพรรดิพากันหน้าถอดสี หวาดผวากันถ้วนหน้า

ไม่มีใครคาดคิดว่า ยันต์ดาบของผู้แข็งแกร่งระดับกึ่งจักรพรรดิจะทรงอานุภาพถึงเพียงนั้น แต่กลับไม่ระคายผิวพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานเลยสักนิด

ยิ่งคาดไม่ถึงไปกว่านั้น ยันต์ดาบดันถูกพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานอัดแตกละเอียด

ภาพนั้นทำเอาทุกคนที่อยู่ตรงนั้นถึงกับตะลึงงัน

"เอื้อก!"

หลินต้าเหนียวแอบกลืนน้ำลาย ก่อนหันไปบอกหลินเสี่ยวเหนียวว่า "พ่อ วันนี้เกรงว่าพวกเราอาจหนีไม่พ้นแล้ว"

"ไม่เป็นไร" หลินเสี่ยวเหนียวหัวเราะอย่างสบายๆ "หลินต้าเหนียว การได้อยู่กับเจ้า พ่อก็ตายได้โดยไม่ติดค้างใจแล้ว"

"แต่ผมไม่อยากให้พ่อตาย" หลินต้าเหนียวพูดมาถึงตรงนี้ก็จู่ๆ ด่าลั่น "หลินเสี่ยวเหนียว ไอ้โง่! อยู่ที่ดินแดนตะวันออกดีๆ ไม่ได้หรือไง เหตุใดต้องมาจงโจวเพื่อช่วยผม? ถ้าพ่อไม่มาช่วยผม ก็จะไม่โผล่มาที่นี่! พ่อมันซื่อบื้อสุดๆ เลย ฮือๆๆ..."

ว่าแล้วหลินต้าเหนียวก็น้ำตาไหล

หลินเสี่ยวเหนียวเอ่ยอย่างรู้สึกผิด "หลินต้าเหนียว ขอโทษนะ เป็นพ่อที่ไร้ความสามารถ ถ้าพลังบำเพ็ญเพียรของพ่อแข็งแกร่งพอ เราคงไม่ต้องตกอยู่ในสภาพนี้..."

"พอแล้ว!" หลินต้าเหนียวว่า "ตอนนี้พูดไปก็สายแล้ว หลินเสี่ยวเหนียว จำไว้นะ—ถ้าวันนี้เราตายทั้งคู่ ชาติหน้าเรายังเป็นพ่อลูกกันนะ"

หลินเสี่ยวเหนียวรับคำยิ้มๆ "ได้!"

หลินต้าเหนียวพูดต่อ "ชาติหน้าผมจะเป็นพ่อให้พ่อเอง"

หลินเสี่ยวเหนียวเบิกตาโพลง มองหลินต้าเหนียวอย่างงุนงง

หลินต้าเหนียวว่า "ชาติหน้าผมจะเป็นพ่อให้พ่อ ผมจะคอยปกป้องพ่อไปทั้งชีวิต"

ความตื่นตะลึงบนหน้าของหลินเสี่ยวเหนียวพลันถูกแทนที่ด้วยความอิ่มเอม ดวงตารื้นน้ำ เงียบๆ รับคำอยู่ในใจว่า "ตกลง!"

"เฮ้ พวกเจ้าสองคน หยุดมาซึ้งกันตรงนี้ได้ไหม?" จางเหมยเจินเหรินเอ่ยอย่างหงุดหงิด "ยังไม่ถึงเวลาจากเป็นจากตาย แต่กลับทำท่าทีเหมือนต้องตายให้ได้ ดูแล้วชวนให้หงุดหงิดจริงๆ"

หลินเสี่ยวเหนียวเอ่ยขอโทษ "ต้องขออภัยท่านเต๋าจารย์ ทำให้ท่านได้เห็นเรื่องน่าอาย"

จางเหมยเจินเหรินถอนหายใจ "พลังของพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานร้ายกาจเกินกว่าที่ข้าน้อยคาดคิดไว้ ข้าเองก็ไม่คิดว่าเขาจะรับมือยันต์ดาบของจื่อหยางเชียนเป่ยได้"

"แต่ว่า ฆ่าไอ้ตัวแสบคนนั้นไม่ตายหรอก"

"พวกเจ้าลืมแล้วหรือ ไอ้ตัวแสบคนนั้นมีร่างอมตะนิรันดร์กาล ฆ่าไม่ตายหรอก"

หลินต้าเหนียวว่า "พี่ใหญ่ไม่ตายแน่ แต่พวกเราอาจไม่โชคดีแบบนั้น"

จางเหมยเจินเหรินว่า "โง่เอ๊ย ขอแค่ไอ้ตัวแสบไม่ตาย มันก็ล้างแค้นแทนพวกเราได้"

"อีกอย่าง ข้าน้อยเพิ่งคำนวณดวงเมื่อครู่ พวกเราดวงแข็ง บุญยังคุ้มครอง ไม่ตายหรอก"

ได้ยินดังนั้น หลินต้าเหนียว หลินเสี่ยวเหนียว กับม่อเทียนจีหันขวับไปมองจางเหมยเจินเหรินพร้อมกัน

ม่อเทียนจีถาม "ศิษย์พี่ ท่านทำนายตั้งแต่เมื่อไหร่กัน? ทำไมผมไม่เห็น"

หลินต้าเหนียวก็ถามบ้าง "พี่รอง พวกเราถูกกดตรึง ขยับตัวไม่ได้ ท่านไปทำนายยังไงกัน"

จางเหมยเจินเหรินยิ้มกว้าง "คิดเอาในใจสิ!"

ม่อเทียนจี: "……"

หลินต้าเหนียว: "……"

อีกฟากหนึ่ง

พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานยืนเด่นดุจวัชระอันอมตะ แผ่รัศมีเจิดจ้า ดูสง่าและศักดิ์สิทธิ์ยิ่ง

"ยันต์ดาบของกึ่งจักรพรรดิ ฮึๆ... เว้นแต่จื่อหยางเทียนจุนจะเสด็จมาด้วยตนเอง ไม่เช่นนั้นมีแค่ยันต์ดาบเพียงแผ่นเดียว ฆ่าอาตมาไม่ได้หรอก"

ว่าจบ เขากวาดตามองไปยังเย่ฉางเซิง แฝงแววเย้ยหยัน "เย่ฉางเซิง เวลาเหลือให้เจ้ามีน้อยแล้ว ยังเหลือไพ่ตายอะไร ก็รีบงัดออกมาเถอะ"

หัวใจของเย่ชิวทรุดฮวบถึงก้นเหว

เดิมทีเขาคิดว่ายันต์ดาบของซือจู่จะสังหารพระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานได้ ไม่คาดเลยว่าแม้แต่จะทำให้บาดเจ็บก็ยังทำไม่ได้

ไอ้หัวโล้นเฒ่านี่แข็งแกร่งน่ากลัวเกินไป!

ตอนนี้เย่ชิวมั่นใจเต็มร้อยว่า พระสงฆ์ศักดิ์สิทธิ์แห่งเขาหลิงซานแตะธรณีของระดับกึ่งจักรพรรดิแล้วด้วยซ้ำ ขาอีกข้างอาจก้าวสู่ขอบเขตกึ่งจักรพรรดิไปแล้วด้วยซ้ำ